Μηλέα – Παναγία Γιάτρισσα: Το γεφύρι της Άρτας που εκθέτει Περιφέρεια και όχι μόνο…

Άλλη μία χρονιά ταλαιπωρίας για όσους και φέτος θέλησαν να προσκυνήσουν την Παναγία του Ταϋγέτου.

1986-2026! 40 ολόκληρα χρόνια δεν αρκούν για να φτιαχτεί ένας δρόμος επτά χιλιομέτρων! Ένας δρόμος που αποτελεί παλαιά υποχρέωση της Πολιτείας για οδική σύνδεση των Νομών Μεσσηνίας και Λακωνίας μέσω του κεντρικού Ταϋγέτου με αυτοκινητόδρομο ασφαλούς κυκλοφορίας (Βασιλικό Διάταγμα στο ΦΕΚ 47/1956, τ. Α΄, περί κατασκευής και συντηρήσεως επαρχιακών οδών του κράτους). Ένας δρόμος που με την ολοκλήρωσή του θα αρθεί η συγκοινωνιακή απομόνωση της ορεινής ζώνης και θα αποτελέσει γρήγορη και ασφαλή διαδρομή για το μοναστήρι της Γιάτρισσας, καθώς και για αποτελεσματικότερη πρόσβαση στον Ταΰγετο, ώστε να αντιμετωπιστούν θέματα δασικής πυρόσβεσης.

Ένας δρόμος που ξεκίνησε το 1986 από τη ΜΟΜΑ και από ανθρώπους οραματιστές τότε… που δεν πρόφτασαν να τον δουν να υλοποιείται… και που τελικά οι σεισμοί της Καλαμάτας την ίδια χρονιά ανάγκασαν τα μηχανήματα σε αποχώρηση.

Οι μέχρι τώρα ενέργειες, αποσπασματικές, ημιτελείς, και το αποτέλεσμα περιορισμένο, αφού οδηγεί σε δύσκολη διέλευση το καλοκαίρι και στη διακοπή σχεδόν της κυκλοφορίας τονχειμώνα.

Ένας δρόμος με πολλές υποσχέσεις, μελέτες και δημοπρατήσεις… που εκθέτει την Περιφέρεια, τους βουλευτές, αλλά και τους τοπικούς άρχοντες.

Σε συνάντηση πριν από μέρες με τον περιφερειάρχη, παρουσία και του προέδρου Μηλέας, μας έγινε γνωστό, με ωμό τρόπο, ότι δεν υπάρχει κάποια εξέλιξη… και δυστυχώς για μια ακόμα φορά ο δρόμος Μηλιάς- Γιάτρισσας φαίνεται να έχει αφεθεί στην τύχη του. 

Το έργο, μάλιστα, στη συνάντηση αυτή χαρακτηρίστηκε ως “κουφάρι” (!) και στις επίμονες αντιδράσεις μας για παρέμβαση, υπήρξε προτροπή να χρησιμοποιούμε τον πίσω δρόμο από Λακωνία!

Αλήθεια, τώρα;

Αντί συγγνώμης για τη χρόνια ανικανότητα… έχουμε και υποδείξεις!

Ποιος ευθύνεται για αυτό το κουφάρι;

Οι κάτοικοι που περιμένουν;

Η Μηλέα; 

Η Γιάτρισσα;

Ή μήπως αυτοί που αφήνουν το έργο να καταρρέει;

Φτάνουν οι κοροϊδίες.

Στο έργο έχουν πέσει τόσα χρήματα… και η αναγκαιότητά του για συνέχιση τώρα είναι αυτονόητη.

Φτάνουν οι δικαιολογίες για οικονομική εκκαθάριση σε εργολαβία που διαλύθηκε πριν από 1,5 χρόνο. 

Οι Μανιάτες απαιτούν, η Περιφέρεια να δεσμευτεί επιτέλους για την ολοκλήρωση του δρόμου, να χρηματοδοτηθεί το υπόλοιπο της αρχικής πίστωσης ενισχυμένο με το απαιτούμενο ποσό και να δοθεί χρονοδιάγραμμα ώστε να δημοπρατηθεί, άμεσα, και τέλος, καλούν όλους τους αρμοδίους να δράσουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Αποτέλεσμα έρχεται μόνο όταν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση. Υπάρχει;

Καλές οι πρόχειρες εργολαβίες κάθε χρόνο (στρώσιμο με χώμα!) στη χάρη της Παναγίας, αλλά γνωστό και το πούπηγαίνουν αυτά τα χρήματα με τα πρωτοβρόχια…

Του Αλέξη Ρουτζούνη