Όταν ο αυτισμός και η ΔΕΠΥ δεν αποτελούν εμπόδιο
Μπορεί να έχουν πραγματοποιηθεί χιλιάδες εκθέσεις στην Καλαμάτα, όμως όταν βρίσκεσαι σε μια έκθεση ζωγραφικής, της οποίας δημιουργοί είναι άτομα με αυτισμό και ΔΕΠΥ, σίγουρα τα συναισθήματα είναι διαφορετικά.
Μια τέτοια έκθεση, λοιπόν, ξεκίνησε χθες και ολοκληρώνεται σήμερα, με δημιουργούς να είναι η Ελένη Μιχαλοπούλου από το ΕΕΕΕ Καλαμάτας και η Λουκία Κομίνη από το ΕΝ.Ε.Ε.Γ.Υ.Λ Καλαμάτας.
Χθες βρεθήκαμε στην τελετή των εγκαινίων, όπου το παρών έδωσαν ακόμα ο δήμαρχος Καλαμάτας μαζί με τον αντιδήμαρχο Ηλία Κουτίβα, ενώ συνεχίσαμε μιλώντας τόσο με τις δημιουργούς των έργων όσο και με εκπαιδευτικούς από τα δύο εν λόγω σχολεία.
Ελένη Μιχαλοπούλου
Πρώτη μας μίλησε η Ελένη Μιχαλοπούλου. Όπως μας είπε, ζωγραφίζει χρόνια και θέλει να γίνει καλλιτέχνις, δημιουργώντας πορτρέτα. Στόχος της είναι να ζωγραφίσει ένα ολόκληρο παραμύθι, ενώ δημιουργεί με μολύβι, μαρκαδόρους, κηρομπογιές, αλλά και ξυλομπογιές.
Στο σχολείο, μας ανέφερε, η βοήθεια που είχε ήταν να είναι ήρεμη, καθώς τότε μπορεί να ζωγραφίσει, ενώ μαθαίνει ακόμα κι άλλα πράγματα.
Είναι δε η τελευταία της χρονιά στο συγκεκριμένο σχολείο, με την κα Θωμοπούλου να μας αποκαλύπτει ότι έγινε πρόταση η Ελένη να συνεργαστεί με το Πανεπιστήμιο και ειδικότερα το Τμήμα Γεωπονίας, για να τους φτιάχνει κάποιες μακέτες.
Λουκία Κομίνη
Με τη σειρά της η Λουκία Κομίνη σημείωσε ότι τα περισσότερα από τα έργα της ήταν της στιγμής, δηλαδή φανταζόταν κάτι και το αποτύπωνε στο χαρτί.
Σχετικά με το σχολείο, μας είπε ότι τη βοηθά πολύ, ενώ σε ερώτηση για τον κόσμο και αν την αντιμετωπίζει διαφορετικά, μας απάντησε θετικά. Ειδικότερα, σχολίασε πως όταν λέει ότι έχει αυτισμό και ΔΕΠΥ, τότε δείχνουν να νιώθουν άβολα.
Πλέον μας είπε πως
δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη διαφορετικότητά της, άλλωστε, σχολίασε, «η ζωή
είναι μικρή, γιατί να προσπαθεί να αλλάξει κάτι σε αυτή;».
Στόχος της να φτιάξει ταινίες και βιντεοπαιχνίδια με αυτά που ζωγραφίζει.
Της αρέσει δε να δημιουργεί στο χαρτί με μολύβι και στυλό χαρακτήρες που, μάλιστα, θεωρεί καλούς, γιατί δε θέλει να ζωγραφίζει κάτι αρνητικό.
Εκπαιδευτικοί
Από το ΕΕΕΕ Καλαμάτας μάς μίλησε η ψυχολόγος του σχολείου Βασιλική Θωμοπούλου. Αναφερόμενη στην Ελένη, μας είπε ότι είναι ένα κορίτσι που έχει πολύ έντονη την καλλιτεχνική φύση, με έφεση στη ζωγραφική. Έχει πηγαίο ταλέντο και οι άνθρωποι του σχολείου ψάχνουν έναν τρόπο που θα μπορούσε αυτό το ταλέντο να αξιοποιηθεί.
Πρόσθεσε ακόμη ότι η Ελένη και η Λουκία είναι δύο ζωντανά παραδείγματα που δείχνουν σε όλους μας τι μπορούν να κάνουν τα άτομα που βρίσκονται σε ειδικά σχολεία. Μέσα από τα έργα τους δείχνουν ποια είναι αυτά τα παιδιά, ποια τα συναισθήματά τους, ποιες οι σκέψεις τους, οι οποίες, όπως είπε, δε διαφέρουν τόσο πολύ από τις σκέψεις όλων μας.
Η κυρία Θωμοπούλου έκλεισε λέγοντας ότι «δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί, απλά πολλές φορές εκφραζόμαστε διαφορετικά, όμως η ουσία και η αλήθεια του μέσα μας είναι η ίδια».
Με τη σειρά της, η διευθύντρια του ΕΝ.Ε.Ε.Γ.Υ.Λ Καλαμάτας, Στέλλα Γκόνη, ανέφερε ότι η έκθεση ξεκίνησε έπειτα από προτροπή της γυμνάστριας του σχολείου, Γαρυφαλλιάς Καρκαβούρα, η οποία είδε έργα της Λουκίας και της ζήτησε να αξιοποιήσει το ταλέντο της.
Η κα Γκόνη ανέφερε ότι «η Λουκία και η Ελένη είναι δύο ψυχές, τα έργα των οποίων θα πρέπει να δει όσο περισσότερος κόσμος γίνεται για να αντιληφθούν ότι δεν ξεχωρίζουμε. Απλά πρέπει να δίνεται βήμα στους μαθητές για να εκφράσουν και αυτά που θέλουν».
Μιλώντας στη συνέχεια για το σχολείο και την κοινωνία, παρατήρησε ότι εκεί φοιτούν μαθητές με διάφορες διαταραχές, ενώ για την κοινωνία και αν τους αποδέχεται, σχολίασε ότι γίνονται βήματα. Στόχος, όχι μόνο των ειδικών σχολείων, είναι ουσιαστικά να αξιοποιήσουν τα ταλέντα των μαθητών τους, ώστε να βγουν στην κοινωνία με έναν πιο ισότιμο τρόπο, αφού μόνο έτσι μπορούν να δουν και οι άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν κάποιου είδους αναπηρία ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κάποια διαφορά.
Το σχολείο της, πρόσθεσε, έχει και ενήλικες μαθητές, αφού είναι και επαγγελματικό λύκειο, με τους μαθητές να αποφοιτούν στα 24 χρόνια τους.
Σε ερώτηση για την απορρόφηση αυτών των μαθητών σε χώρους δουλειάς, μας απάντησε ότι το δουλεύουν και το επεξεργάζονται κάθε μέρα στο σχολείο, αφού ουσιαστικά είναι το μεγάλο στοίχημα για τους γονείς, ενώ αποτελεί πρόκληση για τους εκπαιδευτικούς, διότι το θέμα είναι τι θα κάνουν οι μαθητές όταν ολοκληρώσουν το σχολείο. Έτσι υπάρχει και η μαθητεία, ενώ σε συνεργασία με το Σύλλογο Εστίασης Μεσσηνίας γίνεται μια προσπάθεια μέσω ενός προγράμματος, που θα δίνει και πιστοποίηση, να μπορέσουν να εργαστούν στο χώρο της εστίασης, όπως και σε ξενοδοχεία.
Κλείνοντας, ρωτήσαμε την κα Γκόνη τι θα έλεγε σε έναν εργοδότη που έχει απέναντί του έναν απόφοιτο του σχολείου της. Όπως μας απάντησε, αρχικά θα του έλεγε να τον γνωρίσει, γιατί συνήθως ο φόβος υπάρχει πριν από τη γνωριμία. Έτσι, γνωρίζοντάς τον φεύγουν τα σύννεφα φόβου και αμφιβολιών που μπορεί να υπήρχαν.
Του Παναγιώτη Μπαμπαρούτση
