Μιλά στο “Θ” για τις εργασίες δημιουργίας του, ενώ κάνει προτάσεις για το σήμερα
Μια λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τον Νίκο Κισκήρα είναι το «ανήσυχος». Κι αυτό, γιατί μπορεί να έχει συνταξιοδοτηθεί από τον Δήμο Καλαμάτας εδώ και χρόνια, όμως καθημερινά ασχολείται με διάφορα, όπως με το Πάρκο του ΟΣΕ, όπου μάλιστα έχει δημιουργήσει ένα μουσείο, με την επαναφορά των Ανθεστηρίων και με την έκθεση «Άρτος – Οίνος – Έλαιον», ενώ ποτέ δεν ξεχνά το χωριό του, το Φουρτζή (τα σημερινά Κρεμμύδια), όπου επίσης έχει κάνει αρκετές δράσεις.
Τον συναντήσαμε στο αναψυκτήριο του Πάρκου, με σκοπό να μας μιλήσει για την ιστορία δημιουργίας του, τη σημερινή του κατάσταση, αλλά και για το τι θα πρότεινε ο ίδιος προκειμένου να βελτιωθεί ο χώρος.
Ας δώσουμε, λοιπόν, τον λόγο στον κύριο Κισκήρα:
-Μιλήστε μας για το Πάρκο του ΟΣΕ και την πορεία σας σε αυτό…
Θεωρώ το Δημοτικό Πάρκο το στολίδι της Καλαμάτας. Εγώ προσλήφθηκα στον Δήμο Καλαμάτας στις 9 Οκτωβρίου του 1984, ημέρα Τρίτη. Όπως βλέπετε, αυτή την ημερομηνία δε θα την ξεχάσω ποτέ. Η θέση μου ήταν κατευθείαν στο Πάρκο, με τα γραφεία μας τότε να είναι εκεί που στεγάζεται τώρα το Αναψυκτήριο.
Όταν ήρθα εδώ, εργάζονταν ο γεωπόνος Γιάννης Λιοντήρης, με τον αείμνηστο Στάθη Αγγελόπουλο, που ήταν αρχιτέκτονας, και τον Παναγιώτη Σταματόπουλο, που ήταν εργοδηγός βοηθός του.
Όταν ήρθα εδώ, βρήκα ένα γιαπί. Ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε τα πάντα, να περνάμε τους σωλήνες των νερών, τα ηλεκτρικά. Όλα τότε, βέβαια, γίνονταν με τα χέρια, αφού δεν υπήρχε JCB. Όλα με σκάψιμο με τα χέρια.
Έτσι δούλευαν τα συνεργεία σε όλη την έκταση του Πάρκου. Έσκαβαν οι ηλεκτρολόγοι, βάζαμε σωλήνες. Έπειτα έσκαβαν οι υδραυλικοί, προχωρούσαμε. Έπειτα άρχισαν να φθάνουν τα βαγόνια. Όλοι σταματούσαμε, πηγαίναμε στην αρχή του Πάρκου με έναν φορτωτή, τραβούσαμε το τρένο και φτιάχναμε τα κλειδιά ουσιαστικά. Τότε εμείς κάναμε όλες τις δουλειές. Όλα έγιναν με συνεργεία του Δήμου.
Θυμάμαι τον Μπένο να με καλεί στο γραφείο του και να με ρωτά, για παράδειγμα, πόσες μέρες χρειάζονταν για να ηλεκτροδοτηθεί το α κομμάτι. Του απαντούσα επτά, μου έλεγε σου δίνω 10, ερχόμουν, το ανακοίνωνα στους εργαζομένους και τους έλεγα ότι αν κάνουμε επτά, θα έχουν τρεις μέρες ρεπό.
Με τους υδραυλικούς, τους ηλεκτρολόγους και τους σιδεράδες υπήρχε άψογη συνεργασία. Όλοι μαζί μια γροθιά για να φτιαχτεί σωστά το Πάρκο.
Ήμασταν μια ομάδα που μείναμε εδώ μέχρι που έγιναν τα εγκαίνια, οπότε αναχωρήσαμε για άλλες υπηρεσίες.
Ο μόνος που έμεινε ήταν ο Γιώργος Παπουτσόγλου, ο οποίος ήταν το μάτι και το αυτί του πάρκου.
Για ό,τι χάλαγε, μας ενημέρωνε και το αρμόδιο συνεργείο ερχόταν και το επιδιόρθωνε αμέσως.
-Μιλήστε μας για την παράδοση του Πάρκου…
Τα εγκαίνια πρέπει να έγιναν τον Αύγουστο του 1986. Λειτουργούσαν όλα στην εντέλεια, τα τρένα ήταν σε άψογη κατάσταση, τα νερά να τρέχουν, τα ρυάκια, οι λίμνες, όλα άψογα. Έμπαινες και το χαιρόσουν τότε, κάτι που πρέπει να γίνει και τώρα…
-Ακολούθησε ο σεισμός…
Όταν έγινε ο σεισμός το 1986 εγώ έφυγα από εδώ και με έστειλαν στη ΔΕΥΑΚ. Τότε μια μεγάλη ομάδα εργαζομένων βρεθήκαμε εκεί για να υποστηρίξουμε την Καλαμάτα.
-Η δική σας συνέχεια;
Έπειτα επέστρεψα στα συνεργεία του Δήμου, μέχρι που με ένα τηλεφώνημα του τότε δημάρχου Χρήστου Μαλαπάνη μού ανακοινώθηκε ότι φεύγω από τους ηλεκτρολόγους και αναλαμβάνω προϊστάμενος στην καθαριότητα.
Μετά με έστειλαν στον μηχανολογικό εξοπλισμό και συνταξιοδοτήθηκα από τη Διεύθυνση Παιδείας το 2016.
-Ας επιστρέψουμε στο Πάρκο, όμως, και τη σημερινή του κατάσταση…
Δυστυχώς, αν ξεκινήσουμε από τους ηλεκτρολόγους του Δήμου γενικότερα, δύο έχουν μείνει που ξέρουν καλά το Πάρκο. Σε δύο χρόνια θα φύγουν. Αυτό που ζήτησα από τον νέο αντιδήμαρχο είναι τώρα που υπάρχουμε όσοι υπάρχουμε ακόμα, να βοηθήσουμε να γίνει μια χαρτογράφηση του Πάρκου.
Ποιος ποτίζει; Ποια ηλεκτροβάνα είναι εκεί; Γιατί δεν ποτίζει το διπλανό κομμάτι; Ποιος πίνακας είναι εκεί; Τι καλύπτει; Όλα αυτά είναι πράγματα που τα ξέρουν οι παλιοί και πρέπει να γίνει χαρτογράφηση για να ξέρουν οι επόμενοι.
Το πρόβλημα τώρα είναι ότι δεν υπάρχουν άτομα. Σκεφτείτε ότι ο Γιώργος Παπουτσόγλου, ενώ πήρε σύνταξη, παρέμεινε 3 χρόνια και προσέφερε τις υπηρεσίες του. Ήταν το μάτι και το αυτί, όπως προανέφερα, και όταν έβλεπε μια βλάβη, ενημέρωνε απευθείας το αρμόδιο τμήμα.
-Τα βαγόνια δόθηκαν σε συλλόγους και φορείς. Θα ήθελα ένα σχόλιο για αυτό…
Έχουμε τα ενεργά και τα κλειστά. Θεωρώ ότι στα ενεργά βαγόνια πρέπει να μπει μια ταμπέλα απέξω που να αναφέρει ποιος το έχει και πότε μπορεί να το επισκεφθεί ένας πολίτης. Το να δοθούν βαγόνια και να είναι μονίμως κλειστά ή να ανοίγουν μόνο για αυτόν που τα πήρε, είναι λάθος.
Στα κλειστά βαγόνια τώρα, γιατί να είναι κλειστά; Το κεντρικότερο βαγόνι του Πάρκου, το ξύλινο κόκκινο, είναι μονίμως κλειστό. Γιατί να συμβαίνει αυτό; Λένε ότι δεν τα χρησιμοποιούν γιατί κάποια δεν έχουν ρεύμα. Ας δοθεί, λοιπόν, ρεύμα, κι αν αυτός που το πήρε συνεχίζει να το έχει κλειστό, να επιστρέφεται στον Δήμο και να το δίνει σε κάποιον άλλον.
Να σημειωθεί πως αν ένα βαγόνι είναι ενεργό, δε δέχεται και βανδαλισμούς.
-Βανδαλισμοί είπατε. Από ποιους γίνονται τελικά;
Νομίζω ότι με τη φύλαξη που υπάρχει πλέον οι καταστροφές έχουν ελαχιστοποιηθεί. Βέβαια, υπάρχουν και τα παιδιά που θεωρούν τα βαγόνια παιχνίδι. Ανεβαίνουν και χοροπηδούν. Πραγματικά, πολλές φορές αναρωτιέμαι αν οι γονείς τους δε φοβούνται ότι μπορεί το παιδί τους να έχει ένα ατύχημα.
-Υπάρχουν μόνιμοι υπάλληλοι στο Πάρκο τώρα και τι θα προτείνατε για αυτό;
Στο πρωινό ωράριο υπάρχει ένας υπάλληλος που ασχολειται με την καθαριότητα και ενημερώνει για προβλήματα που βλέπει, αλλά δεν τον ακούει κανείς. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον ένας υπεύθυνος υπάλληλος ακόμα, με διακριτική εμφάνιση, να γράφει Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων και να είναι το αυτί και το μάτι του Πάρκου.
Να καταγράφει τα πάντα σε ειδικό βιβλίο, γιατί τώρα αν πάρω εγώ για ένα πρόβλημα, θα μου απαντήσουν ότι το έχουν πει 50 φορές. Αν ήταν επίσημα γραμμένο και φαινόταν ποιος παρέλαβε το αίτημα, θα μπορούσε να υπάρξει έλεγχος.
Τώρα είναι ένας για το γκαζόν, ένας για τα ψηλά δέντρα, άλλος για τα ποτίσματα, άλλος για τις τουαλέτες, άλλος για τις παιδικές χαρές, άλλος για τα βαγόνια κ.ο.κ.
Αν εγώ τώρα προσπαθήσω να αναφέρω ένα πρόβλημα, ο ένας θα με κάνει μπαλάκι στον άλλον.
-Τι άλλο θα προτείνατε για να βελτιωθεί η κατάσταση στο Πάρκο;
Πέραν αυτών που σας είπα παραπάνω, θα πρέπει να υπάρχει ένας εργάτης, μια φορά το μήνα έστω, με δύο κιλά μπογιά, μια γκρι και μια καφέ, να σβήνει όλα τα συνθήματα. Θεωρώ ότι αν ο άλλος ξέρει ότι θα περάσει κάποιος και θα σβήσει το σύνθημα, δε θα το γράψει, τουλάχιστον στον συγκεκριμένο χώρο. Όπως σταμάτησαν και στις τουαλέτες να γράφουν. Πριν ντρεπόσουν να μπεις. Μιας και ανέφερα τις τουαλέτες, θεωρώ ότι αυτός που τις καθαρίζει, θα πρέπει να είναι και συντηρητής. Η εταιρεία που καθαρίζει, λοιπόν, να πάρει και τη συντήρηση. Έσπασε το καζανάκι; Να το φτιάχνει. Χάλασε η βρύση; Να τη φτιάχνει κ.ο.κ. Διαφορετικά, με το να είναι καθαρές αλλά να μη λειτουργούν, δεν υπάρχει νόημα.
Επίσης, πρέπει να μπουν ταμπέλες στο κάθε τρένο που να αναγράφουν τον τύπο και τα χαρακτηριστικά του. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι είναι έτοιμες, αλλά χρειάζονται χρηματοδότηση από την Κοινότητα, κάτι που δεν κάνει εδώ και τέσσερα χρόνια.
Έπειτα, είναι τα ποτίσματα. Έχουμε 12 ηλεκτροβάνες, αλλά υπάρχουν πολλά σημεία ξερά. Άρα κάτι πρέπει να γίνει, αφού προφανώς υπάρχει βλάβη και τα σημεία δεν ποτίζονται όπως θα έπρεπε.
Σχετικά με το κλάδεμα, θεωρώ ότι ο επιβλέπων πρέπει να είναι παρών όταν γίνεται. Όπως φάνηκε, αυτό δε συνέβη και είδαμε δέντρα να έχουν «κατακρεουργηθεί», αφού οι εργάτες που το έκαναν προφανώς δεν ήξεραν.
Για μένα κάτι ακόμα σημαντικό είναι το ρυάκι, το οποίο ξεκινά από την είσοδο του Πάρκου και καταλήγει στην κεντρική λίμνη. Δε γίνεται αυτό να λειτουργεί μόνο στα Ανθεστήρια. Τουλάχιστον ας λειτουργεί το καλοκαίρι που οι επισκέπτες είναι πολλοί. Προφανώς και σε αυτό υπάρχει βλάβη, αλλά και που ψάχνω δεν μπορώ να βγάλω άκρη ποιος είναι ο αρμόδιος για να το επιδιορθώσει.
Επίσης, η λίμνη, έπειτα από τρεις μέρες που καθαρίζεται, μαυρίζει, αυτό δε δικαιολογείται και δε νομίζω ότι συμβαίνει αλλού. Προφανώς υπάρχει κάποιο ειδικό υγρό, που όμως εδώ δε χρησιμοποιούν. Πάντως, κάτι πρέπει να γίνει.
Ελπίζω ο νέος αντιδήμαρχος να επιδιορθώσει τα βασικά προβλήματα. Θεωρώ ότι μπορεί. Είδα ότι στην Αγορά έκανε δουλειά. Βέβαια, εκεί είχε δικό του ταμείο, εδώ είναι διαφορετικά.
Αυτά που χρειάζεται το Πάρκο για να βελτιωθεί δεν είναι πολλά, οργάνωση θέλει.
-Ένα θέμα που κάποτε δίχασε την πόλη ήταν η περίφραξη. Θεωρείτε ότι θα έπρεπε να υπάρχει και το Πάρκο να κλείνει;
Η περίφραξη θα είχε νόημα, αν ήταν να κλείνει όπως ο Εθνικός Κήπος και άλλα μεγάλα πάρκα. Τώρα όπως είναι, δεν έχει κανένα νόημα. Εξυπηρετεί μόνο για να μη βγαίνουν τα παιδιά έξω. Πάντως, σίγουρα δεν είναι περίφραξη που κλείνει το Πάρκο.
Το σκεπτικό εδώ ήταν να κλείνει, και η τελευταία που θα έκλεινε να ήταν αυτή στο Αναψυκτήριο. Υπήρξαν αντιδράσεις και τελικά το εγχείρημα ναυάγησε, όπως ναυάγησε και η απαγόρευση σκύλων στο Πάρκο. Βέβαια, θα μπορούσαν να πουν ότι από τις γραμμές και δυτικά θα ήταν για τα σκυλιά και από την άλλη πλευρά για τα παιδιά και τον κόσμο που δεν έχει σκυλιά.
-Μέσα στο Πάρκο έχετε δημιουργήσει ένα μουσείο, αλλά και την άτυπη πλατεία γενεθλίων… Μιλήστε μας για αυτά…
Το 2015, έπειτα από την πραγματοποίηση της έκθεσης «Άρτος – Οίνος – Έλαιον», ζήτησα από τον δήμαρχο ένα χώρο για να δημιουργήσω ένα μουσείο, όπου οι επισκέπτες θα μπορούσαν να δουν στοιχεία από την παράδοσή μας, αλλά και τη λαογραφία μας. Υπήρχε ένας χώρος κάτω από την πλατεία Ευκαλύπτων, που ουσιαστικά ήταν μια αποθήκη γεμάτη άχρηστα αντικείμενα.
Ο τότε δήμαρχος μου τον παραχώρησε και με προσωπική δουλειά κατάφερα να δημιουργήσω τον χώρο που σήμερα επισκέπτονται δεκάδες σχολεία, αλλά και απλοί πολίτες.
Δημιουργήθηκε από αντικείμενα που είχα εγώ, ενώ έπειτα από κάλεσμα που έκανα στον κόσμο που είχε παλιά αντικείμενα, το μουσείο μεγάλωσε.
Να σας πω δε ότι εγώ το έκανα δωρεά στον Δήμο, όμως δεν την αποδέχθηκε.
Όσο για την πλατεία των γενεθλίων, γίνονται πολλές εκδηλώσεις, ενώ υπάρχει και πολύς κόσμος που βρίσκει να καθίσει εκεί και χαίρομαι για αυτό. Εγώ ξεκίνησα να βάζω γλάστρες, προκειμένου να αποτραπεί η είσοδος στα αυτοκίνητα, αφού υπήρχαν πολλοί που διέσχιζαν το Πάρκο για να γλιτώσουν δρόμο, κάτι βέβαια άκρως επικίνδυνο.
Πέραν των αυτοκινήτων, και μηχανάκια το κάνουν αυτό, αλλά νομίζω πως έχει περιοριστεί αρκετά το φαινόμενο.
Του Παναγιώτη Μπαμπαρούτση
