Αλήθεια τώρα; Έπρεπε να φτάσει σε αυτό το σημείο η κατάσταση στο Νοσοκομείο Καλαμάτας για να ενεργοποιηθούν όλοι; Έπρεπε μια γιατρός να λιποθυμήσει μέσα στην κλινική από εξάντληση και να ανασταλούν οι εφημερίες στις δύο Παθολογικές γιατί δεν υπάρχει άλλος παθολόγος;
Να εφαρμόζεται το αδιανόητο μέτρο (για ένα «σύγχρονο» νοσοκομείο νομού με πληθυσμό 150.000 ανθρώπων) διακομιδής ασθενών που χρήζουν νοσηλείας σε νοσοκομεία γειτονικών νομών;
Μήνες τώρα φωνάζουν οι γιατροί. Κάνουν απεργίες, χτυπούν καμπάνες, όχι καμπανάκια, ότι οι Παθολογικές Κλινικές καταρρέουν.
Μήνες «χύνουμε μελάνι» για την κατάσταση αυτή που πήγαινε κάθε μέρα από το κακό στο χειρότερο.
Και χθες, που έγινε γνωστό πια ότι οι Παθολογικές Κλινικές με απόφαση της 6ης ΥΠΕ έκλεισαν προσωρινά, όλοι βγήκαν από το λήθαργο…
Φορείς, αυτοδιοίκηση, πολιτικοί, σωματεία. Όλοι συγκλονίστηκαν, όλοι σοκαρίστηκαν και έβγαλαν σωρηδόν ανακοινώσεις.
Αντί να έχουν ενωθεί όλοι από την πρώτη στιγμή, να έχουν καθίσει σε ένα κοινό τραπέζι συζητήσεων με τους γιατρούς, να έχουν διεκδικήσει σθεναρά και να έχουν προλάβει αυτές τις τραγικές εξελίξεις, οι οποίες είναι εις βάρος όλων των πολιτών, τρέχουν τώρα να… διεκδικήσουν.
Τελικά, το όλο ζητούμενο είναι ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά για να ακουστεί καλύτερα και ποιος θα.. καρπωθεί το «εγώ το έλυσα».
Όλα αυτά, όμως, μέχρι οι ίδιοι ή κάποιος δικός τους άνθρωπος να χρειαστεί νοσηλεία. Τότε όλα αλλάζουν…
Β.Β.
