Μια πολύπλευρα ενδιαφέρουσα έκθεση, υπό τον τίτλο «7 γυναίκες υφαίνουν το σήμερα», παρουσιάστηκε (δυστυχώς, μόνο για ένα τριήμερο) στο κτήριο όπου στεγάζεται η Συλλογή Ελληνικών Ενδυμασιών «Βικτωρία Γ. Καρέλια», σε συνεργασία με «Το Περιβόλι της Γιαγιάς» του Ιδρύματος «Ευσταθίας Ι. Κωστοπούλου».
Οι 7 δημιουργοί αυτής της ομάδας, όπως αναφερόταν στο ενημερωτικό σημείωμα για την έκθεση, δεν ξεκίνησαν ως καλλιτέχνιδες.
Είναι οι Γυναίκες της διπλανής πόρτας, είναι Μητέρες που κάθε πρωί «αφήνουν» το πιο πολύτιμο κομμάτι της ζωής τους στο κατώφλι του παιδικού σταθμού και στον «ελεύθερο χρόνο» που όρισαν συμμετέχουν στα εργαστήρια εκμάθησης τεχνών γονέων του σταθμού.
Τα έργα τους, στα δικά μου μάτια, ήταν συναρπαστικά, εμπνευσμένα από τις ελληνικές ενδυμασίες της συλλογής, τα περισσότερα δε με πιο ελεύθερη απόδοση.
Τούτα τα έργα, σκεπτόμουν όσο τα απολάμβανα, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι η Τέχνη πρωταρχικά δεν είναι γνώση, αλλά έκφραση ψυχής και ευαισθησίας.
Κάποιοι άνθρωποι, όμως, συνέχισα τον εσωτερικό μου διάλογο, θα πρέπει να κινητοποίησαν τις εσωτερικές κεραίες αυτών των γυναικών, ώστε παλλόμενες να αποδώσουν με αυτόν τον τρόπο.
Κορυφαία στιγμή για εμένα ήταν η τύχη που είχα το Σάββατο το απόγευμα να παρακολουθήσω για λίγο ένα βίντεο με την ηχογράφηση των μαρτυριών αυτών των γυναικών. Οι περισσότερες άρχιζαν με τα λόγια: «Δεν έχω επισκεφθεί κανένα μουσείο, ή έχω επισκεφθεί ένα…».
Οι μαρτυρίες τους με έκαναν να ξεχειλίσω από αγαλλίαση και βαθιά συγκίνηση.
Συγκίνηση γι’ αυτές τις γυναίκες που είχαν την ευκαιρία να ανοίξουν την ψυχή τους ώστε να υποδεχθούν αυτά τα μοναδικά ερεθίσματα…
Αγαλλίαση για την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων που ενέπνευσαν και κινητοποίησαν τις εσωτερικές δυνάμεις αυτών των γυναικών, που κατά πάσα πι-θανότητα θα παρέμεναν εν υπνώσει χωρίς τη δική τους παρέμβαση…
Θα κλείσω με μία φράση πάλι από το ενημερωτικό σημείωμα: «Αυτή η έκθεση είναι μια γιορτή για την τόλμη τους να εκτεθούν για πρώτη φορά, αποδεικνύοντάς μας ότι η ενασχόληση με την τέχνη δεν είναι πολυτέλεια χρόνου, είναι ανάγκη ψυχής».
Και ακόμη μία μικρή δική μου παρέμβαση: Αυτές οι γυναίκες, είτε ως καλλιτέχνιδες είτε ως εμπνευστές, δεν υφαίνουν μόνο το σήμερα, αλλά και το αύριο…
Τις ευχαριστούμε όλες τόσο για την αισθητική απόλαυση όσο και για την εσωτερική συγκίνηση που μας προσέφεραν απλόχερα.
Άντα Αποστολάκη
