Κάποιος φίλος που μας παρίστανε στην παρέα, κι αυτό μέχρι προ ολίγων ημερών, τον φοβερόν και τρομερόν Δον – Ζουάν, έπεσε θύμα της πιο δεινής ερωτικής χυλόπηττας.
Αλλά να σας πω, είμαι και εγώ και οι άλλοι φίλοι πολύ μα πάρα πολύ ευχαριστημένοι από το μασκαριλίκι που έπαθε, γιατί ο τρομερός αυτός Καζανόβας ούτε λίγο- ούτε πολύ με όσα μας έλεγε, σχετικά με το… πλήθος των κατακτήσεών του, προσπαθούσε να μας πείση ότι σαν περνούσε από τους δρόμους της Καλαμάτας τα κορίτσια πέφτανε απ’ τα μπαλκόνια σαν… γινωμένα σύκα, κοινώς «μαραγγούλες»!
Ο κύριος Καζανοβόπουλος λοιπόν, ας τον πούμε έτσι, ήταν και εξακολουθεί να επιμένη να είναι παρά την λαχτάρα που έπαθε, από τους νέους της πόλεώς μας που δεν αφήνουν κοσμική συγκέντρωση, χοροεσπερίδα, τέια, μαστίχες, προλονζέ και… μεταλουζέ… και γενικώς συγκεντρώσεις υπαιθρίους και μη, εις τας οποίας παίρνανε μέρος και ζουμπουρλούδικα θηλυκά.
Προσήρχετο και ασφαλώς θα προσέρχεται εις όλας αυτάς τας συγκεντρώσεις πάντοτε λίγο αργά και τούτο όχι γιατί κάποια του εργασία τον καθυστέρησε, αλλά για να τον προσέξουν την στιγμή που θα έμπαινε μέσα στην σάλα.
Σε κάποια λοιπόν από τις συγκεντρώσεις αυτές που είχε συγκεντρωθή όλος ο καλός ο κόσμος, χάρις εις την διαφημιζομένην Δονζουανικήν του δεινότητα κάποια επέπρωτο να του φέρη δεινή ερωτική χυλόπηττα. Έκοψε, όπως λένε οι γυναικοκαρδιοκατακτηταί, ένα όμορφο εξυπνοκόριτσο παρεπιδημών από μηνών εις τας κλεινάς Καλάμας, που θάλλει η πορτοκαλέα και ανθεί η μανταρινέα.
Και κατορθώνει ο γίγας αυτός των καρδιοθραυστών να της αποσπάση… ραντεβού, και πού; Εις το Πανελλήνιον δια την αμέσως προσεχή Κυριακήν.
Χαράς ευαγγέλια, μας έβλεπε όλους εμάς τους άλλους σαν τσόφλια.
Μια ελληνική παροιμία λέγει «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμβρό…».
Την καθορισθείσαν λοιπόν ώραν, αριβάρει ο φίλος πάνοπλος: Ξύρισμα κόντρα – πλακέ, σιδέρωμα στην πέννα, γραββάτα νέα και γενικά άψογη εμφάνιση.
Τον καλούμε να καθίση στο τραπέζι, πού αυτός. Μας δικαιολογείται με κάποια καυτή δικαιολογία και θρονιάζεται με σοβαρότητα απαραμίλλου σ’ ένα γειτονικό μας τραπεζάκι.
Σε λίγη ώρα καταφθάνει το φουστάνι συνοδευόμενον από ένα μανδράχαλο μέχρι 1,75. Δεν ξέρω πώς πήγε το βλέμμα μου στον κ. Καζανοβόπουλον, αλλά τον είδα αναστατωμένον, αλλαγμένον κυριολεκτικά.
Περνώντας από το τραπέζι του μπροστά η δεσποινίς τον χαιρέτησε με ένα χαριτωμένο, αλλά και ειρωνικώτατο γελάκι.
Και σταματώντας για λίγο μπροστά του, ενώ αυτός όρθιος σαν χαζός, του είπε:
-Κύριε Καζανοβόπουλε, να σας συστήσω τον… μνηστήρα μου, ήλθε χθες βράδυ με την ωτομοτρίς για να με πάρη.
Γιώργο, λέει στον μνηστήρα της, να σε συστήσω στον κ. Καζανοβόπουλο, τρομερό γυναικοκατακτητή.
Ο κ. Καζανοβόπουλος περιορίσθη να απαντήση με ένα ηλίθιο χαμόγελο.
Έτσι είναι, φίλε μου, η γυναίκα.
ΜΕΦΙΣΤΟ
