Αν και κατά το πρόσφατο παρελθόν ο Δήμος Καλαμάτας έχει επιδείξει, γρήγορα και αποτελεσματικά «αντανακλαστικά» σε υποδοχές προσφύγων και μεταναστών, οι οποίες μάλιστα ήταν παράδειγμα προς μίμηση και έγιναν και με οργανωμένο σχέδιο, αυτή τη φορά, ίσως από «καπρίτσιο» , παίρνει «βαθμό» κάτω από τη βάση, τόσο στη διαχείριση του ζητήματος όσο και για την ανακοίνωση που εξέδωσε εκ των υστέρων. Από τη στιγμή που η ανακοίνωση εξεδόθη το απόγευμα της Παρασκευής έπρεπε να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει κανένας Αφρικανός ανάμεσα στους 87 , καθώς ήδη είχε γίνει η επίσημη καταγραφή τους από την Ελληνική Αστυνομία. Επίσης, θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι δεν είναι όλοι παράνομοι μετανάστες, αλλά και πρόσφυγες σύμφωνα πάντα με την επίσημη καταγραφή της Αστυνομίας. Τέλος, για τη διάθεση των κατασκηνώσεων για την περίθαλψη των δύστυχων ανθρώπων και την προστασία του τοπικού πληθυσμού , αντί να «κοκορεύονται» , ας ευχαριστήσουν άπαντες τον ιδιώτη γιατρό που εθελοντικά βρέθηκε το πρωί της Παρασκευής στο Διοικητήριο, εξέτασε δειγματοληπτικά αυτούς τους ανθρώπους και διαπίστωσε την ασθένεια, και εν συνεχεία τη διάγνωση του , τη μετέφερε άμεσα στη Νομίατρο της Περιφέρειας και στον Αστυνομικό Διευθυντή. Αυτός ο λειτουργός και όσοι φιλοτιμήθηκαν να τον καλέσουν, επίσης εθελοντές, είναι που προστάτεψε, κυρίως, τους ίδιους τους πάσχοντες και όσους βρίσκονταν μαζί τους και σε δεύτερο βαθμό τον τοπικό πληθυσμό. Η ασθένεια( ψώρα και όχι ψωρίαση) είναι μεταδοτική και επικίνδυνη κυρίως γι’ αυτούς που βρίσκονται στον ίδιο χώρο έρχονται σε επαφή, χρησιμοποιούν τις ίδιες τουαλέτες, τα ίδια σκεπάσματα κ.ο.κ. Προφανώς κινδυνεύουν τα μικρά παιδιά και όσοι δεν έχουν νοσήσει ακόμα από του 87, αλλά δεν χρειάζεται να πιάνει πανικός ολόκληρη την τοπική κοινωνία. Δεν μεταδίδεται με τον αέρα η ασθένεια. Αν κάποιοι ενδιαφέρονται ουσιαστικά για την υγεία του τοπικού πληθυσμού, έπρεπε να έχουν φροντίσει να υπάρχει σταθερός και οργανωμένος χώρος υποδοχής μεταναστών με ιατρικό έλεγχο όταν καταφθάνουν πρόσφυγες , πριν μεταφερθούν στους -τελευταίας στιγμής- χώρους φιλοξενίας, και όχι 2 ημέρες αργότερα και στην «τύχη»…
Κ. Γαζ.
