Η οδός Ανδανείας, ο μακρύς και πλατύς αυτός δρόμος, είναι ο εισοφάγος της Καλαμάτας. Εις τον δρόμον αυτόν καταλήγουν όλα τα μεταγωγικά μέσα, που κουβαλάνε στην πόλιν μας όλα τα είδη εμπορίου και φαγώσιμα.

Τα χωριά, Γουλιμίδες, Ακοβίτικα, Ασπρόχωμα. Λέικα, Καλάμι, Αντικάλαμος, Κουρτσαούσι, Αιθεία, Αρφαρά, Μπαργιάμαγα και άλλα πολλά είναι οι πηγές από τις οποίες ξεκινάνε σαν μικρά ποταμάκια τα διάφορα είδη και ακολουθούν την οδόν Μεσσήνης κι απ’ εκεί μπαίνουνε σαν ορμητικό χείμαρρος στην οδόν Ανδανείας, τον εισοφάγο αυτόν της Καλαμάτας, για να καταλήξουν στην αγορά της.

Από τις 5.30 το πρωί, το θέαμα της οδού Ανδανείας σού χαρίζει την ελπίδα της ζωής. Είναι το συμπλήρωμα της εργασίας εκείνων που χύνουν το αίμα τους στον Γράμμον. Όπως εκείνοι δίνουνε το αίμα τους, έτσι κι οι άνθρωποι της εργασίας που περνάνε κάθε πρωί την οδόν Ανδανείας, δίνουνε τον ιδρώτα τους, την εργασίαν τους για την αναστήλωσιν της φιλτάτης πατρίδος.

Τα χαρωπά τους πρόσωπα, οι ζωηρές κινήσεις τους, τα χαρούμενα ξεφωνητά τους, τα πειράγματα που κάνει ο ένας στον άλλονε πούναι γιομάτα εξυπνάδα, σε πείθουνε ότι οι άνθρωποι αυτοί της εργασίας, είναι ο πυρήνας της εθνικής μας αναγεννήσεως.

Ατελείωτη σειρά από φορτηγά αυτοκίνητα. Σωστά μεγαθήρια που μουγκρίζουν κι αγουροξυπνάνε τους ξενύχτηδες. Κάρρα, σούστες, άλογα, μουλάρια και γαϊδουράκι, συμπληρώνουνε το εξαιρετικό θέαμα.

Όλα τους είναι φορτωμένα με σταφίδα, σύκα, σταφύλια, μελιτζάνες, μπάμιες, κολοκυθάκια, πατάτες, ντομάτες, καρπούζια, πεπόνια, φασολάκια. Κι όλα γενικώς τα καλούδια που σκορπάει με σπάταλο χέρι ο βασιλόμηνας.

Ο Αύγουστος. Ο ντεμπελχανάς αυτός για τον οποίον δουλεύουνε σκληρά κι αδιάκοπα οι άλλοι έντεκα. Αλλά κι αυτός ο καϋμένος – να πούμε και του στραβού το δίκηο – πασχίζει να τους ικανοποιήση. Και τους ικανοποιεί και με το παραπάνου. Τρέφει και τους έντεκα.

Ο εισοφάγος όμως έχει και βδέλες. Τα εμποράκια του ποδαριού. Σκόρπιοι στον δρόμο πασχίζουνε να πάρουν το φόρτωμα, για να το μεταπωλήσουνε.

Εκεί λαμβάνουν χώραν εις γλώσσαν μάγκικη οι εξυπνότεροι διαξιφισμοί. Εκεί που μόνον βρίσκει κανείς ανθρώπους που αγοράζουνε ακριβά και πουλάνε φτηνά.

Τέλος, όλος αυτός ο κόσμος της εργασίας κινείται μέσα σ’ ένα πυκνό σύννεφο σκόνης που ξεπερνά εις ύψος τα σπήτια. Αν υπήρχε τρόπος να λείψη…
Ά-ις

Τα πιο σχετικά.