Στην ιστορία του νεογέννητου Χριστού μέσα στη φάτνη τα ζώα έχουν περίοπτη και ζωογόνο παρουσία. Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα τους επιφυλάσσουμε ρόλους από τα πάθη και τη σταύρωση. Για την εμπορική βιομηχανία που φτάνει στο τραπέζι μας, στα συρτάρια με τα καλλυντικά ή στην ντουλάπα μας, δε θέλουμε καν να σκεφτόμαστε και να γνωρίζουμε τι κρύβεται από πίσω, ενώ το δράμα επέτεινε φέτος η υποχρεωτική σφαγή κοντά μισού εκατομμυρίου προβάτων (ένας από τους συμβολισμούς του Ιησού είναι παρεμπιπτόντως ο αμνός) ως μέτρο προστασίας για την εξάπλωση της ευλογιάς στο είδος.
Τα αδέσποτα σκυλιά και γατιά είναι μέρος της σκληρής αυτής πραγματικότητας που δεν μπορεί να αγνοηθεί, καθώς εμφανίζεται διαρκώς μπροστά μας: σκελετωμένα και άρρωστα ζώα, πατημένα στο δρόμο από αυτοκίνητα, ειδήσεις για παραμέληση και φρικτή κακοποίηση ή, από την άλλη πλευρά, επιθέσεις σε ανθρώπους, ενίοτε με τραγικά αποτελέσματα.
Ο Φιλοζωικός Όμιλος Καλαμάτας είναι στο κέντρο του κυκεώνα και στην πρώτη γραμμή του προβλήματος σχεδόν σε όλη τη Μεσσηνία, με την πρόεδρό του Κατερίνα Πεζώνη να μεταφέρει μια αποκαρδιωτική εικόνα, με βήματα μπρος-πίσω. Δεν υπάρχει βελτίωση, αντίθετα χειροτερεύει, κι αυτό θα συνεχιστεί όσο δε γίνονται αποτελεσματικοί και συστηματικοί έλεγχοι κρούει το καμπανάκι του κινδύνου, τονίζοντας τα παρακάτω:
«Στην Καλαμάτα η κατάσταση μπορεί να είναι καλύτερη, αλλά στην περιφέρεια τι γίνεται; Το λέμε συνέχεια και ζητάμε από τους Δήμους να γίνουν ουσιαστικοί έλεγχοι, από χωριό σε χωριό, ώστε να γίνει καταγραφή: πόσα είναι τα αδέσποτα και ποια σκυλιά είναι δεσποζόμενα. Κι αυτά που είναι δεσποζόμενα τηρούν τους κανόνες ευζωίας, έχουν τσιπάκι, εμβόλια, βιβλιάριο υγείας; Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση και αν συνεχιστεί, θα υπάρξουν κι άλλα δυσάρεστα συμβάντα.
Έγιναν κάποιοι έλεγχοι μετά το περιστατικό στον Άγιο Φλώρο, αλλά δεν ήταν οι έλεγχοι που έπρεπε να γίνουν κι ένας λόγος είναι το πολιτικό κόστος. Χρειάζεται επανέλεγχος μετά τη σύσταση για να διαπιστωθεί αν όντως υπάρχει συμμόρφωση, αν τσιπάρισαν το ζώο κι αν κοπεί πρόστιμο, να βεβαιωθούμε ότι πληρώθηκε.
Κανείς δεν ξέρει τι γίνεται, τελικά, με τα πρόστιμα, τι διεκπεραιώνεται και τι σβήνεται. Αποκλείεται να έχουν βάλει όλοι τσιπάκια και όλοι να πληρούν τα προβλεπόμενα για τα ζώα τους. Κάθε σκύλος, όμως, που δεν έχει τσιπάκι είναι ένα πιθανό αδέσποτο, ανά πάσα στιγμή το αφήνουν έξω και λένε ότι δεν είναι δικό τους. Όλα αυτά, όμως, τα επωμίζεται ο Δήμος που είναι υποχρεωμένος να πάρει το ζώο, να το φροντίσει, να το στειρώσει, να το εμβολιάσει, να τσιπάρει, αλλά μετά δεν έχει και τι να το κάνει. Οπότε τα ζώα καταλήγουν ή στο καταφύγιο ή στο δρόμο, που δεν είναι φυσικά λύση, γιατί χτυπιούνται από αυτοκίνητα -έξι τροχαία έχω αυτή την εβδομάδα- φολιάζονται και γενικά δεν έχουν πολλές πιθανότητες να επιβιώσουν. Πολύ λίγες είναι οι περιοχές που είναι φιλικές και σχετικά ασφαλείς για τα ζώα. Άρα, ο Δήμος, μην κάνοντας έλεγχο και καταγραφή, καταλήγει να πληρώνει τεράστια ποσά με το να επωμίζεται όλα τα ημιδεσποζόμενα, όπως τα λέω εγώ. Τα πραγματικά αδέσποτα, αυτά που έχουν γεννηθεί στο δρόμο, δεν είναι τόσα πολλά, γιατί είναι στειρωμένα στις πιο πολλές περιοχές τα ζώα που ήδη γνωρίζουμε. Οι στειρώσεις στα δεσποζόμενα ζώα δεν είναι ακόμη υποχρεωτικές με την παράταση της εφαρμογής του νόμου για τα ζώα συντροφιάς, αλλά θα πρέπει ο καθένας να φροντίζει να στειρώνει το ζώο του κι αν έρθει μια βόλτα στο καταφύγιο, θα καταλάβει το γιατί.
Δε σημαίνει ότι πάει καλά ένας Δήμος, μειώνονται τα αδέσποτα και λύνει το πρόβλημα επειδή ξοδεύει, παίρνει τροφές και κάνει κάποιες στειρώσεις. Περιμένουμε να υλοποιηθεί το διαδημοτικό καταφύγιο Καλαμάτας-Μεσσήνης, αλλά κι αυτό θα πρέπει να έχει κτηνιατρείο και μόνιμους κτηνιάτρους, ώστε να γίνονται διαρκώς στειρώσεις. Μόνο έτσι και όχι με αποσπασματικά και περιορισμένα προγράμματα στειρώσεων θα πέσουν τα νούμερα των αδέσποτων. Και εκτός από τα σκυλιά, είναι τεράστιο το πρόβλημα με τις γάτες. Αστείρωτες, άρρωστες, τραυματισμένες, πατημένες στο δρόμο, οι γάτες είναι τεράστιο πλήγμα για την εικόνα της πόλης.
Παρά τις προσπάθειες, το πρόβλημα με τα αδέσποτα παραμένει μεγάλο, είμαστε σε “πόλεμο” που θα συνεχιστεί όσο δεν ελέγχεται η “πηγή”. Πρέπει, λοιπόν, να μπει μια σειρά: τσιπάρισμα, εμβόλιο και στείρωση και παράλληλα ενημερώσεις» δίνει τον «μπούσουλα» η πρόεδρος του Φιλοζωικού Ομίλου.
Ειδική εκπαίδευση για τις ιδιαιτερότητες σκύλων όπως τα ροτβάιλερ και τα πιτ μπουλ
Οι ενημερωτικές καμπάνιες είναι ένα ακόμη αναγκαίο μέτρο για την ευαισθητοποίηση του κόσμου. Μάλιστα, εκτός από τις αυτονόητες υπενθυμίσεις για τις υποχρεώσεις και τη φροντίδα απέναντι στα ζώα και με αφορμή τα γνωστά περιστατικά στον Άγιο Φλώρο με το ροτβάιλερ και πιο πρόσφατα στη Ζάκυνθο με το πιτ μπουλ, η κα Πεζώνη τονίζει ότι πρέπει να υπάρχουν ειδικές προϋποθέσεις για τους κατόχους και, βέβαια, πρέπει να διασφαλίζεται διπλά ότι δε θα εγκαταλειφθούν στο δρόμο: «Δεν μπορούν να παίρνουν κάποια ζώα χωρίς να έχουν την απαραίτητη εκπαίδευση και χωρίς να γνωρίζουν για αυτές τις φυλές. Εγώ ζω με τόσα σκυλιά καθημερινά και δε με έχουν ποτέ πειράξει. Το ζώο στον Άγιο Φλώρο ένιωσε κάτι και πάνω σε αυτό αντέδρασε. Είναι μια συγκεκριμένη φυλή, η οποία πρέπει να κοινωνικοποιείται, να έχει εκπαίδευση και εκτόνωση. Δεν μπορεί να είναι έγκλειστο και μετά να προσπαθείς να το περιθάλψεις με το ζόρι. Με την πίεση δεν μπορείς να το αναγκάσεις να κάνει κάτι, αλλά δεν είναι κι ότι αντέδρασε με ένα δάγκωμα. Αντέδρασε επίμονα κι αυτό δείχνει ότι είχε μέσα του θυμό, ένταση. Αυτό δεν έχει να κάνει με τη φυλή, έχει να κάνει με το κάθε ζώο και πώς αντιλαμβάνεται το τι περνάει. Ένα άλλο ζώο μπορεί να μην αντιδράσει ή να αντιδράσει με απρόβλεπτους τρόπους σε κάθε ενόχληση. Η φυλή δεν παίζει ρόλο, απλώς μπορεί το δάγκωμα να είναι ισχυρότερο. Δεν υπάρχουν φυλές που είναι πιο επιθετικές με βάση το DNA τους, απαιτείται μόνο ειδική μεταχείριση.
Στο εξωτερικό, σε μερικές χώρες, κάποιες φυλές έχουν απαγορευτεί τελείως και σε κάποιες άλλες είναι υποχρεωτική η εκπαίδευση. Δεν μπορείς να έχεις ένα ροτβάιλερ, ένα ντόγκο αρτζεντίνο ή ένα πιτ μπουλ χωρίς να έχεις περάσει εκπαίδευση στο πώς θα το χειριστείς, ώστε να είναι το ζώο ασφαλές και προς τους άλλους ανθρώπους. Και τα ζώα, ανεξαρτήτως φυλής, περνούν μέσα από, θετική φυσικά, εκπαίδευση. Τα ροτβάιλερ και τα πιτ μπουλ είναι ανθρωποκεντρικά σκυλιά, ακούν πολύ τον άνθρωπο, δένονται πολύ και είναι ευαίσθητοι δέκτες των συναισθημάτων. Καταλαβαίνουν τι νιώθεις και ανάλογα με το τι εισπράττει το κάθε ζώο από τους ανθρώπους, αντιδρά.
Αυτό που έγινε στη Ζάκυνθο είναι πολύ τραγικό… Δεν ξέρουμε και το παρελθόν του ζώου, αλλά μου φαίνεται πολύ παράξενο. Γενικά, τα μικρά παιδάκια κινούνται γρήγορα και κάνουν απότομες κινήσεις. Μπορεί το αγοράκι να πήγε πολύ κοντά ανυποψίαστο, να πλησίασε το πρόσωπό του και το ζώο να ένιωσε άβολα και να αντέδρασε με αυτό τον απρόβλεπτο τρόπο και το τραγικό αποτέλεσμα. Γι’ αυτό κι εμείς λέμε συνέχεια ποτέ τα παιδιά χωρίς επίβλεψη δίπλα στα ζώα.
Δυστυχώς, τέτοια περιστατικά κάνουν τους ανθρώπους να φοβούνται, να στοχοποιούν και να έχουν αρνητική διάθεση απέναντι στα ζώα. Κι εδώ χρειάζεται ο κόσμος, όταν βλέπει κάποιο περιστατικό κακοποίησης, να το αναφέρει πριν συμβεί κάτι χειρότερο».
Διαρκής ανάγκη στήριξης
«Τι θα τα κάνουμε κι εμείς; Δεν μπορούμε να μαζεύουμε ό,τι κινείται. Συνεχώς ξεμένουμε από τροφές, μαγειρεύουμε τώρα πάλι. Και μέσα και έξω από το καταφύγιο χρειαζόμαστε 500 ευρώ την ημέρα μόνο για τις τροφές. Φάρμακα, αντιπαρασιτικά, τροχαία, χειρουργεία, ποιος θα τα πληρώσει; Έχουν γονατίσει και τα σωματεία», αναφέρει σε μια στιγμή απόγνωσης η πρόεδρος του ΦΟΚ.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βοηθήσει κάποιος το έργο του Φιλοζωικού Ομίλου Καλαμάτας.
Η κα Πεζώνη λέει: «Ψάχνουμε υιοθεσίες, εθελοντές, χρήματα για τροφές και φάρμακα. Κάποιος μπορεί να μαζέψει πράγματα, κουβέρτες, χαρτόνια, μπολ που χρειαζόμαστε για τα αδεσποτάκια μας. Μπορεί να γίνει κάποιος μέλος στον ΦΟΚ, με μια συνδρομή 30 ευρώ το χρόνο, να βοηθήσει με εικονική υιοθεσία ένα ζώο, πληρώνοντας 10 ευρώ το μήνα ή όσο θέλει και να μαθαίνει νέα του, να το επισκέπτεται ή να το πηγαίνουμε εμείς στο χώρο του. Πάντα υπάρχουν ανάγκες για αναδοχή ή προσωρινή φιλοξενία, αν και το ιδανικό είναι οι υιοθεσίες που γίνονται πάντα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.
Οι επαγγελματίες μπορούν να βάλουν έναν κουμπαρά στο κατάστημά τους για τον Φιλοζωικό και να έχουν ενημερωτικά φυλλάδια.
Μπορείτε να μοιράζεστε τις αναρτήσεις μας στα social media, βοηθώντας έτσι να δει περισσότερος κόσμος το έργο μας. Επίσης, μπορείτε να κάνετε δικές σας δράσεις και πρωτοβουλίες για ενημέρωση και συγκέντρωση εσόδων που θα βοηθήσουν τα αδεσποτάκια της περιοχής σας και τον Φιλοζωικό. Πρόσφατα έγινε για 4η χρονιά στην Καλαμάτα η Γιορτή του Νότου, που είναι μια πολύ ωραία προσπάθεια. Εμείς είμαστε λίγοι και δεν μπορούμε να το κάνουμε κι αυτό. Έγινε όμως και φέτος το μπαζάρ στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας και ευχαριστούμε πολύ τον κόσμο που ανταποκρίθηκε.
Πάνω απ’ όλα, όμως, να γίνετε η φωνή των ζώων, να μην αμελείτε και να μη φοβάστε να μιλήσετε. Αν πέσει στην αντίληψή σας κακοποίηση ζώου, μπορείτε να καλέσετε το κοντινότερο αστυνομικό τμήμα ή στην ειδική πανελλαδική τηλεφωνική γραμμή στο νούμερο 10410, τη δημοτική αστυνομία ή να στείλετε email στην Εισαγγελία. Έστω και ανώνυμα μπορείτε να πει τι συμβαίνει, παρότι επώνυμα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα. Είναι σημαντικό γιατί τα ζώα δεν έχουν φωνή και όταν υπομένουν άσχημες συνθήκες, πρέπει εμείς να μιλήσουμε για αυτά. Μας λένε σε πολλές περιπτώσεις “πάρτε εσείς”, αλλά εμείς δεν μπορούμε να καταγγείλουμε ένα περιστατικό που δε βλέπουμε, οπότε μπορείτε να το καταγγείλετε και εμείς όπου μπορούμε να συνδράμουμε. Επίσης, ειδοποιήστε εγκαίρως τον Δήμο ή τον Φιλοζωικό για στειρώσεις ζώων» είναι το μήνυμα της προέδρου του Φιλοζωικού Ομίλου Καλαμάτας προς τον κόσμο.
Εθελοντές φιλόζωοι, μαζί και όχι απέναντι
Να συνεργαστούν οι Περιφέρειες, οι Δήμοι, η Δημοτική Αστυνομία, οι εμπλεκόμενοι φορείς, ο Φιλοζωικός και οι εθελοντές και να γίνει σοβαρή συζήτηση για το πώς θα γίνουν σωστοί έλεγχοι και πώς θα στηριχθούν οι εθελοντικές προσπάθειες που υπάρχουν σε κάθε περιοχή και στηρίζουν το έργο των Δήμων, προτείνει η Κατερίνα Πεζώνη και προσθέτει τα παρακάτω: «Οι εθελοντές παλεύουν μόνοι τους και είναι απογοητευμένοι, νιώθοντας ότι δεν τους αναγνωρίζεται αυτό που κάνουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτή η καλή πρωτοβουλία για τις μαζικές στειρώσεις γατιών στην Καλαμάτα που ακυρώθηκε για έκτακτο λόγο. Εθελόντριες και εθελοντές έμειναν με τις γάτες στα κλουβιά και θα έπρεπε αυτά τα ζώα να στειρωθούν από τα προγράμματα του Δήμου. Τι θα έπρεπε να κάνουν με αυτές τις γάτες; Να τις απελευθέρωναν αστείρωτες; Μα δε θα ξαναπιάνονταν ποτέ.
Καλό είναι από το Δήμο, εάν δε γνωρίζουν καλά τις καταστάσεις, πριν πάρουν μια απόφαση να συμβουλεύονται τους εμπλεκόμενους. Να υπάρχει συνεννόηση και συνεργασία, αλλά και αναγνώριση για αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν υποχρέωση, όμως το κάνουν επειδή αγαπούν τα ζώα, αλλά φτάνουν να νιώθουν ότι δε βελτιώνεται κάτι, δε στερεύει όλο αυτό. Ίσως είναι μια καλή ιδέα να γίνει μια συνάντηση με όλους τους εθελοντές και να νιώσουν ότι ο Δήμος και η Πολιτεία είναι δίπλα τους, όχι απέναντί τους. Χωρίς τους εθελοντές δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Και δυστυχώς υπάρχουν Δήμοι χωρίς οργάνωση και οι εθελοντές παλεύουν μόνοι τους».
Ελπιδοφόρες υιοθεσίες
Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχει ενδιαφέρον και γίνονται υιοθεσίες τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα. Ωστόσο, ολόκληρες κατηγορίες αποκλείονται. Δεν υπάρχει ζήτηση για κυνηγόσκυλα, τσοπανόσκυλα και γενικά μεγαλόσωμα ή ζώα με προβλήματα, που είναι και τα περισσότερα.
«Μικρά ή μεσαία, υγιή, με καλή συμπεριφορά, χωρίς ειδικές δυσκολίες είναι τα σκυλιά που ζητάνε συνήθως. Βέβαια, έξω κυρίως, παίρνουν και με καλαζάρ ή σπασίματα που τα διεκπεραιώνουν εκεί, αλλά είναι πολύ λίγες αυτές οι περιπτώσεις. Γιατί σημαίνει οικονομική επιβάρυνση, ψυχολογικό κόστος-κάποιοι μπορεί να έχουν ήδη χάσει και κάποιο ζώο και δε θέλουν να ξαναπεράσουν το ίδιο» εξηγεί η Κατερίνα Πεζώνη, αναφέροντας ότι στο εξωτερικό υπάρχει κιόλας η πρακτική της ασφάλισης στα κατοικίδια.
Σε κάποιες «φωτεινές» εξαιρέσεις τα «αζήτητα» ζώα βρίσκουν, ω του θαύματος, ένα σπίτι. Αλλά τι άνθρωποι αποφασίζουν να πάρουν ένα ηλικιωμένο ή ανάπηρο ζώο; «Συνήθως άνθρωποι πιο μεγάλη ηλικίας που έχουν και ελεύθερο χρόνο και άνθρωποι που έχουν περάσει και οι ίδιοι δύσκολα στη ζωή τους κι έτσι ανοίγουν το σπίτι τους και σε μια άλλη δυσκολία. Έχουν απόθεμα αγάπης, υπομονή, διάθεση για αφοσίωσης και φροντίδα, δέσμευση και συναίσθηση της ευθύνης. Από πίσω υπάρχει η “φιλοσοφία” ότι θα πάρουν ένα ζώο για να του προσφέρουν μια καλή ζωή για όσο ζήσει, σώζοντάς το από το δρόμο ή το καταφύγιο. Εδώ δεν υπάρχει πολύ αυτή η πρακτική. Σίγουρα είναι εμπόδιο το οικονομικό και ψυχολογικό κόστος».
«Έχει σημασία το πώς ζούμε, αλλά και το πώς φεύγουμε…»
Το 2025 έκλεισε με την Κατερίνα να κρατάει ένα κουτάκι στην καρδιά της με τις πικρές απώλειες, αλλά και να φωτίζεται από τη σκέψη της «Σουζάνας» που βρήκε σπίτι στην Αγγλία και, μάλιστα, θα κάνει χειρουργείο για να διορθωθούν τα στραβά της ποδαράκια. Από τα μικρά θαύματα που έγιναν για τη «Νύχτα» και το (κατάμαυρο!) «Λεμόνι», που βρήκαν υιοθεσία έπειτα από 10-15 χρόνια στο καταφύγιο του ΦΟΚ. Χωρίς να χρειάζεται να αφήσουμε να περάσει τόσος χρόνος, μια ολόκληρη σκυλίσια ζωή, δηλαδή, ας είναι η παρακάτω ελπιδοφόρα εικόνα που θα κρατήσουμε: «Βρήκαν οικογένεια και ήταν τόσα χαρούμενα κι αυτά και εμείς. Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Μιλάμε για ζώα που δεν ξέρανε τίποτε άλλο από το καταφύγιο και τώρα θα έχουν το δικό τους άνθρωπο, θα πηγαίνουν βόλτα, θα κοιμούνται στα ζεστά και δε θα χρειάζεται να μοιράζονται τροφή».
Ο αντίκτυπος του έργου του ΦΟΚ είναι καταλυτικός και στο σύνολο και στο άτομο και πρόκειται για αγώνα ζωής για τους περισσότερους εθελοντές, με την Κατερίνα Πεζώνη να έχει κυριολεκτικά αφιερώσει τη ζωή της για αυτό το σκοπό: «Δε θα το βάλουμε κάτω, όσο δύσκολα κι αν είναι. Θα τα καταφέρουμε, παρά τις δυσκολίες. Προσωπικά είναι αυτό που θέλω να κάνω, δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου αλλιώς. Αυτό είναι το “πάθος” μου και θα συνεχίσω όσο μπορώ να παλεύω για να μπορέσουμε να μην έχουμε αδέσποτα στην περιοχή μας, στην Καλαμάτα, στη Μεσσήνη, στην Πύλο, τις περιοχές με τις οποίες συνεργαζόμαστε. Να έχουμε ωραία ζώα, να είναι τσιπαρισμένα, να είναι στα σπίτια τους και να μην υπάρχει αυτό το πράγμα στους δρόμους».
Την αφοσίωση σε όλο αυτό τον «αγώνα» την καταλαβαίνω, εκεί που δυσκολεύομαι όμως -και όσοι έχουν χάσει αγαπημένο κατοικίδιο γνωρίζουν για τι πράγμα μιλάμε- είναι το πώς διαχειρίζονται η Κατερίνα και οι υπόλοιποι εθελοντές τις αναπόφευκτες αλλεπάλληλες απώλειες.
Η ίδια απαντά: «Προχωράω μπροστά, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Είναι κάποια σκυλιά που έχουν υποστεί βία κάθε είδους, με πολύ πόνο και θλίψη κι εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε και να απαλύνουμε αυτόν τον πόνο, να έχουν εκτός από τροφή, μια φροντίδα και ζεστασιά. Αναπόφευκτα φθείρεσαι και συσσωρεύονται μέσα σου πράγματα. Αλλά το καθένα που γίνεται καλά και οι υιοθεσίες που τους προσφέρουν μια νέα ευκαιρία ζωής, σου ανοίγουν τα φτερά για να βοηθήσεις κι άλλο ένα-κι άλλο ένα… Κι όταν ένα ζώο δε θα τα καταφέρει, δε θα πεθάνει στο δρόμο, θα πεθάνει με μια κουβέρτα με ζεστασιά και μια αγκαλιά. Έχει σημασία το πώς ζούμε, αλλά και το πώς φεύγουμε…».
Βραβεία για τις ηρωικές φιλοζωικές καρδιές…
Στις αρχές Δεκεμβρίου η Ειδική Γραμματεία Προστασίας των Ζώων Συντροφιάς του υπουργείου Εσωτερικών απένειμε τα «Βραβεία Φιλοζωίας 2025 – Ηρωικές Καρδιές», σε 168 βραβευθέντες απ’ όλη την Ελλάδα, «που με το έργο τους αποτελούν ζωντανό κύτταρο προσφοράς και ανθρωπιάς σε όλη τη χώρα». Δε θα μπορούσε να λείψει ο Φιλοζωικός Όμιλος Καλαμάτας, παραλαμβάνοντας το βραβείο του με την πρόεδρο Κατερίνα Πεζώνη και τη γραμματέα Βασιλεία Χανδρινού.
Εκείνο που σχολιάστηκε αρνητικά είναι ότι λιγότεροι από τα δάχτυλα των δύο χεριών ήταν οι εκπρόσωποι Δήμων που πήραν τα εύσημα για καλές πολιτικές πρακτικές στις περιοχές τους.
«Ήταν η πρώτη μεγάλη θεσμική βραδιά αφιερωμένη σε όλους όσοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά ενός πανελλαδικού δικτύου ευθύνης, συνέπειας και συνεργασίας», όπως σημειώνεται στο σχετικό δελτίο Τύπου του υπουργείου, «Ένας νέος θεσμός που τίμησε όσους δίνουν φωνή στα ζώα που δεν έχουν δική τους»…
Η πρόεδρος του Φιλοζωικού Ομίλου Καλαμάτας λέει για αυτή τη βράβευση: «Το βραβείο αυτό το αφιερώνω σε όλους τους εθελοντές και σε οποιονδήποτε μάχεται απέναντι σε αυτό το πρόβλημα. Όλοι θέλουμε μια αναγνώριση που μας κάνει και νιώθουμε καλύτερα, αλλά δε σημαίνει κάτι σε μένα προσωπικά, η προσπάθεια είναι συλλογική. Ήταν μια κίνηση θετική που δείχνει ότι υπάρχει μια αναγνώριση για τη δουλειά μας. Προσπαθούμε. Δεν έχουμε αφήσει περιστατικό, όπου μας καλούν πηγαίνουμε, τη νύχτα, τα Σαββατοκύριακα, σε δύσβατα μέρη, παντού. Είναι λίγα τα παιδιά στην πρώτη γραμμή, αλλά αμέσως πηγαίνουμε. Το αφιερώνω σε όλους αυτούς, λοιπόν.
Βρεθήκαμε στην εκδήλωση με πολλά άτομα που είναι πολύ σπουδαία, ανταλλάξαμε απόψεις, είπαμε πράγματα και με έκανε να νιώσω καλύτερα και για τον εαυτό μου και για τον Φιλοζωικό και για τους εθελοντές. Είναι ωραίο να μαζευόμαστε και να τα λέμε. Κι άλλοι άνθρωποι κάνουν εξαίρετη δουλειά που ίσως δεν ήταν εκεί.
Η κατάσταση είναι τραγική πανελλαδικά, παντού όλα τα σωματεία “πνίγονται”. Προσπαθούμε, αλλά δε φτάνει. Η Πολιτεία είπε ότι θα στηρίξει και ότι θέλει να κάνει πράγματα, αυτό απομένει να το δούμε…».
