Τουρνάς-Τσακνής ετοιμάζονται να χαρίσουν μια αξέχαστη μουσική παράσταση στην Καλαμάτα…

Μαζί τους το καλαματιανό συγκρότημα «Ακροβάτες»

Δύο σπουδαίους καλλιτέχνες σε μια ιδιαίτερα γόνιμη σύμπραξη επί σκηνής που γνωρίζει τεράστια επιτυχία, ενώ έχει παρουσιαστεί στην Αθήνα και σε πλειάδα άλλων περιοχών, είναι έτοιμη να υποδεχθεί η Καλαμάτα. Αυτή την Τετάρτη 26 Αυγούστου στο Ανοιχτό Θέατρο ο Κώστας Τουρνάς και ο Διονύσης Τσακνής, με αφετηρία«Το ροκ το ελληνικό» και τη βεβαιότητά τους ότι είναι «η μοίρα μου να σου το τραγουδώ», θα μας χαρίσουν έναν γαλαξία αγαπημένων και άλλων επιλεγμένων τραγουδιών, σε μια βραδιά που προβλέπεται μαγευτική και αξέχαστη!

Με την ευκαιρία της αυριανής συναυλίας (την οποία θα «ανοίξει» το καλαματιανό συγκρότημα «Ακροβάτες») οι δύο αγαπημένοι δημιουργοί και τραγουδιστές μίλησαν στο «Θ»…

Διονύσης Τσακνής: Ο Κώστας αγαπάει τα τραγούδια μου κι εγώ αγαπάω τα δικά του…

Ο Διονύσης Τσακνής ετοιμάζεται να επιστρέψει στην Καλαμάτα για την αυριανή μουσική παράσταση,διατηρώντας τις καλύτερες δυνατές αναμνήσεις από τις συναυλίες που έδωσαν εδώ με τον αείμνηστο Μαχαιρίτσα τις δεκαετίες του ’90 και του 2000. «Δεν υπήρχε καλοκαίρι να μην έρθουμε. Όλες μας οι συναυλίες ήταν πετυχημένες και οι αναμνήσεις είναι οι καλύτερες δυνατές» λέει χαρακτηριστικά μιλώντας στο «Θ», σε μια μίνι συνέντευξη από την όμορφη Σαντορίνη, όπου βρέθηκε χθες για το «9ο Φεστιβάλ Στρογγύλη» και το προγραμματισμένο μεγάλο αφιέρωμα στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.

–Η σύμπραξη Τσακνή-Τουρνά πώς προέκυψε;

Προερχόμαστε από έναν πολύ επιτυχημένο χειμώνα, οπότε για 4,5 μήνες παίζαμε στο Άλσος στην Αθήνα. Αυτό που μας έφερε κοντά είναι η γνωριμία μας που μετράει κοντά στα 35 χρόνια, η εκτίμηση του ενός προς τον άλλον, η εκτίμηση όχι μόνο όσον αφορά στις προσωπικότητες, αλλά όσον αφορά και στο έργο που παρήγαγε ο καθένας. Ο Κώστας αγαπάει τα τραγούδια μου, εγώ αγαπάω τα δικά του. Πέραν αυτού, υπάρχει και μια προσωπική εκτίμηση του Κώστα προς εμένα κι εμένα προς τον Κώστα για τη στάση του όλα αυτά τα χρόνια. Μας έχουν δέσει πολλά πράγματα όλα αυτά τα χρόνια και, κυρίως, οι κοινοί μας αγώνες για τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών.Είμαστε, δηλαδή, συνδεδεμένοι πολλαπλώς με τον Κώστα. Κι αυτό κάνει και τη συνεύρεσή μας, θα έλεγα απροβλημάτιστη, δηλαδή δεν υπάρχουν ούτε ανταγωνισμοί ούτε τίποτα αρνητικό. Υπάρχει μόνο ο σεβασμός, η εκτίμηση και η αγάπη του ενός για τον άλλον.

-Τι είναι τελικά «Το ροκ το ελληνικό», που επιλέξατε και ως τίτλο της παράστασής σας;

Είναι η μουσική που βρήκε άνθιση στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του ’80 με νέους τραγουδοποιούς, αργότερα και νέους συνθέτες, ένας διαφορετικός τρόπος έκφρασης, πιο ηλεκτρικός, πιο δυτικός θα έλεγα. Από εκεί και πέρα, αυτό είναι το ωραίο με το ροκ, μπορείς να δώσεις έναν οποιονδήποτε ορισμό και να… πέσεις μέσα. Ροκ σημαίνει βράχος, είναι το ασυμβίβαστο, λοιπόν, έχει να κάνει με μια προσωπική εξομολόγηση όσον αφορά στον στίχο, με μια πολιτική άποψη που δείχνει και μια αντισυμβατική αντιμετώπιση των πραγμάτων.

Τώρα, τι άλλους ορισμούς μπορεί να δώσει κανείς ή αν οι ηλεκτρικές κιθάρες καθιστούν ένα πράγμα ροκ, δεν ξέρω… Γιατί ροκ είναι και το ρεμπέτικο, γιατί έχει αυτή την αυθεντικότητα, αυτή τη σκληράδα, αυτή την ευθύτητα που άλλα είδη μουσικής δε διαθέτουν. Χωράει πολλή συζήτηση το θέμα…

–Κάνοντας μια αυθόρμητη «αποτίμηση» της καλλιτεχνικής σας διαδρομής, τι θα λέγατε;

Ήταν ένα ταξίδι, το οποίο συνεχίζεται και τώρα. Μόνο καλές εντυπώσεις έχω, μόνο καλές αναμνήσεις έχω, μόνο καλές διαπιστώσεις μπορώ να κάνω.

-Τι τραγούδια θα μας πείτε την Τετάρτη και τι να περιμένει ο κόσμος;

Τραγούδια αγαπημένα από το ρεπερτόριο του Κώστα και το δικό μου, όπως και άλλα τραγούδια που έχουμε αγαπήσει και δεν είναι δικά μας. Νομίζω ότι είναι μια συναυλία που θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού.

Ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει καλή μουσική, να διασκεδάσει, έχει ανάγκη να ψυχαγωγηθεί, και θα δείτε ότι στο τέλος της βραδιάς θα γίνουμε μια παρέα.

—

Κώστας Τουρνάς: Θα είναι μια νοσταλγική, αλλά και μια πολύ τωρινή παράσταση…

-Με ποιες σκέψεις και συναισθήματα ετοιμάζεστε για την Καλαμάτα;

Είναι πάρα πολύς καιρός που έχω να έρθω για παράστασηστην Καλαμάτα. Είμαι Τριπολιτσιώτης στην καταγωγή και την Περιφέρεια της Πελοποννήσου τη γνωρίζω καλά και την αγαπάω. Είναι χαρά, σε έναν τόπο που δεν έχω βρεθεί πρόσφατα, να βρεθούμε με τον κόσμο και να κάνουμε αυτό που αγαπάμε να κάνουμε, με την ελπίδα ότι όσοι θα μας τιμήσουν, θα περάσουν και μια ωραία βραδιά.

–Η συνεργασία με τον Διονύση Τσακνή πώς προέκυψε;

Ήταν τυχαίο, γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, παρουσιάστηκε η ευκαιρία να κάνουμε παραστάσεις στο Άλσος, μιλήσαμε,ήταν πάρα πολύ εύκολη η συνεργασία μας, με πολλή χαρά και προθυμία, και όντως ευοδώθηκε αυτό το συναίσθημα. Περάσαμε έναν καταπληκτικό χειμώνα στο Άλσος και συνεχίζουμε τις παραστάσεις μαζί και τώρα το καλοκαίρι.

–Από το θρυλικό συγκρότημα των Poll με το οποίο αφήσατε εποχή έως σήμερα, θεωρείτε ότι ακολουθήσατε μια ενιαία συνεκτική διαδρομή μουσικά;

Υπάρχουν μερικές διαφορές τώρα πια έπειτα από πολλά χρόνια, αν μπορώ να χαρακτηρίσω κάτι. Η μία διαφορά είναι ότι συνειδητοποιώ ότι οι καριέρες στον καλλιτεχνικό κόσμο στήνονται συνήθως πάνω σε επιτυχίες της περιόδου, δηλαδή θέλουμε να έχουμε αυτήν την περίοδο μια επιτυχία, την έχουμε ανάγκη, την επιδιώκουμε. Εγώ δεν ανήκω στην κατηγορία αυτών των ανθρώπων. Ναι μεν χάρηκα κάθε επιτυχία, αλλά δεν την επεδίωκα συστηματικά και με μανία, με ενδιέφερε απλώς ότι ο άνθρωπος οφείλει να παρατηρεί, να κατανοεί, να αισθάνεται και να εκφράζεται. Κι αυτό ήταν και η αφετηρία κάθε τραγουδιού, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

-Ήταν αναπόφευκτη η σύντομη ζωή των Poll (σ.σ. τους αποτέλεσαν οι Κώστας Τουρνάς, Ρόμπερτ Ουίλιαμς, Σταύρος Λογαρίδης και Κώστας Παπαϊωάννου), διαλύθηκαν πρόωρα γύρω στο 1972…

Ήταν αναπόφευκτη από την άποψη ότι ήμασταν πάρα πολύ νέοι, υπήρχε ανωριμότητα, η μεγάλη επιτυχία πιθανώς να έπαιξε κάποιον διαβρωτικό ρόλο στις σχέσεις και πιθανότατα αυτοί οι κυρίως τρεις άνθρωποι που συμμετείχαν να είχαν και άλλες εκφραστικές ανάγκες στην πορεία. Με τον Ρόμπερτ δεν είχαμε πολλές διαφορές, αλλά με τον Σταύρο υπήρχαν -Θεός σχωρέσ’ τους και τους δυο. Και όταν υπάρχουν τέτοιες διαφορές, είναι καμιά φορά ένα κίνητρο για έναν καλλιτέχνη να αλλάξει πορεία και να δοκιμάσει κι άλλα πράγματα.

-Αισθάνεστε «γεμάτος» από την καλλιτεχνική σας καριέρα;

«Γεμάτος» δεν είναι κανείς ποτέ, με την έννοια ότι πάντα υπάρχουν πράγματα που θες να πεις, πάντα υπάρχουν πράγματα που αισθάνεσαι και δεν έχεις προλάβει να τα πεις, και δεν εννοώ μόνο λεκτικά, αλλά και μουσικά.

–Τι θα ακούσουμε στη συναυλία στο Ανοιχτό Θέατρο Καλαμάτας;

Είναι ένα αστείο που λέει καμιά φορά ο Τσακνής στην παράσταση. Είχε πει κάποια φορά στον Μαχαιρίτσα:«Υπάρχει πρόβλημα γιατί ο κόσμος έρχεται να ακούσει τα αγαπημένα τραγούδια, τα γνωστά». Κι εκείνος αφού το σκέφτηκε λίγο, του απάντησε: «Το σκέφτηκα. Θα παίζουμε τα καινούργια μέχρι να γίνουνε γνωστά»…

Στην ουσία, δεν μπορείς να αποφύγεις σε μια παράσταση να παίξεις τραγούδια που ξέρεις ή αισθάνεσαι ότι αγαπάει ο κόσμος και περιμένει να τα ακούσει, αυτά και από τους δυο μας. Συνυπάρχουμε αρκετά στη σκηνή, αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον και ερμηνευτικά και στα τραγούδια, και νομίζω ότι αυτή η παράσταση έχει δώσει τις εξετάσεις της και θεωρώ ότι καλύπτει τους ανθρώπους που αγαπάνε τους καλλιτέχνες και τη δουλειά τους.

-Θα είναι μια νοσταλγική βραδιά;

Το νοσταλγικό βγαίνει ηλικιακά, αν κάποιος είναι σε μια ηλικία που νοσταλγεί, βεβαίως θα έχει νοσταλγικό χαρακτήρα για αυτόν. Υπάρχουν, όμως, και πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι που παρακολουθούν τώρα τα τεκταινόμενακαι έρχονται στις παραστάσεις μας, κατά συνέπεια μπορεί να είναι νοσταλγική, μπορεί να είναι και μια πολύ τωρινή παράσταση.