Όλοι μας, τουλάχιστον οι μεγαλύτεροι, γνωρίζουμε την επιτυχία του Δημήτρη Μητροπάνου σε στίχους Τάσου Οικονόμου και μουσική Σπύρου Παπαβασιλείου, «Καλοκαίρια και χειμώνες περιμένω να φανείς, δάκρυα καυτά σταγόνες θα με καίνε ώσπου να ’ρθεις…».
Η ερώτηση έρχεται φυσιολογικά: Γιατί η επίκληση του συγκεκριμένου τραγουδιού; Αυτό μου ήρθε στο μυαλό γράφοντας δεκάδες σχόλια για την κατάσταση στην οδό Αναγνωσταρά, αλλά και προσπαθώντας να απαντήσω σε άλλα τόσα τηλεφωνήματα αγανακτισμένων πολιτών με την εικόνα που παρουσιάζει ο συγκεκριμένος δρόμος. Αν προσθέσετε, μάλιστα, κάπου στο… κουπλέ και τη λέξη «άσφαλτος», θεωρούμε ότι έχουμε μια πλήρη περιγραφή της κατάστασης.
Ο λόγος, λοιπόν, για ένα δρόμο ο οποίος είναι παράλληλος της Αριστομένους, δηλαδή στο κέντρο της πόλης. Περπατώντας χθες το πρωί κατά μήκος του, επιβεβαιώθηκαν όσα γνωρίζαμε. Δρόμος σε άθλια μορφή, με λακκούβες, «νεροφαγιές», διάφορες κλίσεις, επικίνδυνος για όποιον τον διαβαίνει εποχούμενος. Βέβαια, δε μιλάμε για τους πεζούς και τα υποτυπώδη πεζοδρόμια, κι αυτά σε άθλια μορφή.
Σε κάποιες από τις παρεμβάσεις του, ο δημοτικός σύμβουλος της μείζονος μειοψηφίας, Σταμάτης Μπεχράκης, είχε περιγράψει την οδό ως «εγκαταλελειμμένη αυλή» της Αριστομένους. Προφανώς και δεν έχει άδικο στο χαρακτηρισμό του.
Επιστρέφοντας από το ρεπορτάζ στην εφημερίδα, διάβασα με ικανοποίηση τον τίτλο ενός από τα θέματα της αυριανής Επιτροπής Ποιότητας Ζωής του Δήμου Καλαμάτας: «Έγκριση μελέτης του έργου “Ασφαλτοστρώσεις οδών Δ.Ε. Καλαμάτας”».
Σκέφθηκα ότι, έπειτα από τα σχόλια χρόνων, θα υπήρχε και μία πρόβλεψη για τη συγκεκριμένη οδό. Προϋπολογισμός έργου 400.000 ευρώ, αλλά προς απογοήτευση των πολιτών και των δεκάδων καταστηματαρχών, δεν έχει εγγραφεί ούτε ένα ευρώ για την Αναγνωσταρά!
Από την άλλη πλευρά, σκέφτομαι ότι είναι δύσκολο για τη Δημοτική Αρχή να μη γνωρίζει την κατάσταση του δρόμου, που έχει τα χάλια του τα τελευταία χρόνια. Το θέμα είναι γιατί δεν προγραμματίζει μια συνολική παρέμβαση. Και ψηφοθηρικά να το δει κάποιος, είναι τόσα πολλά τα μαγαζιά, που αν οι επιχειρηματίες διαπιστώσουν ότι γίνεται μια προσπάθεια να διορθωθεί η κατάσταση, μόνο θετικά λόγια θα έχουν να πουν.
Τελικά, έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι… άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
Του Αντώνη Πετρόγιαννη
Φωτό: Στασινός Μουτσούλας
