Τα συναισθήματα έρχονται από μόνα τους. Φτάνει ακόμα και μία φωτογραφία. Τα σκαλιά της Υπαπαντής, η παλιά μου γειτονιά. Και μετά θυμήθηκα το τραγούδι, του οποίου “πειράξαμε” λίγο τους στίχους, για να έρθει στα…δικά μας. Για να πάμε στους στίχους του:
Έβαλα για πρώτη μου φορά, κάποιο στοίχημα μεγάλο, πως εκεί που μεγαλώσαμε, έχουμε μάθει κάτι άλλο.
Έχουμε μάθει από το σχολείο, όχι μόνο να μετράμε, τα παιδιά στη γειτονιά μου, έχουνε μάθει ν’ αγαπάνε.
Αν ακούσεις κάποιες φωνές το βράδυ μες τα όνειρά σου, τότε θυμήσου την πλατεία στη παλιά τη γειτονιά σου ή την αλάνα με τις πέτρες, λίγο πιο κάτω στη Φραγκόλιμνα.
Θυμάμαι κι άλλα πολλά, ταξίδια και την καλύτερη κρυψώνα, με τα ποδήλατα κρυφά. Μεγαλώνω και ξεχνώ μόνο τους κακούς ανθρώπους. Όσους μιλούσαν με βρισιές, γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους.
Μα ποτέ μου δε ξεχνώ τη παλιά τη γειτονιά μου, γιατί στο παγκάκι της πλατείας έχω χαράξει τα όνειρά μου.
Θέλω να γυρίσω στα παλιά. Θέλω την παλιά μου γειτονιά. Ένα βράδυ είναι αρκετό…Μεγάλωσα, νοστάλγησα αυτά που πίσω άφησα…
Βλέπετε τι δύναμη έχει μια φωτογραφία; Γι’ αυτό πολλές φορές λέμε ότι αξίζει όσο χίλιες λέξεις…
Α.Π.
