Προχθές αναρτήθηκε στη Διαύγεια απόφαση της 6ης Υγειονομικής Περιφέρειας για έγκριση δαπάνης 27.600 ευρώ για τη μίσθωση καταλυμάτων τεσσάρων ένστολων που στελεχώνουν τα ασθενοφόρα του Κέντρου Υγείας Αγίου Νικολάου Μεσσηνίας. Αυτό έρχεται να αναδείξει για ακόμη μία φορά το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί το δημόσιο σύστημα επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας. Και ταυτόχρονα εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγεται να αντιμετωπίζεται το πρόβλημα.
Αντί η Πολιτεία να προχωρήσει σε μόνιμες προσλήψεις διασωστών και πληρωμάτων ασθενοφόρων, ώστε να καλυφθούν οι πάγιες ανάγκες των υγειονομικών δομών της Μεσσηνίας, συνεχίζει να επιλέγει τη λύση των προσωρινών μετακινήσεων ένστολου προσωπικού. Μια λύση που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια ως έκτακτο μέτρο, αλλά πλέον τείνει να μετατραπεί σε… κανονικότητα.
Το οικονομικό σκέλος της υπόθεσης μόνο αμελητέο δεν είναι. Για τέσσερα άτομα προβλέπεται δαπάνη 27.600 ευρώ αποκλειστικά για τη διαμονή τους μέσα σε έξι μήνες. Φυσικά, θα υπάρχουν και έξοδα διατροφής. Πρόκειται για χρήματα που προστίθενται στο συνολικό κόστος της μετακίνησης, των αποζημιώσεων και των υπόλοιπων λειτουργικών εξόδων, δημιουργώντας εύλογο προβληματισμό για το κατά πόσο μια τέτοια πρακτική είναι τελικά οικονομικά συμφέρουσα για το Δημόσιο.
Το βασικότερο, όμως, ζήτημα δεν είναι το κόστος. Είναι ότι η λύση αυτή δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα, αλλά απλώς το μεταθέτει χρονικά.
Η εικόνα αυτή αποτυπώνει τη χρόνια αδυναμία του κράτους να σχεδιάσει με όρους διάρκειας και όχι πυροσβεστικής διαχείρισης. Οι ανάγκες της Μάνης δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά λόγω του καλοκαιριού. Η έλλειψη πληρωμάτων ασθενοφόρων είναι γνωστή εδώ και χρόνια, χειμώνα – καλοκαίρι, όπως γνωστές είναι και οι αυξημένες απαιτήσεις που δημιουργεί η τουριστική περίοδος. Παρ’ όλα αυτά, αντί να ενισχυθούν οι δομές με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό, επιλέγονται λύσεις προσωρινού χαρακτήρα, που απαιτούν επιπλέον δαπάνες και δεν αφήνουν καμία ουσιαστική παρακαταθήκη για την επόμενη ημέρα.
Το ερώτημα, επομένως, είναι απλό: πόσα χρήματα έχουν δαπανηθεί συνολικά τα τελευταία χρόνια για μετακινήσεις προσωπικού, μισθώσεις καταλυμάτων και έκτακτες λύσεις;
Και μήπως ένα σημαντικό μέρος αυτών των κονδυλίων θα μπορούσε να έχει επενδυθεί στη δημιουργία σταθερών θέσεων εργασίας, ώστε οι υγειονομικές δομές να λειτουργούν με επάρκεια;
Β.Β.
