#κανονικότητα ή …#πάτος;


Πριν από αρκετούς μήνες, βλέποντας από πολλούς να χρησιμοποιούν τον όρο #κανονικότητα για την «επιστροφή» της χώρας στην ομαλότητα με την άνοδο της Ν.Δ. στην εξουσία, ήθελα να γράψω, αφενός, ότι μου θύμιζε την «προπαγάνδα» ΣΥΡΙΖΑ (που είχε κάνει το «μνημόνιο»… «συμφωνία» και την «τρόικα» που «έδιωξε» «θεσμούς») και, αφετέρου, ότι η πραγματική κανονικότητα θα επανέλθει, όταν επιτέλους σ’ αυτή τη χώρα καταφέρουμε να συμφωνήσουμε στα αυτονόητα… Και σε αυτό απέχουμε πολύ.

Οι εικόνες χθες το μεσημέρι, οπότε οι αποχωρούντες δυνάμεις των ΜΑΤ από τη Χίο, εκτός υπηρεσίας με πολιτικά, συμπεριφέρονται σαν χούλιγκαν στο γήπεδο, ενώ χρησιμοποιούν και εξοπλισμό που τους έχει δώσει για συγκεκριμένους σκοπούς το κράτος, παραπέμπουν σε #πάτο παρά σε #κανονικότητα.

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι πιστεύω ακράδαντα πως η Αστυνομία είναι βασικός «πυλώνας» για μια υγιή δημοκρατία. Δυστυχώς, όμως όπως συμβαίνει σε πολλούς θεσμούς του κράτους, έτσι και στο εν λόγω σώμα , που αποτελεί μέρος της Ελληνικής Αστυνομίας γνωρίζουμε ότι υπάρχει σαθρότητα. Όσοι έχουμε πάει σε κάποιο γήπεδο, γνωρίζουμε πώς συμπεριφέρεται η συγκεκριμένη ομάδα, έχοντας φάει και ένα κατακέφαλο «γιατί έτσι»… Εκεί, βέβαια, υπάρχει η γενικευμένη άποψη στην κοινωνία ότι καλά κάνουν στους αλήτες…

Ως επιχείρημα υπεράσπισης θα ακούσω σίγουρα την άνανδρη επίθεση που δέχθηκαν μια ημέρα πριν στο ξενοδοχείο τους και τη «δίκαια» οργή τους…

Συγγνώμη, αλλά αυτή είναι η διαφορά τους από μένα και από τους άλλους, απλούς πολίτες… Να πειθαρχούν και να μη συμπεριφέρονται ως «χούλιγκαν». Δεν τους πληρώνει το ελληνικό κράτος για να λύνουν προσωπικές τους διαφορές, αλλά για άλλους λόγους…

Για σκεφτείτε τι θα γινόταν αν, π.χ., την ίδια ακόμα πιο δίκαια οργή έδειχναν πιλότοι μαχητικών αεροσκαφών, που είδαν με ποιον τρόπο σκοτώθηκε ο συνάδελφος τους Ηλιάκης…

Ο επαγγελματισμός και η προσήλωση στα Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις είναι «πυλώνες» δημοκρατίας. Όλα τα άλλα οδηγούν τη δημοκρατία σε επικίνδυνους ατραπούς και θέτουν σε κίνδυνο με τέτοιες συμπεριφορές, κυρίως τους συναδέλφους τους.

Δυστυχώς, θα ήθελα πολύ να ζω και εγώ σε μια #κανονικότητα, αλλά πολύ φοβάμαι ότι πλησιάζουμε όλο και περισσότερο τον #πάτο ως κοινωνία γενικότερα…

Κ. Γαζ.