Η μεγάλη μας αντίφαση

Πραγματικά απορώ γιατί ενώ όλοι μας αγαπούμε και θέλουμε την πατρίδα μας δυνατή και υποδειγματική, με όλα τα ωραία, εν τούτοις δεν κάνουμε αυτά που πρέπει, για να μην πω ότι συστηματικά συντελούμε στην αποδυνάμωσή της, στην κατάρρευσή της, στην πτώχευσή της, αλλά και τότε, στην προσπάθειά μας να σωθούμε, δεν της επιτρέπουμε να συνέλθει, να ανακάμψει, να θωρακισθεί, να θέσει τους σωστούς κανόνες και να τους επιβάλλει. Έτσι η ζωή μας ολοένα γίνεται και πιο δύσκολη έως ανυπόφορη, γεμάτη ανασφάλειες, γεμάτη οφειλές,γεμάτη φοβίες, απειλές με κάθε μορφή βίας, αβίωτη δε σε όσους έχουν προβλήματα επιβίωσης και υγείας, αλλά είναι μόνοι, ολομόναχοι και αβοήθητοι. Στη φύση της εγγενούς αβεβαιότητάς της, τις ανασφάλειες και τους κινδύνους της, προστίθενται συνεχώς προβλήματα, δημιουργούνταιανάγκες ατέλειωτες, καταιγιστικές ασφυκτικές, αδιέξοδες πιέσεις, που μη ικανοποιούμενες, μας ωθούν και μας κάνουν να ξεχνούμε τους κανόνες, φυσικούς, ηθικούς νομικούς, με τις ανάλογες συνέπειες, που αφήνουν τη μελαγχολική ζωή μας στο πουθενά, χωρίς νόημα, χωρίς αξία, χωρίς κίνητρο, χωρίς πραγματική, αληθινή χαρά και ψυχική διέγερση. Ο καθένας, αδιαφορώντας για τουςορισμούς της φύσης και των ρόλων της, αδιαφορώντας πλήρως για οτιδήποτε και οιονδήποτε, για το περιβάλλον, το φυσικό, το κοινωνικό, το επαγγελματικό, αλλά και το οικογενειακό, περιορίζεται στο εγώ του και κοιτάζει πώς,με κάθε μέσο και τρόπο, θα σωθεί και εις βάρος τίνος θα σωθεί και να κρατήσει τα λάφυρα και τα αξιώματά του, αν τα καταφέρει. Δε συνειδητοποιεί ή και αδιαφορεί ή και ακόμη χειρότερα σαδιστικά αποδέχεται ότι η στάση του αυτή συντελεί στην επικράτηση του παράλογου κυνισμού,στην περιθωριοποίηση όλων των άλλων, όλων των υγιών καταστάσεων, σχέσεων και αξιών Δεν υπάρχει όριο, δεν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει φραγμός, δεν υπάρχει έλεος, δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει τίποτα, δε λειτουργεί τίποτα, δεν υπάρχει κράτος, δεν πιστεύει κανείς πουθενά, όλα έχουν ισοπεδωθεί, δεν μπορείς να βρεις το δίκιο σου πουθενά, όλοι εξαγοράζονται. «Σε τι κόσμο ζούμε;», «Ο ρυθμός της ζωής είναι η απάτη» είναι μερικές από τις φράσεις τις αυθόρμητες που μας ξεφεύγουν και ακούγονται. Η πνιγερή αυτή παρέκκλιση από τους κανόνες, καταλύει κάθε έννοια, κάθε αξία, κάθε νόημα, κάθε ιδέα, δίνοντας περιθώριο και άνεση στην παρανομία να προκαλεί την αίσθηση ότι αυτή και κανονίζει και αποφασίζει και ελέγχει τα πάντα και, βεβαίως, και εκλέγει ό,τι νομίζει και την εξυπηρετεί ολοκληρωτικά, ότιμπορεί και χειραγωγεί μέσω των μέσων της, τις κάθε είδους αναμετρήσεις μέσω υπόγειων σχεδίων, μεθοδεύσεων, μυστικών εξαρτήσεων και δεσμεύσεων,παρασκηνιακών συμβιβασμών και να τροφοδοτεί μια παραλυτική ηττοπάθεια στην κοινωνία, αναγκάζοντας τους πολίτες να παραιτηθούν από τη ζωντάνια τους και την ανθρωπιά τους, τη διεκδίκηση και την καταξίωσή τους. 

Οι κάθε είδους διαγωνισμοί, οι κάθε είδους αναμετρήσεις, οι κάθε είδους αποφάσεις, οι κάθε είδους χρηματοδοτήσεις, οι κάθε είδους εξυπηρετήσεις, οι κάθε είδους καταλήψεις θέσεων, οι κάθε είδους διορισμοί, οι κάθε είδους προαγωγές, οι κάθε είδους μεταθέσεις και τακτοποιήσεις, οι κάθε είδους προβολές, οι κάθε είδους απαλλαγές, οι κάθε είδους εκλογές, και οι σχετικέςτυπικές διαδικασίες μονοπωλούνται από τους προεπιλεγμένους εκλεκτούς με όλα τα καλά και όλες τις χαρές, χωρίς άγχος, χωρίς αγωνίες και, κυρίως, με «πλάτες». Την ίδια στιγμή, οι άλλοι, πιστοί στη νομιμότητα, προσπαθούν μόνοι και ανυπεράσπιστοι,αγωνιούν, διαγωνίζονται, ελπίζουν, περιμένουν, πιέζονται,αδικούνται, παραγκωνίζονται ταλαιπωρούνται και ενίοτε τιμωρούνται παραδειγματικά και απειλούνται, Δείτε ποιοι πληρώνουν, ποιοι στενάζουν, ποιοι υποφέρουν, ποιοι ζουν πολυτελώς και προκλητικώς. Δείτε τους καταπατητές σε στεριά, βουνά και θάλασσες. Δείτε αυτούς που τους το επέτρεψαν και τους νομιμοποίησαν. Δείτε τους νέους μας που μοχθούν με τις πανελλήνιες, δύσκολες αλλά αντικειμενικές εξετάσεις, με την προσπάθειά τους να αποκτήσουν ακαδημαϊκούς και μεταπτυχιακούς τίτλους, που περιμένουν χρόνια για την τακτοποίησή τους ή ξενιτεύονται, παραγκωνιζόμενοι, προκλητικά, από άλλους με ανύπαρκτα ή αγορασμένα πτυχία. Δείτε δίπλα σας αν επιβραβεύεται και αν επιδοτείται η εργατικότητα και η εντιμότητα, η συνέπεια και η ειλικρίνεια. Η κρατική απραξία απέναντι σε όλα αυτά. Απραξία και αναποτελεσματικότητα απέναντι στην παρανομία. Απραξία απέναντι στην παραοικονομία. Απραξία απέναντι στον παράνομο και αθέμιτο ανταγωνισμό, που εξοντώνει τη νομιμότητα, τον συνεπή ελεύθερο επαγγελματία που,ρισκάροντας την περιουσία του, επωμίζεται όλα τα πάγια έξοδα και τους φόρους. Απραξία στη σκοπιμότητα που κυρίως εξοντώνει τον καταναλωτή με την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, που όμως αποφέρει μεγαλύτερο ΦΠΑ. Απραξία για να έχουν άλλοι τον απόλυτο έλεγχο της ενέργειας στα χέρια τους και στις τσέπες μας. Απραξία που εξοντώνειαυτόν που περιμένει και ματαίως θα περιμένει το δίκιο του και τα δικαιώματά του Τι δεν καταλαβαίνουμε, ότι η κοινωνία διολισθαίνει στον ωμότητα, στον κυνισμό και στη λαϊκή παραδοχή ότι η νομιμότητα δεν ανταμείβει, δεν τακτοποιεί, δεν έχει ούτε δίνει λεφτά, ότι τίποτα δε γίνεται πλέον με το σταυρό στο χέρι, εθίζοντας τους πολίτες στην ιδέα της συναλλαγής, αναγκάζοντάς τους να επιστρατεύσουν τη μεγαλο- μικροδιαφθορά ως μέσο επιβίωσης, τροφοδοτώντας έτσι οι ίδιοι το τέρας τους;

Το θέμα είναι πώς θα παταχθούν πάντα ταύτα, πώς θα διασφαλιστεί η νομιμότητα και η πραγματική αξιοκρατία, πώς θα ανασάνει η Δημοκρατία και ο κόσμος της, πώς θα ορισθούν τα όρια στις κάθε είδους ελευθερίες μας, πώς θα διασφαλιστεί ο αγώνας μας, η αξιοπρέπειά μας και πρωτίστως η ασφάλειά μας.

Αν, λοιπόν, θέλουμε πραγματικά να δούμε, να παραδεχθούμε την ύπαρξή της και αν θέλουμε να σταματήσουμε να τροφοδοτούμε τη διαφθορά, σημαίνει ότι αποφασίσαμε για το μέλλον μας και δεν έχουμε παρά νααποφασίσουμε, ως δικαστήριο θεσμικών απαιτήσεων, για το μέλλον μας, όχι για το ποιος θα εκλεγεί, αλλά πώς θα τον αναγκάσουμε να κυβερνήσει για τον νόμο, την αξία και την αδιαπραγμάτευτη ισονομία, να σταματήσει την ανισορροπία, την αδιαφάνεια, την αναξιοκρατία, την αναποφασιστικότητα, την αλαζονεία, τα ατέλειωτα και απίστευτα σκάνδαλα και τις αγορασμένες συνειδήσεις, τη δημιουργική λογιστική, τους ψεύτικους ισολογισμούς με τα εικονικά παραστατικά (σε όλους τους οργανισμούς), την καθολική μιζέρια, τη θανατηφόρα μελαγχολία, τα θύματα της παρανομίας και της ωμής βίας, την ανωμαλία. 

Να εμπνεύσει σεβασμό στους κανόνες, στην κανονικότητα,στους θεσμούς, στις ιδέες, στις αξίες, στην αξιοσύνη, στην εντιμότητα, στην καθαρότητα, στην ηθική αποστολή μας,να ελαφρύνει το βαρύ και δυσανάλογο των δυνατοτήτων μας φορτίο, που μετατοπίζεται από τους πραγματικούς μεγαλοοφειλέτες που είναι πάντα στο απυρόβλητο και απόρθητο φρούριό τους, να ακούσει για τα θέματα της υπογεννητικότητας, της ερήμωσης της υπαίθρου, τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα, για τα θέματα τηςασφυκτικής αστυφιλίας που συστηματικά εντείνεται, για την αγωνία όλων των ελεύθερων επαγγελματιών που έχουν χάσει την ελευθερία τους, τον ύπνο τους με τα χρέη τους, προσπαθώντας να μείνουν στην αγορά με ζημίατους. Να δώσει νόημα στην προσπάθειά μας να κάνουμεκαι να κρατήσουμε οικογένεια και να μείνουμε στον τόπο μας. Να εφαρμόσει τους συνταγματικούς κανόνες για όλα τα δικαιώματά μας, να λύσει τα προβλήματα της Δημοκρατίας, της Παιδείας και της Υγείας, που, μονίμως όπως όλα τα υπόλοιπα, λύνονται αλλά ουδέποτεεπιλύονται, και οπωσδήποτε να λύσει τα Πολύ Μεγάλα Προβλήματα της Πατρίδας μας, για να έχουμε και εμείςαυτό που πολύ θέλουμε και αγαπούμε, αλλά και Εκείνη Εμάς…

Του Κωνσταντίνου  Π. Μπελογιάννη
Δικηγόρου – πολιτικού επιστήμονος