ΕΛ.Α.Σ.: Αρρυθμίες και προβληματισμοί

Η ΕΛ.Α.Σ., ένα κόμμα με προσωποπαγή χαρακτηριστικά που φέρει τη σφραγίδα του Αλέξη Τσίπρα, γεννήθηκε πριν από μερικούς μήνες και τάραξε, πράγματι, τα λιμνάζοντα νερά της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Δημιούργησε πολλές ελπίδες στους ψηφοφόρους ότι κάτι νέο ξεκινά κι ότι, επιτέλους, δημιουργείται μια δύναμη ικανή να ρίξει από την εξουσία το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα που οικοδόμησε όλα αυτά τα χρόνια κ.Μητσοτάκης. Για αυτούς και για πολλούς άλλους λόγους η ΕΛ.Α.Σ.πολύ γρήγορα, σύμφωνα πάντα με τις δημοσκοπήσεις, κατέλαβε τη δεύτερη θέση στις προτιμήσεις των πολιτών. Παράλληλα, όμως, εμφάνισε και τις πρώτες αρρυθμίες, προκαλώντας ανησυχία και επιφυλάξεις, όπως είναι φυσικό.

Η θέση της ΕΛ.Α.Σ. για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ξάφνιασε αρνητικά. Ναι μεν, λέει, τάσσεται κατά των ιδιωτικών ΑΕΙ, αλλά όταν κυβερνήσει, δε θα τα καταργήσει, αλλά θα θέσει αυστηρότερα κριτήρια για τον τρόπο λειτουργίας τους. Σύσσωμη η Αριστερά μέχρι σήμερα ήταν αντίθετη στην ίδρυσή τους. Είχαν δοθεί μεγάλες μάχες μέσα και έξω από τη Βουλή γι’ αυτό το θέμα. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, κατ’ επανάληψη, είχε επικρίνει με σφοδρότητα τις προσπάθειες δημιουργίας ιδιωτικών ΑΕΙ. Αυτή η νέα θέση της ΕΛ.Α.Σ., στην ουσία αυτή η διγλωσσία ( η οποία θυμίζει εποχές ΣΥΡΙΖΑ) αποτελεί μια ξεκάθαρη μετατόπιση ντυμένη με σκόπιμη ασάφεια. Γιατί είτε είσαι υπέρ των παραρτημάτων των ιδιωτικών πανεπιστημίων, οπότε επιτρέπεις τη θεσμοθέτησή τους, είτε κατά, οπότε τα κλείνεις, τη στιγμή μάλιστα που δεν έχει αναθεωρηθεί το άρθρο 16 και η λειτουργία τους έχει στοιχεία αντισυνταγματικότητας.

Ανησυχία, επιπλέον, έχει προκαλέσει το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη στελεχωθεί επαρκώς η ραχοκοκαλιά της ΕΛ.Α.Σ και ότι υπολειτουργούν οι οργανώσεις της. Καλές οι διαδικτυακές συζητήσεις, οι προτάσεις και όλα όσα η τεχνολογία μπορεί να προσφέρει. Δεν είναι δυνατόν, εντούτοις, να πας σε εκλογές χωρίς την ψυχή ενός κόμματος, δηλαδή χωρίς την οργανωμένη βάση. Δημιουργούνται πολύ άσχημες εντυπώσεις, όταν ανακοινώνεται ότι το 80% των ψηφοδελτίων είναι έτοιμα. Αλήθεια, μέσα από ποιες διαδικασίες αποφασίστηκε ποιοι και ποιες θα είναι υποψήφιοι; Ποιοι εισηγήθηκαν αυτόν τον τρόπο επιλογής; Δεν αντιλαμβάνονται ότι έτσι δημιουργείται μια πολύ αρνητική εικόνα για τον τρόπο λήψης κρίσιμων αποφάσεων;

Έντονες επιφυλάξεις έχουν εκφραστεί, τέλος , και στο θέμα της διεύρυνσης της ΕΛ.Α.Σ. με στελέχη τα οποία προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας και η εκπρόσωπος Τύπου του νέου κόμματος έχουν δηλώσει πολλές φορές και σε όλους τους τόνους ότι δεν υπάρχουν θέσεις προκρατημένες για κανέναν και ότι όποιος θέλει, αν είναι βουλευτής, παραιτείται και εγγράφεται στο κόμμα ως απλό μέλος. Αυτό θα είχε μια αξία να λέγεται, αν εφαρμοζόταν για όλους. Είδαμε, για παράδειγμα, μεσαία στελέχη προερχόμενα κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, τα οποία, υποτίθεται, έχουν επιρροή σε μαζικούς χώρους (αυτοδιοίκηση, συνδικαλισμό κ.λπ.), να εντάσσονται σε ένα βράδυ στην ΕΛ.Α.Σ. και μάλιστα σε θέσεις ρεζερβέ. Γιατί, λοιπόν, ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά; Έχει την πολυτέλεια ο Αλέξης Τσίπρας να κρατάει έξω στελέχη όπως ο Αλέξης Χαρίτσης, η Έφη Αχτιόγλου κ.ά.;

Ο κ. Τσίπρας με την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. έκανε το πρώτο βήμα και έχει κερδίσει τις εντυπώσεις παρά τα λάθη και τις παραλείψεις που υπάρχουν. Για να μην εξανεμιστεί, ωστόσο, η δυναμική που έχει το νέο κόμμα και για να μπορέσει να διεκδικήσει την εξουσία, θα πρέπει να κάνει την ΕΛ.Α.Σ. παράταξη, να ακούσει την κριτική που γίνεται, να διορθώσει τα κακώς κείμενα και να αλλάξει. Αυτό σημαίνει ότι είναι ανάγκη να βγει μετά τη ΔΕΘ, να κάνει άνοιγμα σε στελέχη που σήμερα κρατάει μακριά, σε απλούς πολίτες που ακόμη προβληματίζονται να ενταχθούν και να στηρίξουν τη νέα αυτή ελπιδοφόρα προσπάθεια. Οι ηγέτες δε φοβούνται τη διεύρυνση, ούτε τη σύνθεση των διαφορετικών απόψεων, ούτε τη συλλογικότητα και τη δημοκρατία. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποδείξει ότι τολμά. Ας το κάνει για μια ακόμη φορά, έχοντας υπόψη ότι ουκ αεί άρχει. Ακόμη και στο δικό του δημιούργημα, την ΕΛ.Α.Σ.

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη
Εκπαιδευτικού στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας