Στην αιωνιότητα της ιστορίας πέρασε ο διακεκριμένος Καλαματιανός γλύπτης Χρήστος Ρηγανάς. Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Τετάρτης 25 Φεβρουαρίου 2026 σε νοσοκομείο της Αθήνας, όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, έπειτα από σοβαρή επέμβαση καρδιάς.
Η απώλειά του σκόρπισε οδύνη στους οικείους του και τους πολυάριθμους φίλους του και θλίψη στο χώρο της Τέχνης. Στα 82 του χρόνια ο Χρήστος Ρηγανάς διατηρούσε εφηβική ζωτικότητα, ζώντας και αναπνέοντας για τη γλυπτική, με αστείρευτα σχέδια δημιουργίας και δράσης.
Δυστυχώς δεν κατάφερε να ξεπεράσει αυτή την περιπέτεια της υγείας του. Αφήνει πίσω του πλούσιο και σπουδαίο έργο, παλεύοντας σε όλη του ζωή του με απόλυτη συνέπεια και αυταπάρνηση για την ομορφιά και την αισθητική, για τον ελεύθερο λόγο και την παιδεία, μέσα από τη δουλειά του, αλλά και τις τακτικές πολιτικοκοινωνικές του παρεμβάσεις, στις οποίες «δεν μάσαγε τα λόγια του». «Αν δεν υπάρχει ελευθερία στην τέχνη, δεν παράγεται πολιτισμός. Και εάν δεν παράγεται πολιτισμός, δεν παράγεται παιδεία», είχε δηλώσει πριν από λίγους μήνες ο ίδιος στο πλαίσιο εκδήλωσης για το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου, το οποίο στήριζε εμπράκτως, μεριμνώντας μάλιστα να αφήσει πίσω του τα έπαθλα των επόμενων ετών…
Ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Χρήστο Ρηγανά θα γίνει μεθαύριο Σάββατο 28/2 στις 12.45 μ.μ. στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας.
Απρόσμενος αποχαιρετισμός για εκεί όπου το φως θα φωτίζει τα έργα του κατά πώς θέλει…
Η είδηση του χαμού του Χρήστου Ρηγανά δεν ήταν ένα από τα παροιμιώδη αστεία του και η λατρεμένη του Αμαλία και όλοι οι αγαπημένοι οικείοι και φίλοι που περίμεναν να επιστρέψει γρήγορα και «σιδερένιος» μετά το χειρουργείο στις αρχές του μήνα, δεν μπορούν να πιστέψουν το χαμό του. Ότι δε θα είναι πια μαζί μας, ότι δε θα τον βρίσκουμε σχεδόν κάθε μέρα στο εργαστήρι του, στο «κολαστήριό» του, να σκαλίζει, να σμιλεύει, να μετράει, να σχεδιάζει, να λιώνει και να διαμορφώνει κεριά για τα χυτά γλυπτά του, να χαϊδεύει τους μαρμάρινους όγκους που έπλασε πρώτα στη φαντασία του και μετά με τα χέρια του ή να μοιράζεται τις αναμνήσεις, τις εμπειρίες και τις αγωνίες του για το μέλλον της χώρας μας, της πόλης μας, της Τέχνης…
Ο Χρήστος Ρηγανάς ήταν-είναι ένας γνήσιος δημιουργός, αφιερωμένος ολοκληρωτικά στην γλυπτική. «Ο χρόνος είναι πολύ μικρός για να εκφράσεις αυτά που νιώθεις σαν άνθρωπος μέσα σε αυτό το περιβάλλον στο οποίο ζεις» ακούγεται να λέει στο ντοκιμαντέρ που δημιούργησε γι’ αυτόν η σκηνοθέτιδα Κλεώνη Φλέσσα.
Και πλέον: «Μ’ ένα μικρογλυπτό στο στόμα/από λυχνίτη Πάρου/δικό μου έργο», πέρασε «στην αντίπερα όχθη της Αχερουσίας». Όχι «Στις «Νήσους των Μακάρων»» που τις έχει για πάντα δικές του, αφού βρίσκονται στην ομορφιά. Κατ’ επιλογήν στον «Ατερπή Άδη», ο Χρήστος Ρηγανάς θα δημιουργεί απερίσπαστος σε ασύλληπτα μεγέθη «Στις μεγάλες εκρήξεις φωτιάς/Στις πύρινες γλώσσες/που λιώνουν μέταλλα/και ρέουν από παντού» και «Στα πυρωμένα από τον ήλιο/λατομεία φαιού μαρμάρου», θα εξορύσσει «γιγάντιους όγκους», θα πλάθει «φόρμες, σχήματα/μεγάλα κενά/Ισορροπώντας τα στον χώρο/να λειτουργεί κατά που θέλω (σ.σ. θέλει) το φως…».
Καλό ταξίδι στο Φως, μοναδικέ Χρήστο Ρηγανά, σ’ ευχαριστούμε για την πολιτιστική και πνευματική σου κληρονομιά στον τόπο μας, για όσα μας χάρισες, μας δίδαξες και μας διδάσκεις…
Ο Χρήστος Ρηγανάς
Ο Χρήστος Ρηγανάς γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1944 στην Καλαμάτα. Σπούδασε Γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1963 – 1968). Παρακολούθησε το εργαστήρι Χαλκοχυτικής της Α.Σ.Κ.Τ. (1965-67). Η παρουσία του, στο χώρο της γλυπτικής, είναι συνεχής, από το 1970, ενώ από το 1983 είχε «ορμητήριο» την Καλαμάτα. Έργα του, εκτός από υπαίθριους χώρους, βρίσκονται στο υπουργείο Πολιτισμού, στην Εθνική Πινακοθήκη, σε ιδιωτικές συλλογές τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό.
Κατά το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του ’80, διετέλεσε διευθυντής της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Καλαμάτας (ΔΕΠΑΚ) και δάσκαλος στο Εικαστικό Σχολείο αυτής. Υπήρξε ένας από τους τρεις ιδρυτές της Εικαστικής Ομάδας Καλαμάτας (1983), η οποία τελούσε υπό την αιγίδα και τη χρηματοδότηση του ΥΠΠΟ.
Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς μνημειακής γλυπτικής κατακτώντας πρώτα, δεύτερα, τρίτα βραβεία καθώς και επαίνους.
Έργα του μνημειακής και εικαστικής γλυπτικής βρίσκονται σε τουλάχιστον 25 πόλεις της Ελλάδας και στην Κύπρο, όπως και στην Καλαμάτα, καθώς επίσης σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Στο ενεργητικό του έχει πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Έχει δείξει δουλειά του στο εξωτερικό και σε χώρες όπως Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελβετία, Ιταλία, Ρουμανία, Κύπρο, ΗΠΑ, Αυστρία.
Έχει λάβει μέρος φιλοτεχνώντας έργα μεγάλων διαστάσεων στα εξής Συμπόσια Γλυπτικής: Κόνιτσας, Ιωαννίνων, Πανεπιστημίου Πατρών, Διεθνές Σαμοθράκης, Λεμεσού Κύπρου, Αιγάλεω, Καλαμάτας, Αγίας Παρασκευής και Διονύσου Αττικής, στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004», Καρδίτσας, Κατερίνης, Αμαλιάδας, Πάρου, του Μουσείου Σύγχρονης Γλυπτικής, «Θ. Παπαγιάννης» στο Ελληνικό Ιωαννίνων, Ηρακλείου Κρήτης (Βενεράτο) για τα «400 χρόνια από τον θάνατο του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου», Συμπόσιο Γλυπτικής Ναξιώτικου Μαρμάρου – 2018-19- 20, Νάξος, και Συμπόσιο Γλυπτικής Μεταμόρφωσης Αττική.
Από το 2013 και μέχρι το περασμένο καλοκαίρι δίδασκε σεμινάρια γλυπτικής μαρμάρου στο Σύλλογο Φίλων Ν. Περαντινού στην Πάρο, ενώ αφιλοκερδώς πρόσφερε μαθήματα σε νέους καλλιτέχνες στο εργαστήριό του και όπου αλλού του ζητήθηκε, όπως στις φυλακές Τρίπολης.
Το 2022 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο της τάξεως των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών για το σύνολο του έργου του και την εν γένει καλλιτεχνική προσφορά του.
Ιδιαίτερα δραστήριος μέχρι το τέλος, τα τελευταία χρόνια παρουσίασε γλυπτά του στο πλαίσιο της εικαστικής έκθεσης «Διάλογος», μαζί με τη ζωγράφο Χριστιάνα Κανελλακοπούλου, στην Καρδαμύλη, τον Μυστρά, την Κορώνη και τη Βιέννη.
Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές (Οι Εκδόσεις των Φίλων): Σμίλης Γραφήματα (2022) και Λάας (2025).
Χ.Ε.
