Μετά τις Πανελλαδικές, τι; Ανακοινώθηκαν οι βαθμολογίες των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Χιλιάδες νέοι και νέες πανηγυρίζουν, άλλοι απογοητεύονται, όλοι τους όμως κοιτούν προς το μέλλον. Και μαζί τους κοιτάμε κι εμείς. Οι γονείς. Εκείνοι που στερηθήκαμε για να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά μας. Εκείνοι που αγωνιούμε για το αύριο τους περισσότερο απ’ όσο αγωνιούσαμε ποτέ για το δικό μας.
Όμως, σήμερα η μεγάλη, η πραγματική αγωνία δεν είναι αν ένα παιδί θα περάσει στο πανεπιστήμιο. Η μεγάλη αγωνία είναι τι θα βρει μπροστά του όταν τελειώσει τις σπουδές του.
Μια γενιά με περισσότερα προσόντα
Τα παιδιά μας είναι ίσως η πιο μορφωμένη γενιά που πέρασε ποτέ από αυτή τη χώρα. Μιλούν ξένες γλώσσες, γνωρίζουν την τεχνολογία άριστα και διαθέτουν γνώσεις και δεξιότητες που οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν.
Κι όμως, δυσκολεύονται να νοικιάσουν ένα αξιοπρεπές σπίτι, αδυνατούν να αποκτήσουν τη δική τους κατοικία, δυσκολεύονται να δημιουργήσουν οικογένεια και να κάνουν μακροπρόθεσμα σχέδια για το μέλλον τους.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι τιμές των ενοικίων ανεβαίνουν διαρκώς, η αγορά κατοικίας γίνεται όλο και πιο δύσκολη και πολλοί νέοι αναγκάζονται να παραμένουν στο πατρικό τους για πολύ περισσότερα χρόνια απ’ όσα θα ήθελαν.
Πώς γίνεται μια γενιά με περισσότερα εφόδια και προσόντα να έχει τελικά λιγότερες ευκαιρίες από τις προηγούμενες;
Η αγωνία των γονιών
Οι γονείς μας, με πολύ λιγότερα μέσα, κατάφεραν να χτίσουν σπίτια, να μεγαλώσουν οικογένειες και να αφήσουν κάτι καλύτερο στα παιδιά τους.
Σήμερα πολλοί γονείς δεν είναι βέβαιοι ότι μπορούν να κάνουν το ίδιο.
Η αγωνία δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι και ηθική. Είναι η αγωνία για το αν η προσπάθεια, η γνώση και η αξιοσύνη αρκούν πλέον για να προχωρήσει ένας νέος άνθρωπος.
Όταν γύρω μας βλέπουμε καθημερινά σκάνδαλα, ατιμωρησία και μια διαρκή μάχη για τη διατήρηση της εξουσίας, πολλοί πολίτες αρχίζουν να αμφιβάλλουν αν οι κανόνες ισχύουν για όλους το ίδιο.
Δε ζητάμε προνόμια
Οι περισσότεροι γονείς δε ζητούν προνόμια για τα παιδιά τους. Δε ζητούν χαρισμένες θέσεις. Δε ζητούν εύκολες λύσεις.
Ζητούν μια χώρα όπου η προσπάθεια ανταμείβεται, η αξιοκρατία εφαρμόζεται και ο τίμιος άνθρωπος δεν αισθάνεται αφελής.
Ζητούν μια Ελλάδα όπου οι νέοι θα μπορούν να ονειρεύονται, να δημιουργούν και να προκόβουν στον τόπο τους, χωρίς να θεωρούν τη μετανάστευση μονόδρομο.
Το πραγματικό στοίχημα
Οι γονείς μας έχτισαν σπίτια. Τα παιδιά μας νοικιάζουν δωμάτια.
Οι γονείς μας πίστευαν ότι τα παιδιά τους θα ζούσαν καλύτερα από τους ίδιους. Εμείς δεν είμαστε πια βέβαιοι γι’ αυτό.
Αυτές τις ημέρες χιλιάδες νέοι περιμένουν το επόμενο βήμα μετά τις Πανελλαδικές. Όμως, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι σε ποια σχολή θα περάσουν.
Το πραγματικό ερώτημα είναι σε ποια Ελλάδα θα κληθούν να ζήσουν όταν τελειώσουν τις σπουδές τους.
Σε μια Ελλάδα της αξιοκρατίας ή των γνωριμιών;
Σε μια Ελλάδα της δημιουργίας ή της φυγής;
Σε μια Ελλάδα που ανταμείβει τον κόπο ή σε μια Ελλάδα που τον θεωρεί δεδομένο;
Γιατί το πραγματικό μέτρο επιτυχίας μιας χώρας δεν είναι μόνο οι οικονομικοί δείκτες. Είναι αν τα παιδιά της πιστεύουν ότι αξίζει να μείνουν, να εργαστούν και να χτίσουν τη ζωή τους σε αυτήν.
Και αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο τους νέους.
Αφορά στο μέλλον της ίδιας της πατρίδας μας.
Του Σωτήρη Μάλαμα
Ελεύθερου επαγγελματία – ανθρώπου της αγοράς
