ΣΥΜΠΑΣ ο Τύπος παρακολουθών μετά προσοχής την τελευταίαν πολιτικήν ανεμοζάλην δεν επρόσεξε ένα έγκλημα το οποίον εγένετο εις βάρος μιας τάξεως βιοπαλαιστών, της τάξεως των κρεοπωλών, εις τους οποίους απηγορεύθη η πώλησις σφαγίων καθ’ όλας τας ημέρας της εβδομάδος. Διότι, εδικαιολογήθη ο Πρωθυπουργός, πρέπει να παρεμποδίσωμεν την διαρροήν συναλλάγματος εις το εξωτερικόν απ’ όπου πολλοί κρεοπώλαι προμηθεύονται σφάγια.
ΜΕ αυτήν λοιπόν την αστείαν δικαιολογίαν, επετράπη η πώλησις κρεάτων μόνον 96 ημέρας το έτος. Αλλ’ οι ταλαίπωροι κρεοπώλαι πληρώνουν φόρους και υπαλληλίαν όχι μόνον δια 96 ημέρας, αλλά δια 365, όσας έχει το έτος.
ΕΙΝΑΙ γνωστόν ότι ο υπερεπαγγελματισμός τον οποίον εδημιούργησεν η τεραστία εξάπλωσις της μηχανής, έσχε τον οδυνηρότερον αντίκτυπόν του και εις την πτωχήν τάξιν των κρεοπωλών. Συγκεκριμένως δε εις την πόλιν μας τα μεταπολεμικώς συσταθέντα κρεοπωλεία εδιπλασιάσθησαν των προπολεμικών. Έτσι η τάξις επλήγη καιρίως και οι δυστυχείς κρεοπώλαι μάτην αγωνίζονται δια να προσπορισθούν τα προς το ζην.
ΚΑΤΟΠΙΝ όλων αυτών έρχεται και ο Πρωθυπουργός και απαγορεύει την πώλησιν σφαγίων, δι’ ου λόγους ανωτέρω εκθέτομεν. Αλλ’ ο Βενιζέλος απορροφημένος εις την «υψηλήν» πολιτικήν και τους ανθρώπους του, δεν είναι δυνατόν να αντιλαμβάνεται τον πόνον και την δυστυχίαν των πενομένων τάξεων.
