Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και όλοι θα έχετε πάει ή θα πάτε για τα πασχαλιάτικα ψώνια σας, γι’ αυτό δε θα γράψω τα συνηθισμένα «λόγια σκόρπια κι ανάκατα», αλλά θα σας μεταφέρω αυτούσιες τις σταράτες και συγκεκριμένες κουβέντες ενός «ψαγμένου» αγρότη που βρήκα στο email μου, πριν από καιρό, σχετικά με τη διαμόρφωση των τιμών στα προϊόντα που φτάνουν στο τραπέζι μας. Μέρες που είναι καλό είναι να ξέρουμε, γι’ αυτό διαβάστε προσεκτικά και θα καταλάβετε. Αφορά όλους μας:
Αγρότης: «Αφορμή για να σας στείλω αυτό το email είναι μία σάπια κατάσταση εκμετάλλευσης του αγροτικού κόσμου (για να δημοσιευτεί, μήπως το δει και κανένας εισαγγελέας μετά τον ντόρο που γίνεται αυτές τις μέρες σχετικά με την ακρίβεια).
Έτσι: Όλοι ξέρουμε τις διαφορές που έχουν οι τιμές που δίνουν οι έμποροι στον παραγωγό σε σχέση με αυτές στα σούπερ μάρκετ και τους πάγκους. Είναι συνηθισμένες περιπτώσεις να φεύγουν ντομάτες, κολοκυθάκια από θερμοκήπιο ή ροδάκινα από το χωράφι με 30-40 λεπτά, και στους πάγκους να έχουν 1,50 ευρώ.
Φυσικά, το κύκλωμα των μεσαζόντων το ξέρουμε όλοι, οι πιο πολλοί όμως δε ξέρουν πώς λειτουργεί. Ο τρόπος που γίνονται αυτές οι κομπίνες έχει να κάνει με τον εκβιασμό των αγροτών. Δηλαδή, επειδή ακριβώς ο παραγωγός θα πρέπει να πουλήσει το προϊόν σε σύντομο χρόνο, αυτό το εκμεταλλεύονται οι έμποροι και επιβάλλουν τους δικούς τους όρους. Έτσι, το πρώτο κόλπο είναι απλό. Επειδή κάθε έμπορος έχει πλαφόν στο νόμιμο κέρδος του γύρω στο 20-30%, γίνεται το εξής: Κανείς έμπορος δεν αγοράζει αγροτικά αγαθά, αν ο αγρότης δεν του κόψει τιμολόγιο που θα αναγράφει μεγαλύτερη τιμή.
Δηλαδή, γίνεται η εξής συμφωνία: Ο έμπορος δίνει π.χ. 35 λεπτά και λέει στον παραγωγό: Αν θες να αγοράσω, θα μου κόψεις τιμολόγιο για 70 λεπτά. Αυτόματα, το κέρδος του εμπόρου φτάνει πάνω από 100%, και ο παραγωγός επιβαρύνεται παραπάνω ΦΠΑ, για τον οποίο δεν θα γίνει επιστροφή! Δυστυχώς ή ευτυχώς, καταγγελίες δε μπορούν να γίνουν στο ΣΔΟΕ, για τον απλό λόγο ότι του χρόνου η παραγωγή θα μείνει απούλητη να σαπίζει στο χωράφι. Αφότου μαθευτεί πως έγινε καταγγελία σε έναν έμπορο, αυτός θα τη βγάλει λάδι με τους δικηγόρους, ενώ ο παραγωγός δε θα ξαναπουλήσει προϊόν, αφού κανείς δε θα ρισκάρει να αγοράσει…
Το δεύτερο κόλπο είναι το εξής: Δεν κόβεται καθόλου τιμολόγιο ή κόβεται για ελάχιστες ποσότητες (π.χ. πουλάει ο παραγωγός 10.000 κιλά Χ 35 λεπτά) και το τιμολόγιο γράφει 500 κιλά Χ 80 λεπτά. Τα υπόλοιπα κόβονται σε άλλο τιμολόγιο και εμφανίζεται ως παραγωγός ο κουμπάρος ή η γυναίκα του έμπορου. Με αυτή την ιστορία μάλιστα δημιουργούνται τραγικές καταστάσεις. Εμφανίζονται παραγωγοί που τους επιστρέφεται ΦΠΑ 300.000 ευρώ, και το μόνο που καλλιεργούν (που δηλώνουν στη φορολογική δήλωση) είναι 5 στρέμματα κρεμμύδια (για να δικαιούται κανείς επιστροφή 300.000 ευρώ, θα πρέπει να καλλιεργεί 2.000 στρέμματα). Το κράτος αυτά μπορεί να τα δει! Ωστόσο, βασική προτεραιότητα δεν είναι να πιάσει αυτούς τους καρχαρίες που χαρίζει λεφτά, αλλά τον γεωργό των 50 στρεμμάτων που έβαζε πετρέλαιο θέρμανσης στο τρακτέρ (αυτό γινόταν τα προηγούμενα χρόνια!)
Τρίτο κόλπο: Πουλάει ο ένας έμπορος στον άλλον (εδώ γίνεται και με νόμιμο περιθώριο), οπότε προσθέτοντας 5-6 άτομα από 25%, μπορεί άνετα να τριπλασιαστεί η τιμή.
Και τελειώνει την παρουσίασή του ο φίλος αγρότης με το εύλογο ερώτημα, που είναι και δικό μου: «πότε το κράτος θα βάλει τέλος σε όλα αυτά;».
Έχω απάντηση γι’ αυτό, ΠΟΤΕ…
Καλή Ανάσταση…
Μιλάμε πάλι…
Του Κώστα Δεληγιάννη
