Κατεβαίνοντας από τη Μεσσήνη προς την παραλία και τον Άγιο Νικόλαο, το τοπίο σε μαγεύει. Κτήματα, ποτάμια πιο δίπλα, θάλασσα πιο κάτω, ησυχία, στο βάθος ο αγέρωχος Ταΰγετος.
Σε ένα πατατοχώραφο αραδιασμένα τα κασόνια, σε λίγο θα γεμίσουν πατάτες από τις εργάτριες και τους εργάτες που ζυγισμένα-στοιχισμένα και με σταθερό ρυθμό φτάνουν προς αυτά συγκομίζοντας γονατιστοί τους καρπούς από το χώμα.
Εκεί και ο παραγωγός Αργύρης Δουρούμης, ο οποίος μας προσγείωσε στη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει ο ίδιος και οι συνάδελφοί του, όχι μόνο φέτος, αλλά αρκετά χρόνια τώρα.
Όπως μας είπε, καλλιεργεί πατάτες σε διάφορα κτήματα δικά του και νοικιασμένα στον Άγιο Νικόλαο, στην Ανάληψη, στο Μαυρομάτι και αλλού. Ξεκίνησε τη συγκομιδή πριν από περίπου 20 μέρες, ενώ φύτεψε από τις 20 Νοέμβρη μέχρι τις 20 Δεκέμβρη.
Η ποιότητα δεν πήγε και πολύ καλά, σημείωσε και κυρίως η απόδοση: «Φταίει ο καιρός. Έβρεξε πολύ, τα χώματα ήταν βρεγμένα και δεν είχε ηλιοφάνεια. Δε βοήθησε αυτός ο καιρός. Το αποτέλεσμα είναι σε μερικά κτήματα η απόδοση να είναι στον 1,5 με 2 τόνους πατάτας ανά στρέμμα. Όπου είναι 2,5 με 3 τόνους, τα πράγματα είναι καλά. Ο μέσος όρος είναι περίπου 2 τόνοι ανά στρέμμα. Αυτό είναι πρόβλημα, γιατί τις καλές χρονιές έχουμε βγάλει και 4 και 5 τόνους πατάτας».
Πέραν της μειωμένης απόδοσης, υπάρχει και το πρόβλημα της χαμηλής τιμής: «Ξεκινήσαμε με 53 λεπτά το κιλό και τώρα είμαστε στα 50 λεπτά. Ένα θα σου πω: Πριν από 14 χρόνια η τιμή ήταν 60 λεπτά. Σκέψου τότε, με αυτή την τιμή, πόσο μικρότερο ήταν και το κόστος, πόσο έκανε το πετρέλαιο πριν από 14 χρόνια, πόσο τα λιπάσματα, πόσο ο σπόρος. Τώρα τον σπόρο τον παίρνουμε από 1,20 μέχρι 1,60 ευρώ, κάθε χρόνο ακριβαίνει περίπου 20 λεπτά».
Αυτές οι σκληρές συνθήκες, συνέχισε ο κ. Δουρούμης, έχουν ως αποτέλεσμα να φθίνει συνεχώς η καλλιέργεια της πατάτας: «Στη Μεσσήνη και στον Μπουρνιά καλλιεργούσαμε 8.000 στρέμματα πατάτας, τώρα είμαστε στα 2.000. Του χρόνου θα μειωθούν κι άλλο, θα πέσουμε στα 1.000. Δεν μπορεί κανείς να αντέξει όλο αυτό το κόστος».
Δεν είναι, όμως, μόνο το κόστος, αλλά «και οι εισαγωγές. Εμείς δε λέμε να μη φέρουν και εισαγόμενες, αλλά ζητάμε να το γράφουν στα μανάβικα, στις λαϊκές, παντού, από πού είναι οι πατάτες που πωλούν. Να ξέρει ο κόσμος τι αγοράζει και να συγκρίνει και τις τιμές».
Εκτός από αυτά, ο παραγωγός κ. Δουρούμης αναφέρθηκε στο πρόβλημα με τα χρέη προς την τράπεζα που έχουν οι παραγωγοί, στα ασφαλιστικά, τα φορολογικά και τα συνταξιοδοτικά προβλήματα και βάρη. Όπως μας είπε με πικρία, «η κατάσταση αυτή δεν είναι βιώσιμη. Έχω μετανιώσει που δεν είπα στα παιδιά μου να φύγουν, να μην κάνουν αυτή τη δουλειά. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι αυτό μπορεί να θέλουν, να αφήσουμε τη γη μας και να πάμε εργάτες στα ξενοδοχεία τους και τις επιχειρήσεις τους».
Η συγκομιδή συνεχίζεται και όπως μας είπε ο παραγωγός, θα διαρκέσει μέχρι τον Ιούνιο.
Του Σταύρου Μαρτίνου
