«ΘΑΡΡΟΣ» 9 Δεκεμβρίου 1938: Πάθημα ερωτευμένων

Ασφαλώς δεν είναι ευχάριστο πράγμα να στάζουν τα κεραμίδια του σπιτιού που μένεις, διότι μίαν ωραίαν νύκτα εκεί που θα κοιμάσαι μακαρίως και θα ονειρεύεσαι, ενδέχεται να υποστής μίαν… ανατριχιαστικήν ψυχρολουσίαν, να εξυπνήσης έντρομος και να αντιληφθής, ότι το ταβάνι του δωματίου μετεβλήθη εις καταιωνιστήρα.

Αυτό όμως είναι το λιγότερο που μπορεί να πάθη ένας άνθρωπος που κατοικεί σε σπίτι που στάζουν τα κεραμίδια του, αν κρίνουμε από το εξής πάθημα νεαρού συμπολίτου.

Νέος σοβαρός καθ’ όλα αφίχθη προ καιρού εις την ωραίαν και προοδευτικήν πόλιν μας δια να εγκατασταθή και ενοίκιασε εν δωμάτιον ευάερον, ευήλιον, με σπιτονοικοκυρά, η οποία θα ήτο πολύ ωραία στα νειάτα της, αν κρίνη κανείς από την χαριτωμένην της κόρην. Δεν εγνώριζε όμως ο ατυχής, ότι είναι προτιμώτερον να αποκτήση κανείς πεθεράν παρά σπιτονοικοκυράν με κόρην, διότι αυτή αποκτά δικαιώματα πεθεράς χωρίς εξ αντιθέτου να εκχωρή και δικαιώματα γαμβρού εις τον νοικάρην της.

Ο ήρως μας όμως γοητευθείς από τα θέλγητρα της κόρης ηνείχετο τις ιδιοτροπίες της σπιτονοικοκυράς του, με τον απώτερον σκοπόν να κερδίση την αγάπην της πρώτης. Και πράγματι μετά συστηματικήν πολύμηνον πολιορκίαν κατόρθωσε να εκπορθήση την καρδίαν της σπιτονοικοκυροπούλας του, διότι το ρητόν – ο επιμένων νικά – αναφέρεται κυρίως εις τας ερωτικάς υποθέσεις.

Όταν όμως δύο ερωτευμένοι ευρίσκονται υπό την αυτήν στέγην, αργά ή γρήγορα θα ευρεθούν και εις το αυτό δωμάτιον. Αυτό συνέβη και εις την προκειμένην περίπτωσιν. Πότε – πότε πολύ αργά την νύκτα, ο νοικάρης φιλοξενούσε την σπιτονοικοκυροπούλα του στο δωμάτιό του, όπου – μακράν αι πονηραί σκέψεις – έπλαθαν τα όνειρα της μελλοντικής των ευτυχίας.

Έτσι και προχθές το βράδυ, ο ερωτευμένος νοικάρης εδέχθη την επίσκεψιν της αγαπημένης του εις το δωμάτιον για να συζητήσουν τα διάφορα σοβαρά ζητήματα, που απασχολούν τους ερωτευμένους. Μ’ αγαπάς; Σ’ αγαπώ! Απόδειξις. Μ’ αγαπάς; Σ’ αγαπώ! Νέα απόδειξις μέχρις αποδείξεως του εναντίου.

Έξω όμως η βροχή εξακολουθούσε να πίπτη ραγδαία, έως ότου εις το τέλος τους τα έκαμε μούσκεμα και ιδού πώς!

Τα άθλια κεραμίδια τα οποία παρέχουν προθύμως κάθε υποστήριξιν εις τους έρωτας των γάτων, αυτήν την φοράν τουλάχιστον έδειξαν μικρόψυχον εχθρότητα προς τον έρωτα των δύο ηρώων μας και επέτρεψαν εις την βροχήν να διέλθη δια μέσου αυτών ακριβώς εις το σημείον κάτωθι του οποίου εκοιμάτο η σπιτονοικοκυρά.

Η γυναίκα εξύπνησε από τον ύπνο, εσηκώθη αμέσως και άναψε το φως, σαν καλή δεσποτικονοικοκυρά απεφάσισε να εξακριβώση αν τα κεραμίδια στάζουν και σε κανένα άλλο σημείον του σπιτιού της.

Και φυσικά σαν φιλόστοργος μητέρα έσπευσε να μπη στο δωμάτιον όπου εκοιμάτο η κόρη της με μια πολύ μικρότερή της αδελφούλα και έντρομος διεπίστωσε, ότι το δωμάτιον της κορούλας της που την είχε μη στάξη και μη βρέξη δεν έσταζε, αυτή όμως απουσίαζε.

Δεν εχρειάζετο και μεγάλη μαντική ικανότης για να καταλάβη πού ευρίσκετο η απουσιάζουσα από την κρεββατοκάμαρά της κόρη της και έσπευσε θυελλωδώς προς το δωμάτιον του νοικάρη της. Εκεί την ευρήκε πράγματι, αλλά μόνην. Ο νοικάρης είχε δραπετεύση από το παράθυρον και κατέφυγε με τις πιτζάμες του και ξυπόλυτος εις το δωμάτιον φίλου και συναδέλφου του βρεγμένος μέχρι το κόκκαλο.

Όσο για την αγαπημένη του, αυτηνής της τις έβρεξε για καλά η μαμά της. Και τώρα ο ατυχής νέος δεν έχει ούτε το θάρρος να πάη να πάρη τα βρεγμένα του από το πρώην δωμάτιον, διότι φοβάται μήπως η τέως σπιτονοικοκυρά του εγείρει αξιώσεις μελλούσης πεθεράς.
Π.