Βασίλης Κουμανάκος: Από το Κρόνιον Πέρασμα 70 χλ., στα 102 στις Θερμοπύλες και μετά Σπάρταθλον…

3^η θέση για τη Βάσω Τσακάκου στον αγώνα του Πάρνωνα

Το Κρόνιον Πέρασμα 70 χλμ. στον Πάρνωνα με εκκίνηση και τερματισμό το (λακωνικό) χωριό Άγιος Πέτρος αποτελεί μια μεγάλη δρομική πρόκληση που έφεραν εις πέρας με επιτυχία το περασμένο Σάββατο 117 αθλητές και αθλήτριες από τα 124 άτομα που έλαβαν μέρος.

Ανάμεσά τους η Βάσω Τσακάκου του Καλαμάτα Running Project και του (κολυμβητικού) Άργη Καλαμάτας, η οποία αναδείχθηκε 3^η νικήτρια στις γυναίκες, τερματίζοντας στην 20ή θέση της γενικής κατηγορίας με χρόνο 7 ώρες και 15 λεπτά και ο Βασίλης Κουμανάκος, ο οποίος έφτασε στο τέρμα σε 7 ώρες και 50 λεπτά, καταγράφοντας την 8^η συμμετοχή του στην απαιτητική αυτή διοργάνωση. Ο ίδιος μίλησε στο «Θ» για τις δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητες και των αγώνων υπεραπόστασης, ενώ εκμυστηρεύτηκε ότι ο μεγάλος φετινός αγωνιστικός στόχος είναι το Σπάρταθλον!

«Το να τρέχεις στη ζέστη δεν είναι κάτι εύκολο. Είναι δύσκολο και συνάμα επικίνδυνο. Χρειάζεται προσαρμογές και αυτές οι προσαρμογές είναι που εξετάζω κάθε χρόνο από όταν πήγα στη Σαχάρα το 2018 (σ.σ. συμμετείχε στον 33ο Marathon des sables-Μαραθώνιος της Άμμου στην έρημο του Μαρόκου). Κάνω 5λεπτα-10λεπτα στην αρχή και μετά μισάωρα ή και ωριαίες προπονήσεις, μεσημέρι με ζέστη, δηλαδή κυνηγάω τον καύσωνα, αλλά γίνεται με προσαρμογή σιγά σιγά και κρατάω ένα αρχείο για να δω αν βρήκα ζέστη στον αγώνα, αν με πείραξε τελικά κι αν δεν με πείραξε τι είχα κάνει σωστά ή αν με πείραξε τι είχα κάνει λάθος» εξηγεί την κρίσιμη διαδικασία της προσαρμογής ο Βασίλης Κουμανάκος, ενώ συνεχίζει μιλώντας για τον πρόσφατο αγώνα: «Το Κρόνιον Πέρασμα είναι ένας αγώνας υπεραπόστασης 70 χλμ, ο πρώτος αγώνας υπεραπόστασης που έλαβα μέρος όταν ξεκινούσα –ως αγώνα υπεραπόστασης ορίζουμε κάποιον αγώνα που είναι πάνω από 42,200 χλμ που είναι η απόσταση του μαραθωνίου- γίνεται στον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας, ξεκινάει και τελειώνει εκεί και κάνουμε έναν όμορφο γύρο του Πάρνωνα, περνάμε από πολύ ωραία χωριά, τη Βαμβακού, τη Βαρβίτσα κ.α., περνάμε από το καταφύγιο άγριας ζωής. Όλοι οι κάτοικοι είναι εκεί εθελοντές, μας περιμένουν και μας βοηθούν και ο κάθε αθλητής δίνει τον αγώνα του για να φτάσει στο τέρμα».

Ο Βασίλης Κουμανάκος αναφέρθηκε και για μια ιδιαίτερη στιγμή του αγώνα που τον βοήθησε να συνειδητοποιήσει γιατί συνεχίζει να τρέχει, αντιμετωπίζοντας προκλήσεις στα όρια των ανθρώπινων αντοχών: «Το βράδυ πριν τον αγώνα, συγκεντρωθήκαμε με τους συναθλητές μου στην ομάδα L Crew και ο προπονητής μας Γιώργος Λουφέκης μας είπε να ευχαριστηθούμε τον αγώνα, «Πώς γίνεται να ευχαριστηθούμε όταν θα τρέχουμε στη ζέστη»; αναρωτήθηκε κάποιος και αυτό με έκανε να σκεφτώ πολλά πράγματα και κυρίως να σκεφτώ μετά από 11 χρόνια που τρέχω γιατί το κάνω. Όταν λέμε αυτό το ευχαριστιέμαι δεν είναι ότι θα χαλαρώσεις με ένα ποτό στην παραλία, θα ακούσεις μουσική θα κουβεντιάσεις και θα γελάσεις. Έχει αλλάξει πια αυτό που με ευχαριστεί, αυτό που με γεμίζει, καλύτερα. Με γεμίζει το να έχω προπονήσει τον εαυτό μου έτσι ώστε να αντεπεξέλθω στην πρόκληση που έχω κάθε φορά μπροστά μου. Αυτός είναι ο λόγος που με ιντριγκάρει να μπαίνω πια στους αγώνες: το κατά πόσο έχω προετοιμαστεί και να βρω κίνητρο να τερματίσω, γιατί εμένα ήταν η 8^η συμμετοχή μου εκεί και ο 8^ος τερματισμός και έχω δώσει 500 χλμ. ιδρώτα, πόνου και πολλές φορές συνοδεύεται και από αίμα από διάφορες πληγές…».

Κι αν το Κρόνιον Πέρασμα είναι τόσο απαιτητικό, η αγωνιστική συνέχεια που έχει αποφασίσει για τον εαυτό του ο Βασίλης Κουμανάκος, κρύβει πολλαπλάσιες προκλήσεις: «Ο αγώνας που έγινε αυτό το Σάββατο, το Κρόνιον Πέρασμα, 70 χλμ και σχεδόν 1500 μ. υψομετρική , είναι μια σειρά από τρία Σάββατα, σε συνέχεια του αγώνα στον Πολύλοφο 10 χλμ. και 300 μ. υψομετρική, που ήταν πάλι με ζέστη και πριν τον επόμενο 102 χλ. Βραδινός αυτός με πάλι πολλά υψομετρικά, “Στα Χνάρια των Ηρώων” που συνδέει τις Θεσπιές με τις Θερμοπύλες. Τρία Σάββατα δοκιμάζουμε τις αντοχές μου, τον εξοπλισμό, δοκιμάζουμε και τη διατροφή και ο μεγάλος στόχος είναι σε δύο μήνες το Σπάρταθλον. Ό,τι κάνω οδηγούν εκεί… Δεν κρύβω ότι με έχει πειράξει που πριν 4 χρόνια εγκατέλειψα στο 140ο από τα 246 χλμ.. Ξεκίνησα από το Ηρώδειο στην Αθήνα με στόχο το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη και σταμάτησα στο Μαλαντρένι λίγο πριν το Αρτεμίσιο. Όλα οδηγούν εκεί και σε δυο μήνες θέλω να είμαι έτοιμος, να σταθώ στην εκκίνηση και να μπορέσω να αντεπεξέλθω σε ό,τι μου τύχει στο δρόμο μου….

Οι αγώνες υπεραπόστασης, Ultra Running όπως λέγονται, δεν είναι κάτι παραπάνω από το να μπορέσεις να διαχειριστείς ό,τι σου τύχει στο δρόμο. Μερικές φορές χρειάζονται μόνο δευτερόλεπτα που να μην αντιδράσεις ή να αντιδράσεις λάθος για να χάσεις τον αγώνα. Αυτό είναι που εξασκώ, για αυτό προσπαθώ να μαζεύω όσο περισσότερες εμπειρίες γίνεται. Σε αυτούς τους αγώνες ο σκοπός είναι να μπορέσεις να είσαι έτοιμος και το μυαλό σου να αντιδράσει σωστά σε κάτι που μπορεί θα σου τύχει έκτακτο, σε μια ξαφνική ζαλάδα, σε μια απόφαση που θα πρέπει να πάρεις σε ένα σταθμό, ακόμα και στα φαινομενικά πιο απλά, να αποφασίσεις αν θα αλλάξεις ή όχι μπλούζα ή πότε θα αλλάξεις κάλτσες. Όλα αυτά οδηγούν στο να υποβάλω τον εαυτό μου σε όλες αυτές τις συνθήκες για να είμαι έτοιμος για το μεγάλο αγώνα» καταλήγει ο Βασίλης Κουμανάκος, δίνοντας εμμέσως σημαντικές «συμ»ουλές” σε αθλητές και ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με ανάλογες προκλήσεις, αγωνιστικές και μη…

Το Φεστιβάλ Αθλητισμού και άλλοι αγώνες στη Δυτικής Μάνη και το κλειστό Στάδιο της Καλαμάτας…
Ο Βασίλης Κουμανάκος είναι και από τους βασικούς εμπνευστές και διοργανωτές του Φεστιβάλ Αθλητισμού Δυτικής Μάνης που πραγματοποιήθηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία για δεύτερη συνεχή χρονιά τον περασμένο Ιούνιο στη Στούπα.

Ο ίδιος αναφέρει σχετικά «Το West Mani Sports Festival είναι μια συνέχεια της πολυετούς προσπάθειας που έκαναν κάποιοι ντόπιοι, με τον αγώνα των Μάνιακς. Πλέον με τη βοήθεια του Δήμου Δυτικής Μάνης και άλλων παιδιών προσπαθούμε να δημιουργήσουμε στιγμές και για αυτούς που έρχονται για να γνωρίσουν τον τόπο και για αυτούς που μένουν εκεί, αλλά κυρίως για τα παιδιά. Για να θυμούνται τις στιγμές, μέσα από το μετάλλιο, μέσα από την προσπάθεια, μέσα από τις φωτογραφίες, μέσα από τις παράλληλες δράσεις που κάνουμε συγχρόνως με τους αγώνες, να θυμούνται, να βιώσουν και να νοιώσουν και ίσως κάποια στιγμή να παρακινηθούν και να ασχοληθούν πιο συστηματικά με το τρέξιμο ή και με την κολύμβηση.

Έχουμε στα σκαριά κι άλλους 1-2 αγώνες που υπολογίζουμε να κάνουμε, μόνο και μόνο για να στηρίξουμε τον τόπο. Για να μάθει ο κόσμος τη Μάνη κι αυτοί που την ξέρουν ήδη και έρχονται να αγαπήσουν αυτόν τον τόπο λίγο περισσότερο.  Ο δήμαρχος Γιώργος Χιουρέας έχει τη διάθεση και μας βοηθάει. Και είμαστε μαζί με τον Θέμη Αγγελόπουλο και τον Γιώργο Μακρέα – μια ομάδα φαινομενικά ασύνδετοι, είμαστε …ένας ψυκτικός, ένας υδραυλικός και ένας καφετζής που το μόνο που μας ενώνει είναι αυτή η τρέλα- το να θέλουμε να δώσουμε, να προσφέρουμε και να δούμε ανθρώπους να χαμογελούν μέσα από την προσπάθειά τους. Όλα αυτά γίνονται και όλοι προσπαθούμε να δώσουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας και οι ίδιοι να αθληθούμε, να μην έχουμε προβλήματα υγείας. Αλλά δυστυχώς υπάρχουν εμπόδια που δεν έπρεπε να υπάρχουν. Το Δημοτικό Στάδιο της Παραλίας στην Καλαμάτα, σε μια πόλη 60 χιλιάδων κατοίκων παραμένει κλειστό γιατί κάποιοι έτσι το θέλουν και γιατί κάποιοι δεν είχαν φροντίσει να υπάρχει εναλλακτική. Έτσι, αναγκαζόμαστε να κάνουμε προπονήσεις στο δρόμους με πάρα πολλή κίνηση, με ό,τι κινδύνους επιφυλάσσει αυτό και ό,τι προστριβές μπορεί να δημιουργούνται ανάμεσα σε δρομείς, πεζούς και ποδηλάρτες στο νότιο πεζοδρόμιο της Ναυαρίνου ή με οδηγούς στο δρόμο προς Βέρβα. Και αναγκαζόμαστε κάποιοι να πηγαίνουμε Μεσσήνη και κάποιοι να έχουν σταματήσει» αναφέρει ο Βασίλης Κουμανάκος ελπίζοντας σύντομα να ανοίξει το Στάδιο της Παραλίας για τους δρομείς…