Η μπόχα των σκουπιδιών από το σκουπιδοεργοστάσιο της Καλλιρρόης

Εδώ και περίπου έναν μήνα η οσμή από τη λειτουργία του σκουπιδοεργοστασίου στην Καλλιρρόη είναι πλέον αισθητή και στο χωριό μου, τους Κωνσταντίνους Μεσσηνίας.

Προχθές και χθες το βράδυ, η βρόμα είχε κυριολεκτικά «κατακλύσει» το χωριό. Προσωπικά έγινα αποδέκτης αρκετών τηλεφωνημάτων διαμαρτυρίας από συγχωριανούς μου, γνωρίζοντας ότι εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια ασχολούμαι- μαζί με μερικούς ακόμα …”γραφικούς” – με το συγκεκριμένο ζήτημα και με την προσπάθεια αποτροπής της εγκατάστασης σκουπιδοεργοστασίου στην περιοχή, μια προσπάθεια που, τελικά, δεν ευοδώθηκε.

Δυστυχώς, οι προβλέψεις της επιστημονικής κοινότητας φαίνεται να επαληθεύονται πολύ γρήγορα.

Η οσμητική ρύπανση δεν περιορίζεται πλέον στην Καλλιρρόη. Έχει αρχίσει να γίνεται αισθητή σε ένα μεγάλο τμήμα της Άνω Μεσσηνίας.

Μέσα στην εβδομάδα που τελειώνει έκανα ο ίδιος κάποιες προσωπικές διαπιστώσεις:

Στο Βασιλικό, η μπόχα με ακολουθούσε από την είσοδο του σκουπιδοεργοστασίου, από την εθνική οδό, μέχρι και το καφενείο του χωριού, στο κέντρο του Βασιλικού. Εκεί, κάτοικοι απολάμβαναν το καφεδάκι τους, μέσα σε μια οσμή που ήταν αδύνατο να μη γίνει αντιληπτή.

Στο Ζευγολατιό, στο κέντρο του χωριού, η μπόχα ήταν επίσης ιδιαίτερα αισθητή. Κάποιοι κάτοικοι, μάλιστα, επισήμαναν την παρουσία της, περιοριζόμενοι όμως απλώς στη διαπίστωση.

Όσο για την Καλλιρρόη, η οσμή φαίνεται πλέον να έχει μπει στην καθημερινότητα των κατοίκων της.

Το ερώτημα είναι απλό: Θα θεωρήσουμε αυτή την κατάσταση «φυσιολογική» και θα μάθουμε να ζούμε με τη δυσοσμία ή θα απαιτήσουμε απαντήσεις και λύσεις στο υπαρκτό αυτό πρόβλημα;

Γιατί η οσμητική ρύπανση δεν είναι απλώς μια ενόχληση. Είναι ζήτημα ποιότητας ζωής και προστασίας του περιβάλλοντος και, όταν επεκτείνεται σε κατοικημένες περιοχές, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με αδιαφορία.

Οι κάτοικοι της Άνω Μεσσηνίας δικαιούνται να αναπνέουν καθαρό αέρα.

Η μπόχα δεν έχει σύνορα. Και η ανοχή δεν μπορεί να είναι η λύση.

Δημήτρης Καπόπουλος