ΟΕΒΕΣ Μεσσηνίας: Εξαγγελίες με ορίζοντα το 2029, λογαριασμοί με προθεσμία τον επόμενο μήνα

Παρέμβαση για τις εξαγγελίες της ΔΕΘ 2026 έκανε η ΟΕΒΕΣ Μεσσηνίας, καταθέτοντας παράλληλα τις διεκδικήσεις της.

Όπως σημειώνουν ο πρόεδρος και ο γενικός γραμματέας

Γεώργιος Καπερώνης και Γεώργιος Παναγόπουλος αντίστοιχα:

«Από το βήμα της 90ής ΔΕΘ ακούσαμε εξαγγελίες 2,2 δισ. ευρώ και αναφορές σε “μέρισμα ανάπτυξης για όλους”.

Οι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες και οι έμποροι της Μεσσηνίας έχουν κάθε λόγο να ρωτούν: για ποιους και από πότε;

Δε μηδενίζουμε όσα θετικά ανακοινώθηκαν. Η μείωση της προκαταβολής φόρου, η σταδιακή κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος και τα αναπτυξιακά εργαλεία κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Όμως, άλλο θετικό μέτρο και άλλο ουσιαστική απάντηση στα προβλήματα της μικρής και πολύ μικρής επιχείρησης.

Γιατί πολλές από τις εξαγγελίες έχουν ορίζοντα εφαρμογής τα επόμενα χρόνια.

Ο λογαριασμός του ρεύματος, όμως, έρχεται τον επόμενο μήνα.

Τι δεν ακούσαμε
Δεν ακούσαμε ουσιαστική παρέμβαση για το ενεργειακό κόστος των επιχειρήσεων. Η μείωση των ΥΚΩ αφορά στα νοικοκυριά, αφήνοντας εκτός τις επαγγελματικές παροχές και ιδιαίτερα τις ενεργοβόρες μικρές επιχειρήσεις: τον φούρνο, το κρεοπωλείο, την εστίαση, τη βιοτεχνία.

Δεν ακούσαμε λύση για τις συσσωρευμένες οφειλές. Η επαναφορά μιας πραγματικής ρύθμισης 120 δόσεων, με διαγραφή προστίμων και προσαυξήσεων, αποτελεί προϋπόθεση για να μπορέσουν βιώσιμες επιχειρήσεις να συνεχίσουν να λειτουργούν.

Δεν ακούσαμε για ακατάσχετο επαγγελματικό λογαριασμό, για το αυξημένο κόστος των επαγγελματικών μισθώσεων και για την ακρίβεια που περιορίζει καθημερινά την αγοραστική δύναμη των πολιτών και, μαζί της, τον τζίρο της τοπικής αγοράς.

Και κυρίως, το τεκμαρτό εισόδημα παραμένει. Η μικρή επιχείρηση εξακολουθεί να φορολογείται όχι αποκλειστικά γι’ αυτό που πραγματικά κερδίζει, αλλά και γι’ αυτό που θεωρεί το κράτος ότι θα έπρεπε να κερδίζει.

Τα χωριά της Μεσσηνίας χρειάζονται διαφορετική πολιτική
Ιδιαίτερη αναφορά οφείλουμε να κάνουμε στους μικρούς οικισμούς της Μεσσηνίας.

Στα χωριά της Μεσσηνίας με λιγότερους από 500 κατοίκους, στη Μάνη, στο Ταΰγετο, στα ορεινά της Τριφυλίας και της Οιχαλίας, δεν υπάρχει «αγορά». Υπάρχει ένα καφενείο, ένα παντοπωλείο, ένας φούρνος. Δεν είναι επιχειρήσεις με κύκλο εργασιών• είναι η τελευταία κοινωνική υποδομή του τόπου, εκεί όπου συναντιούνται οι ηλικιωμένοι και φτάνει το ψωμί και το φάρμακο. Όταν κλείσει το καφενείο, το χωριό δε χάνει έναν επιχειρηματία• χάνει τον λόγο να μένει κανείς εκεί.

Δεν μπορεί μια επιχείρηση σε έναν οικισμό λίγων εκατοντάδων κατοίκων να αντιμετωπίζεται φορολογικά και διοικητικά με τους ίδιους όρους που αντιμετωπίζεται μια επιχείρηση σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο.

Όταν κλείσει το τελευταίο κατάστημα ενός χωριού, δε χάνεται μόνο μια επιχείρηση. Χάνεται ακόμη ένας λόγος για να παραμείνει το χωριό ζωντανό.

Ο πρωτογενής τομέας δεν είναι παντού ίδιος
Θετικά αξιολογούμε κάθε φορολογική ελάφρυνση για τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Όμως, ο πρωτογενής τομέας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με οριζόντια μέτρα.

Άλλες ανάγκες έχει ο ελαιοπαραγωγός στη Μάνη, άλλες ο παραγωγός στον κάμπο της Μεσσήνης που επιβαρύνεται με το κόστος άρδευσης και άλλες οι καλλιέργειες της Τριφυλίας.

Χρειάζονται παρεμβάσεις στο πραγματικό κόστος παραγωγής: ενέργεια, καύσιμα, αγροτικό πετρέλαιο, ζωοτροφές, λιπάσματα, έγκαιρες ενισχύσεις και ένας αποτελεσματικός μηχανισμός αποζημιώσεων.

Για τη Μεσσηνία, άλλωστε, πρωτογενής τομέας και μικρή επιχειρηματικότητα είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Όταν δεν έχει εισόδημα ο παραγωγός, δεν έχει τζίρο ούτε η τοπική αγορά.

Η ΟΕΒΕΣ Μεσσηνίας ζητά ουσιαστικές και άμεσες λύσεις
Η ΟΕΒΕΣ Μεσσηνίας συνεχίζει να διεκδικεί:

•κατάργηση του τεκμαρτού προσδιορισμού του φορολογητέου εισοδήματος

•πλήρη και άμεση κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος

•ουσιαστική μείωση του ενεργειακού κόστους για τις επιχειρήσεις,

•επαναφορά των 120 δόσεων με διαγραφή προστίμων και προσαυξήσεων

•μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης και των έμμεσων φόρων

•ειδικό, απλοποιημένο φορολογικό και διοικητικό καθεστώς για τις επιχειρήσεις μικρών και απομακρυσμένων οικισμών

•στοχευμένη στήριξη του πρωτογενούς τομέα ανάλογα με την καλλιέργεια, την περιοχή και το πραγματικό κόστος παραγωγής.

Οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις αποτελούν βασικό κομμάτι της απασχόλησης, της περιφερειακής οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής. Η αντοχή τους δεν μπορεί να περιμένει μέχρι το 2029.

Οι εξαγγελίες για το αύριο έχουν αξία.

Αλλά για να φτάσουμε στο 2029, πρέπει οι επιχειρήσεις να αντέξουν το 2026».