Με αφορμή ένα βιβλίο, το αγαπημένο τους βιβλίο «Η Καρολίνα τρώει τις εποχές», η Πενέλοπε παρέα με την Καρολίνα βρέθηκαν στην Κεντρική Αγορά Καλαμάτας το Σάββατο 25 Οκτωβρίου, για μια μοναδική, βιωματική δραστηριότητα για παιδιά, στο πλαίσιο της μεγάλης εκδήλωσης «Kalamata 2030 – Η αποστολή μας για το 2030».
Ξεκίνησαν μια πολύχρωμη βόλτα στην Αγορά, όπου μικροί και μεγάλοι συμμετείχαν στη δράση «Karolina’s Brunch Club – FRUIT-on- a-STICK Edition»!
Εξερεύνησαν την Αγορά, διάλεξαν, καθάρισαν, έκοψαν και «σούβλισαν» φρέσκα και ξερά φρούτα, όπως και λαχανικά εποχής, δημιουργώντας ζουμερά, λαχταριστά «φρουτοσουβλάκια» γεμάτα χρώματα και βιταμίνες!
Βιογραφικό
Η Πενέλοπε Βάσκες-Χατζηλύρα γεννήθηκε στον Άγιο Δομίνικο της Δομινικανής Δημοκρατίας και μεγάλωσε στη Λεμεσό της Κύπρου. Σπούδασε
Αρχιτεκτονική στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Κύπρο, ενώ σήμερα διατηρεί ερευνητικό εργαστήρι Αρχιτεκτονικής στη Λεμεσό. Συνεργάζεται με το MaaSlab Institute στην ανάπτυξη καινοτομιών στις μεταφορές και στην ενέργεια, ενώ έχει συμβάλει στη στρατηγική κλιματικής ουδετερότητας του Δήμου Λεμεσού, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού
Προγράμματος «Πόλεις Αποστολής 2030».
Ως πρέσβειρα του Ευρωπαϊκού Συμφώνου για το Κλίμα και μέλος περιβαλλοντικών επιτροπών τυποποίησης σε Κύπρο και Ευρώπη, η Πενέλοπε εργάζεται με πάθος για βιώσιμες πόλεις και ενεργή συμμετοχή των πολιτών απέναντι στην κλιματική αλλαγή.
-Βλέποντας τη μικρούλα σου εδώ στην παρέα μας θα ήθελα να δω κι σένα μικρούλα. Να μεγαλώνει σιγά σιγά μέσα από την κουβέντα μας. Πώς ξεκίνησε η Πενέλοπε;
Εγώ γεννήθηκα στη Δομινικανή Δημοκρατία, στο Σάντο Δομίνγκο, και μεγάλωσα στην Κύπρο. Ο πατέρας μου είναι Δομινικανός. Ήταν, έχει μακαριστεί ένα χρόνο περίπου. Και η μητέρα μου Κύπρια.
-Θες να μου πεις την ιστορία τους;
Ναι, γνωρίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια των σπουδών. Ένας φοιτητικός έρωτας. Η μητέρα είχε πάει για σπουδές μετά τον πόλεμο. Μετά την εισβολή. Ήταν αρχιτέκτονας τότε στην Αθήνα. Υπήρχε μία θέση στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Όταν δεν μπόρεσε να πάει σε αυτή, πήγε στην επόμενη που μπορούσε, κι αυτή ήταν στην Οδησσό της Ουκρανίας, τότε Σοβιετική Ένωση, και σπούδασε αρχιτέκτονας. Εκεί γνώρισε έναν τρελό Λατινοαμερικάνο Δομινικανό. Τον Οσβάλδο, τον πατέρα μου. Ερωτεύτηκαν σε πολύ νεαρή ηλικία. Να φανταστείς πως η μητέρα μου ήταν 18 και ο πατέρας μου 17. Μωρά δηλαδή. Εκεί παντρεύτηκαν και αποκτήσαν τη μεγάλη μου αδερφή, τη Μάρλεν, η οποία γεννήθηκε στην Οδησσό.
Κι έτσι όσο σπούδαζαν είχαν και ένα παιδάκι, ενώ συμφώνησαν μετά τις σπουδές να συνεχίσουν τη ζωή τους στη Δομινικανή Δημοκρατία.
Όσο, λοιπόν, ολοκληρώνουν τις σπουδές τους, κάνουν και τα μάστερ και τις ειδικεύσεις τους, η Μάρλεν μεγαλώνει εκεί. Πάει σε Νηπιαγωγείο. Τότε στη Σοβιετική Ένωση τα πανεπιστήμια προσέφεραν φύλαξη στα παιδιά. Κάποια στιγμή οι γονείς μου αποφασίζουν να πάνε με τη Μάρλεν στη Δομινικανή Δημοκρατία. Εκεί γεννήθηκε ο αδερφός μου, στο Σάντο Δομίνγκο, το 1986, ενώ εγώ το 1987. Κάποια στιγμή η μητέρα μου απελπίστηκε. Με τρία παιδιά η ζωή ήταν πολύ δύσκολη για τη μητέρα μου. Έτσι αποφάσισαν να πάνε στην Κύπρο, από που ήταν η μητέρα και ο πατέρας της μητέρας μου.
Στα Πολεμίδια, στα Κάτω Πολεμίδια, στις προσφυγικές γειτονιές που είναι η κατεχόμενη πλευρά τώρα. Η μητέρα μου είναι Μορφίτισσα. Και κάπως έτσι μας μετακόμισε στην Κύπρο, και μείναμε εκεί.
-Άρα, κυρίως η ζωή σου είναι στην Κύπρο;
Ναι, μετά τα πέντε. Όταν πήγα ήμουν πέντε χρόνων. Στα 19 μετακόμισα και πήγα Αγγλία για σπουδές. Έζησα αρκετά χρόνια εκεί, αλλά παράλληλα πήγαινα και στη Δομινικανή Δημοκρατία. Προσπαθώ τώρα που έχω μεγαλώσει να αυξήσω τις φορές που πάω, γι’ αυτό και προσπαθώ να χτίσω συνεργασίες με κόσμο εκεί, για περιβαλλοντικά θέματα, για το βιβλίο και τα αρχιτεκτονικά. Δηλαδή, προσπαθώ να χτίσω γέφυρες και να έχω πολλούς λόγους για να πηγαίνω πιο συχνά. Να παίρνω και την Καρολίνα να μαθαίνει για τις ρίζες της. Να κρατήσω και ζωντανό τον πατέρα μου που έμενε εκεί. Πήγαινε κι ερχόταν βασικά στην Κύπρο. Φοβάμαι ότι τώρα που τον έχασα θα ελαττώσω τις επισκέψεις. Με τρομάζει που φέτος έχω πάει μόνο δύο φορές. Προγραμματίζω, όμως, να ξαναπάω.
-Η μητέρα είναι αρχιτέκτονας. Σε επηρέασε;
Υπερβολικά. Πλύση εγκεφάλου μού έκανε. Εγώ ήθελα να γίνω ζωγράφος, καλλιτέχνης. Με πίεσε από πολύ μικρή. Θυμάμαι να είμαι, ξέρω εγώ, 8-9 χρόνων και να με έχει δίπλα στο γραφείο, στο σχεδιαστήριο, να μου δείχνει. Τότε χρησιμοποιούσαν τα κλασικά σχεδιαστήρια τραπέζια που σηκώνονται, με τη ρίγα τη μεγάλη, το παράλληλο, το κάθετο, την ορθή γωνία. Πάντα δίπλα της και μετά στις επιβλέψεις, πάντα μαζί της.
-Οι σπουδές ήταν σε Κύπρο και Αγγλία;
Σπούδασα στην Αγγλία, αλλά είχα κάποια θέματα υγείας και έπρεπε να κάνω μια παύση τεσσάρων χρόνων από τις σπουδές μου. Μετά συνέχισα στην Κύπρο.
-Και ως αρχιτέκτονας έχεις κάποια εξειδίκευση;
Ναι, βασικά εγώ ασχολούμαι με την αποκατάσταση διατηρητέων οικοδομών. Η μητέρα μου είναι η ειδικός.
-Με τα διατηρητέα εδώ θα ασχολιόσουν;
Βέβαια. Έχω βρει κιόλας εδώ ένα κατάστημα που νοικιάζεται. Λέω της Καρολίνας πριν να το νοικιάσουμε εδώ, να ανοίξουμε ένα γραφείο, μια βιβλιοθήκη για παιδιά, κάτι τέτοιο.
-Στην Καλαμάτα πώς βρέθηκες;
Είχα την τύχη να συνεργαστώ με το Δήμο Λεμεσού στην Κύπρο για την ετοιμασία της στρατηγικής της Λεμεσού 2030. Συνεργαζόμουν με το Δήμο Λεμεσού σε διάφορες θέσεις. Ήμουν εξωτερική συνεργάτις και κάποια στιγμή χρειάζονταν βοήθεια για την αίτηση, για να μπορούν να συμμετέχουν σε αυτό το έργο. Μετά, όταν διεκδίκησαν τη θέση και ανακάλυψαν τι είναι αυτό που πρέπει να κάνουν, δεν ήξεραν ακριβώς πώς να το διαχειριστούν. Εγώ ήξερα πολύ καλά και το ανάλαβα. Ο τότε δήμαρχος, ο Νίκος Νικολαΐδης, με έβαλε σε θέση συντονίστριας. Βασίστηκε πάνω μου στο να συντονίσω το εγχείρημα, που βασικά συμπεριλάμβανε να καλεστούν διάφοροι ακαδημαϊκοί φορείς για να μας βοηθήσουν.
-Πώς σκέφτηκες το βιβλίο με τον περίεργο τίτλο «Η Καρολίνα τρώει τις εποχές»;
Ήταν ένα παιχνίδι. Το βιβλίο προέκυψε όταν είχαμε πάει ταξίδι με το σύντροφό μου, τον Μαρίνο Σωκράτους, ο οποίος είναι στη Λεμεσό τώρα, και με την Καρολίνα, που ήταν τότε 17-18 μηνών. Ήταν μια πρόταση του μπαμπά μου ακούγοντας την Καρολίνα να ζητά, αντί για σοκολατίτσες, φρούτα.
Έπειτα από πολλή κουβέντα με το σύντροφό μου, στην αρχή είχα αντιρρήσεις και έλεγα «όχι, δεν μπορώ να γράψω οδηγό για τους γονείς, θα με βρίσουν, δεν είμαι ούτε καν παιδαγωγός, δεν είναι λογικό να λέω εγώ του άλλου τι να κάνει, από ένα παιδικό βιβλίο που να προβάλλει τι είναι αυτό που έχω κάνει με την Καρολίνα, που είναι η αλήθεια όμως». Η κατάληξη; Το παιδί θα μάθει από το βιβλίο, ο γονιός θα μάθει, γιατί θα αναγκαστεί να το διαβάζει του παιδιού, κι έτσι γεννήθηκε το βιβλίο.
-Έχει λειτουργήσει το βιβλίο σου; Πόσο καιρό έχει εκδοθεί;
Το βιβλίο μου εκδόθηκε το 2021. Έχει λειτουργήσει στον κόσμο και έχει περάσει το μήνυμα. Σίγουρα έχει κινητοποιήσει πολλούς γονείς να πάρουν τα παιδιά στην υπαίθρια αγορά, όχι τόσο γιατί το θέλουν οι γονείς, αλλά γιατί τα παιδάκια το ζητούν, τους αρέσει. Πιστεύω ότι τα παιδάκια εμπνέονται από το βιβλίο. Υπόκειται στους ενήλικες, όμως, να τα αφήσουν να κάνουν το επόμενο βήμα. Δηλαδή, μπορεί ένα παιδάκι να λέει «Μαμά, μαμά, θέλω να πάω στην αγορά το Σάββατο», αλλά πολλές φορές οι γονείς είναι αυτοί που αρνούνται. Δεν είναι τα παιδιά το πρόβλημα, περισσότερο οι γονείς είναι. Δυστυχώς, οφείλω να το πω. Και… έχουν τάσεις αυτοκαταστροφής, νομίζω.
-Το βιβλίο έχει σχέση με αυτό που λέμε εδώ, «Καλαμάτα 2030»;
Είναι αλληλένδετα. Το βιβλίο, μπορούμε να πούμε, είναι τοπικό προϊόν της Κύπρου. Έχει γραφτεί και εικονογραφηθεί στην Κύπρο, ενώ έχει εκτυπωθεί σε ανακυκλωμένο και βιοδιασπώμενο χαρτί. Όλα στην Κύπρο.
Ένας από τους λόγους που έγινε στην Κύπρο το όλο εγχείρημα ήταν για να αποφύγουμε τα αεροπλάνα, να αποφύγουμε τα πλοία, να στηρίξουμε την τοπική οικονομία. Όλα αυτά συνδέονται με το «Καλαμάτα 2030» με κάποιον περίεργο τρόπο, γιατί είναι η προώθηση της τοπικότητας και της μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.
-Πώς το πετυχαίνεις αυτό;
Όταν στηρίζεις την τοπική καλλιέργεια, είτε είναι σε καλλιέργεια κάτι που θα φας είτε καλλιέργεια ενός δημιουργήματος που κάνεις στη χώρα σου, τότε στηρίζεις την τοπική οικονομία, τις τοπικές επιχειρήσεις. Δε χρειάζεται να μεταφέρεις πράγματα από άλλες χώρες, να χρησιμοποιείς αεροπλάνα και πλοία και να καταναλώνεις ενέργεια, ενώ μπορείς να το φτιάξεις στο δικό σου τόπο. Αυτή η τοπικότητα παραλληλίζεται με αυτό που πρέπει να κάνει η Καλαμάτα.
Επίσης, να έχουμε πάντα έναν κομποστοποιητή μαζί μας. Πρέπει να μάθουμε τον κύκλο του φαγητού. Ένα φρούτο, το καθαρίζουμε, το τρώμε και υπάρχουν κομμάτια του που μένουν πίσω, τα κουκούτσια. Πού τα βάζουμε αυτά; Υπάρχουν πολλοί που τα ρίχνουν όλα στον κάδο μαζί με τα άλλα σκουπίδια. Άμα συνεχίσουμε να το κάνουμε έτσι, εκεί που είναι όλα τα σκουπίδια παράγονται υψηλά ποσοστά μεθανίου. Κάτι που είναι άκρως καταστροφικό. Δηλαδή, επηρεάζει πάρα πολύ το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Είναι σημαντικό να χωρίζουμε τα οργανικά απόβλητα από τα άλλα απόβλητα και τα οργανικά να πηγαίνουν πίσω στη φύση. Να γίνονται κομποστοποίηση, να ταΐζουν τα δέντρα και να δίνουν ξανά ζωή. Άρα, την κυκλικότητα, τη φυσική κυκλικότητα, πρέπει συνεχώς να την επικοινωνούμε με παιχνίδια, με πραγματικά παραδείγματα. Για να μπει στο μυαλό.
Κι εδώ στο φυλλάδιο του «Καλαμάτα 2030» το σύμβολο είναι η κυκλικότητα, που πρέπει να μεταδοθεί. Πρέπει να εκπαιδευτούμε όλοι εκ νέου για την κυκλικότητα της φύσης, για να λειτουργούμε αυτόματα, ότι τα κουκούτσια θα τα ρίξω εδώ στο φυτό και δε θα τα βάλω στον κάδο. Το φυτό θα τα φάει και μετά μία εβδομάδα θα τα έχει απορροφήσει.
-Άρα είμαστε στη φάση που προσπαθείτε να επικοινωνήσετε και να γνωρίσει ο κόσμος αυτή την κυκλικότητα;
Ναι, με το βιβλίο, το εργαστήρι αυτό και ένα άλλο εργαστήρι μαγειρικής, για να μάθουν τα παιδιά ότι δεν παραγγέλνουμε απέξω. Μαγειρεύουμε στο σπίτι.
-Πάντα σε παιδιά;
Πάντα σε παιδιά. Με τους γονείς προσπαθώ να κάνω κάποιες παράλληλες δράσεις, αλλά είναι δύσκολο να αλλάξεις τον κόσμο αν δε θέλει ο ίδιος να αλλάξει. Το 80% είναι η αυτογνωσία ότι κάτι κάνω λάθος. Ως γονιός ή ως φροντιστής πρέπει να παραδεχθώ ότι κάνω κάτι λάθος. Πολύ λίγοι κοιτούν τον καθρέφτη και αναρωτιούνται: «Μήπως κάνω κάτι λάθος, μήπως πρέπει να με ανησυχεί ότι το παιδί μου τρώει προκατασκευασμένα φαγητά συνέχεια; Το παιδί μου δεν κινείται, δεν έχει ενέργεια, δεν είναι χαρούμενο, είναι κλειδωμένο. Μήπως πρέπει να δω τι κάνω λάθος;».
-Υπάρχει κλιματική αλλαγή;
Υπάρχει κλιματική αλλαγή, όπως υπάρχει και κλιματική κρίση, και για αυτό φταίει ότι δεν κάνουμε κάποια πράγματα σωστά εμείς ως άνθρωποι. Πάμε να το διορθώσουμε, όμως, αυτό με όλη αυτή τη δραστηριότητα. Νομίζω ότι η κλιματική αλλαγή δε διορθώνεται, αλλά σίγουρα μπορούμε να προσαρμοστούμε σε αυτή. Νομίζω πως δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων. Δηλαδή, όλα κινούνται τώρα σε μια κατεύθυνση. Δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, αλλά μπορούμε να προσαρμοστούμε και να αλλάξουμε εκ νέου την κατεύθυνση που έχει πάρει. Να ξεκλειδώσουμε κάποια πράγματα.
Δεν ξέρω πώς πάει το πράγμα στην Καλαμάτα, αλλά, για παράδειγμα, στην Κύπρο έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Νομίζω, έχετε κι εσείς πρόβλημα με τη θερμοκρασία και την έλλειψη νερού. Στην Κύπρο πέρσι δεν έβρεξε σχεδόν καθόλου. Εμείς, σε ένα έργο με το Δήμο που δούλεψα, παίρναμε θερμοκρασίες από τις αυλές ενός σχολείου. Πήραμε θερμοκρασίες από την αυλή ενός σχολείου και είχαμε μετρήσει 85 βαθμούς στο τσιμέντο. 85 βαθμούς Κελσίου στις 12.00 το μεσημέρι. Αυτό είναι beyond food. Μπορείς να ψήσεις το αυγό σου. Κυριολεκτικά, τα παιδιά ζουν σε φούρνο στα σχολεία.
-Ποια είναι η βοήθεια αυτού του προγράμματος και τι θα προσφέρει δηλαδή; Μήπως μιλάμε έτσι γενικώς και αορίστως;
Όταν συντόνιζα το αντίστοιχο του «Καλαμάτα του 2030», σε ομιλίες με πολίτες και σε εργαστήρια περισσότερο, γιατί κάναμε πολλά εργαστήρια με πολίτες, παρακαλούσα τον πολίτη να είναι πιο εγωιστής. Πρέπει ο πολίτης να γίνει πιο απαιτητικός, να έχει απαιτήσεις από τους Δήμους. Δηλαδή, οι πολίτες δεν απαιτούν, είναι πολύ παθητικοί κατά την άποψή μου. Εάν ο Δήμος Καλαμάτας τώρα έχει αυτό το πρόγραμμα, πρέπει οι πολίτες να απαιτήσουν την υλοποίηση.
-Αυτά που υπόσχεται ο Δήμος στο «Καλαμάτα 2030»;
Και όχι μόνο, αλλά να πούμε ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα του Δήμου Καλαμάτας και του όποιου δημάρχου. Είναι δικό σας πρόβλημα που είστε Καλαματιανοί. Εσείς πρέπει να το κάνετε. Δηλαδή, ο Δήμος Καλαμάτας ετοίμασε μια εισήγηση και λέει: «Για να μπορέσουμε να πετύχουμε ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε πράγματα, πρέπει να γίνουν αυτά». Το πώς θα τα κάνει, είστε όλοι εσείς που θα το κάνετε. Δηλαδή, δεν είναι ο Δήμος μόνος του που θα το τρέξει. Θα βάλει την υπηρεσία τώρα να βρει λεφτά, να βρει επενδυτές, να βρει χώρο, αναλόγως των έργων που λέει.
-Αυτό είναι θέμα του Δήμου. Ως δημότης τι μπορώ να κάνω; Ως απλός άνθρωπος τι μπορώ να κάνω;
Εάν μιλούμε μόνο για το σπίτι σου, θα πάμε στο σπίτι και μετά θα πάμε στη συνεργασία. Άμα μιλάμε για το σπίτι, πρέπει να δούμε. Εδώ τι λέει; Εδώ λέει ότι αν εσύ βρεις τον τρόπο να αναβαθμίσεις το σπίτι σου ενεργειακά, να αλλάξεις τα παράθυρά σου, να θερμομονώσεις, βοηθάς αυτόν το στόχο. Κανονικά εδώ στην Καλαμάτα, οτιδήποτε χτίστηκε από το 1990 και μέχρι το 2005 πρέπει να αναβαθμιστεί. Γιατί τότε δεν ξέραμε αυτά που γνωρίζουμε σήμερα. Τότε χτίζανε τους τοίχους πιο λεπτούς. Τα παράθυρα ήταν πιο λεπτά. Και τα κτήρια που είναι έτσι θέλουν πολλή θερμότητα το χειμώνα, καθώς είναι παγωμένα. Το καλοκαίρι θέλουν πολύ κλιματισμό για να δροσιστούν. Αυτά τα κτήρια καταναλώνουν πάρα πολλή ενέργεια και βγάζουν πολλή θερμότητα. Οπότε θερμαίνουν και το περιβάλλον, κι ένα πρόβλημα που έχετε εδώ είναι το πόσο θερμαίνεται η πόλη.
-Από τα ίδια τα κτήρια;
Από τα ίδια τα κτήρια. Δηλαδή, τα κτήρια εκπέμπουν θερμότητα. Αυτό είναι ένα παράδειγμα. Πρέπει, αφού ζεις σε μια πολυκατοικία, να καταλάβουν όλοι οι ένοικοι ότι τους συμφέρει να κάνουν αυτή την επένδυση, και οικονομικά. Αλλά αυτό πρέπει να το κάνετε μόνοι σας. Δεν μπορεί να έρθει ο Δήμος. Αυτή είναι η συμμετοχή του απλού κόσμου. Αυτό είναι ένα πρώτο βήμα.
-Πρέπει να σκεφτώ με δικά μου χρήματα δηλαδή;
Ναι, είτε να δω τι υπάρχει σε προγράμματα. Στην Ελλάδα, π.χ., υπάρχει το «Εξοικονομώ». Πολλοί δεν το κάνουν, γιατί σου λένε «α, δε θέλω τώρα να δώσω, ξέρω εγώ, πενήντα χιλιάδες, γιατί προφανώς δεν τα έχω».
Να πούμε ότι η συλλογική προσπάθεια είναι πολύ πιο αποτελεσματική από την ατομική. Άμα πας με ομάδα ατόμων και πεις: «ας αναβαθμίσουμε τα κτήρια μας μαζί. Εμείς, αυτό το οικοδομικό τετράγωνο. Εγώ, αυτή η πολυκατοικία. Εμείς, οι δύο γείτονες που είναι κολλητά τα σπίτια μας».
Πρέπει να δούμε πώς μπορεί να βοηθηθεί ο κόσμος. Γιατί κανείς δεν μπορεί μόνος του.
-Να επανέλθουμε λίγο εδώ και να κλείσουμε. Αυτό το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από κάπου; Είναι κάποια πραγματάκια τα οποία χρειάζονται χρήματα. Από την Ευρώπη, από πού;
Υπάρχουν διάφορα επίπεδα συμμετοχών εδώ. Υπάρχει το πρόγραμμα στο οποίο συμμετέχει ο Δήμος Καλαμάτας, που χρηματοδοτείται από την Ευρώπη. Έχουν έρθει άτομα στην Καλαμάτα ή έχει πάει εκπρόσωπος από την Καλαμάτα σε διάφορα συνέδρια, σε διάφορα εργαστήρια, για να εκπαιδευτούν. Βασικά, αυτό το πρόγραμμα εκπαιδεύει. Εκπαίδευσε και εκπαιδεύει μεγάλο κομμάτι της υπηρεσίας του Δήμου. Η χρηματοδότηση αυτή είναι από την Ευρώπη.
Μετά ο Δήμος Καλαμάτας επένδυσε, βάζοντας ώρες του προσωπικού. Ο ένας του αντιδήμαρχος είναι υπεύθυνος αυτού του έργου. Βασικά, είναι ώρες που βάζει το προσωπικό. Δε βάζει λεφτά. Για να μπορέσει να ετοιμάσει αυτή τη στρατηγική.
Και μετά, τα άλλα χρήματα που μπαίνουν, είναι από τα ανταγωνιστικά προγράμματα. Δηλαδή, μπαίνει το Καλαμάτα 2030 σε ένα project τώρα για το Digital Twin. Προσπαθούν να κάνουν ένα ψηφιακό δίδυμο. Για να μπορείς να έχεις την πόλη μοντελοποιημένη σε έναν ιστότοπο και να μπορείς να δοκιμάζεις διάφορα σενάρια, για να παρθούν κάποιες αποφάσεις. Αυτό χρηματοδοτήθηκε από ένα άλλο ανταγωνιστικό πρόγραμμα. Αλλά όταν έγραφαν την πρόταση, σκέφτονταν κι αυτό: Οτιδήποτε κάνει ο Δήμος πρέπει να εξυπηρετεί αυτό το όραμα. Ειδάλλως, δεν υπάρχει λόγος να συμμετέχει. Αυτό ανοίγει δρόμους για διαφορετικά προγράμματα, από τα οποία μπορείς να διεκδικήσεις χρήματα. Και έχεις προτεραιότητα. Δηλαδή, αν τώρα ο Δήμος Καλαμάτας πει: «Εγώ θέλω να κάνω αποσφράγιση επιφανειών στα πεζοδρόμιά μου για να έχω καλύτερη απορρόφηση του νερού και να μειώσω τη θερμοκρασία», επειδή συμμετέχει σε αυτό το πρόγραμμα έχει προτεραιότητα. Κι επειδή έχει πάρει και την πιστοποίηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αυτό δίνει ένα προβάδισμα.
-Πόσες πόλεις είναι σε αυτό το πρόγραμμα;
Σε αυτό το πρόγραμμα συμμετέχουν 112 πόλεις. Στο Δήμο Λεμεσού, δεν υπάρχει πρόγραμμα και πρόταση που να είχαμε υποβάλει και να μην είχε εγκριθεί.
-Τι θα δούμε σε πέντε χρόνια στην Καλαμάτα;
Ήδη βλέπετε κάποια πράγματα. Υπάρχουν οι δραστηριότητες που είναι άμεσες και μπήκαν σε ένα πρόγραμμα για τους νέους. Αυτά είναι τα γρήγορα. Είναι αυτά που είναι τώρα.
Μέχρι το τριάντα θα υπάρξουν κάποιες μετρήσεις.
Εκεί που αποσφράγισαν τα πεζοδρόμια, λέει ο δήμαρχος, έχουν βάλει ψυχρά υλικά. Εγώ δεν το έχω ελέγξει. Δεν ξέρω τι υλικά είναι. Αλλά έχουν κάνει ένα κομμάτι που θέλουν να δοκιμάσουν κάτι, για να δουν αν μειώνεται η θερμοκρασία. Θα αποδειχτεί. Όντως έχει μειωθεί η θερμοκρασία σε εκείνο το σημείο; Αν ναι, μετά το τριάντα προχωρούμε και πολλαπλασιάζουμε. Κινούμαστε μόνο με εκείνα τα υλικά. Αυτό το πρόγραμμα είναι για να χτίσεις έναν «οδικό χάρτη». Δεν έχει αρχή και τέλος. Δεν είναι το τριάντα, θα πάμε να μετρήσουμε και θα πούμε: «Είπα ότι θα κάνω δέκα πράγματα, τα έχω πετύχει και τα δέκα». Αυτό το project σου λέει πώς μπορείς να φτάσεις κάπου. Είτε φτάσεις στο τριάντα είτε στο τριάντα πέντε, φτάνει να ξέρεις πού πας.
-Να φανταστώ και τα έργα που κάνει ο Δήμος για αυτόν το λόγο τα κάνει;
Εγώ νομίζω ναι. Είναι αποσφράγιση επιφανειών. Απορρόφηση του νερού για μείωση της θερμοκρασίας εκεί. Αν αποδειχτεί ότι μειώνεται έναν βαθμό, μισό βαθμό, τι γίνεται; Άρα θα μπορεί να πει ο όποιος δήμαρχος ή η όποια ομάδα, «κοίταξε, εδώ έχουμε μετρήσει και μειώνεται τόσο. Άρα πάμε να επενδύσουμε. Φέρτε μας εδώ στην Καλαμάτα, θα τα κάνουμε όλα. Θα αποσφραγίσουμε όλες τις επιφάνειες».
Πρέπει να σκεφτείτε ότι η Ελλάδα, ως κράτος, έχει κάποιες υποχρεώσεις προς την Ευρώπη όσον αφορά στην κλιματική αλλαγή. Αν η Καλαμάτα έρθει και πει «εγώ έχω καταφέρει να μειώσω τη θερμοκρασία εδώ τόσο», η Ελλάδα παίρνει πόντους. Και μπορεί να πάει να πει στην Ευρώπη: «Α, είδες; Έγινε αυτό στην Καλαμάτα. Άρα εμείς, ως χώρα, πετυχαίνουμε τους στόχους μας».
-Θα σε ξαναδούμε εδώ, Πενέλοπε;
Σίγουρα, θα ήθελα πολύ να επιστρέψω. Ξέρω ότι έχω έρθει για το βιβλίο. Ιδανικά, την επόμενη φορά θα έρθω με ένα δεύτερο βιβλίο που ετοιμάζω. Το έχω ήδη γράψει και το έχω στείλει σε έναν εκδοτικό οίκο στην Αθήνα.
Του Κώστα Δεληγιάννη
