Η 8η Μάρτη, η International Women’s Day, γεννήθηκε μέσα από τους εργατικούς και γυναικείους αγώνες των αρχών του 20ού αιώνα. Καθιερώθηκε το 1910 και συνδέθηκε ιστορικά με τις απεργίες γυναικών εργατριών που διεκδικούσαν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, πολιτικά δικαιώματα και ισότητα.
Δεν είναι μια τυπική γιορτή με λουλούδια και ευχές.
Είναι μια μέρα μνήμης, αγώνα και διεκδίκησης.
Είναι η μέρα που τιμά τις γυναίκες που στάθηκαν απέναντι στην εκμετάλλευση, που ύψωσαν φωνή απέναντι στην αδικία, που διεκδίκησαν ψωμί, αξιοπρέπεια και ελευθερία.
Είναι μια ημέρα που ριζώνει στην ιστορία της αντίστασης.
Από τις εργάτριες που κατέβηκαν σε απεργία στις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι τις σημερινές γυναίκες που παλεύουν ενάντια στη βία, τις διακρίσεις και την ανισότητα, η 8η Μάρτη μάς θυμίζει ότι τίποτα δε χαρίστηκε.
Κάθε δικαίωμα, το δικαίωμα στην ψήφο, στην εργασία, στην εκπαίδευση, στην αυτοδιάθεση του σώματος κερδήθηκε με αγώνα.
Σήμερα, όμως, η μνήμη δεν είναι αφηρημένη. Είναι συγκεκριμένη: Είναι οι γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους στους χώρους δουλειάς, θύματα αδιαφορίας, πίεσης και έλλειψης ουσιαστικών μέτρων προστασίας. Είναι και οι νεκρές εργάτριες του εργοστασίου Βιολάντα, που δε γύρισαν ποτέ στο σπίτι τους. Οι ζωές τους δεν είναι απλώς αριθμοί σε μια είδηση• είναι μέρος της ευθύνης της εργοδοσίας και του κράτους.
Είναι, όμως, και οι γυναίκες που δολοφονήθηκαν επειδή ήταν γυναίκες.
Οι γυναικοκτονίες δεν είναι «οικογενειακές τραγωδίες» ούτε μεμονωμένα περιστατικά. Είναι η πιο ακραία και βίαιη έκφραση της πατριαρχίας —ενός συστήματος που θεωρεί ότι μπορεί να ελέγχει, να υποτιμά και τελικά να αφαιρεί τη ζωή των γυναικών. Κάθε γυναικοκτονία είναι αποτέλεσμα της έμφυλης ανισότητας, της ανοχής στη βία, της σιωπής και της ατιμωρησίας.
Ο φεμινισμός δεν είναι υπερβολή. Δεν είναι «μόδα». Είναι η διαρκής απαίτηση για ισότητα σε έναν κόσμο που ακόμα μετρά λιγότερο τις ζωές και τη φωνή των γυναικών. Είναι η αλληλεγγύη ανάμεσα στις γυναίκες. Είναι η αναγνώριση ότι η πατριαρχία δεν περιορίζει μόνο τις γυναίκες, αλλά φτωχαίνει ολόκληρη την κοινωνία.
Σήμερα, σε κάθε γωνιά του κόσμου, γυναίκες συνεχίζουν να διεκδικούν ίση αμοιβή για ίση εργασία, προστασία από την έμφυλη βία, ορατότητα και σεβασμό.
Και η 8η Μάρτη μάς καλεί να σταθούμε όλες μαζί όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις.
Φωνάζουμε η ισότητα δεν είναι προνόμιο. Είναι δικαίωμα.
Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι καμία γυναίκα να μη φοβάται, να μη σωπαίνει, να μη μένει πίσω.
Φεμινιστική Καλαμάτας
