ΜΗ τρομάξουν οι αντίχριστοι… χριστιανοί αναγνώσται μας, νομίζοντες πως πρόκειται να ανοίξουμε συζήτησιν θρησκευτική. Πρόκειται περί κάποιων άλλων εικόνων της καθημερινής ζωής της πόλης μας, τις οποίες βλέπει κανείς σε κάθε βήμα και παντού, εικόνες ασήμαντες το φαινόμενον μα γεμάτες ουσία και νόημα.
Η σκηνή μέσα σε ένα ζαχαροπλαστείο. Τρεις κύριοι κομιλφώ παίρνουν το γλυκό των. Έχουν ξαπλώσει στον καναπέ ράθυμα και σιγοπασπαλίζοντας το γλυκό των, φλυαρούν… Τα νώτα των έχουν στραφεί προς όλους τους… γλυκαινομένους στο ζαχαροπλαστείο.
Απόφαγαν το γλυκό και άναψαν τσιγάρο. Συζητούν μεγαλοφώνως, ξεκαρδίζονται και κάπου – κάπου ρίχνουν και μια ματιά πίσω έτσι για να βεβαιωθούν πως κανένα αδιάκριτο αυτί δεν τους παρακολουθεί. Και στο μεταξύ φλυαρούν, χοροπηδούν, χτυπάν τους κόμπους των δακτύλων στο τραπέζι από μεγάλη ευχαρίστηση.
ΠΑΜΕ; -Φύγαμε. – Έλα δω, ρε παιδί… -Διατάξτε, κύριοι, εψέλλισε μελιστάλακτα το γκαρσόν. -Πόσα θέλεις; -Δέκα και πεντήκοντα. Όλοι έχωσαν τα χέρια στις τσέπες και όλων τα δάχτυλα εύρισκαν αντίσταση. Αλληλοκυττάζονται. Κανείς δεν τολμά για την… μεγάλη χειρονομία. Επί τέλους ο ένας επλήρωσε τις 10,50 όσω, χωρίς πουμπουάρ, τιμώνται τρία γλυκά. Έφτασαν στην εξώπορτα, εβγήκαν, πάνε… στο διάολο.
