Απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτα προς τιμήν των Ελλήνων της Μικράς Ασίας
Στις 27 Αυγούστου, έως τις 9 Σεπτεμβρίου, ο τουρκικός στρατός μπήκε στη Σμύρνη. Η πόλη ήταν γεμάτη από ελληνικούς πληθυσμούς, οι οποίοι είχαν καταφύγει εκεί από τα ενδότερα με την κατάρρευση του μετώπου. Η πόλη παραδόθηκε στις φλόγες και ο ελληνικός και ο αρμένικος πληθυσμός στη σφαγή. Απίστευτες σκηνές εκτυλίχτηκαν στην προκυμαία της Σμύρνης, όπου τα πλήθη συνέρρεαν κυνηγημένα από τους τσέτες και τη φωτιά ελπίζοντας στη σωτηρία τους.
Ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο μητροπολίτης Χρυσόστομος, ο οποίος, αρνούμενος να εγκαταλείψει το ποίμνιό του όπως του προτάθηκε, κακοποιήθηκε και θανατώθηκε από το φανατισμένο τουρκικό όχλο.
Η πυρπόληση, η σφαγή και η αιχμαλωσία ήταν η τύχη των ελληνικών πληθυσμών και στη χερσόνησο της Ερυθραίας, στις Κυδωνίες και στην περιοχή της Προποντίδας. Οι άντρες μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα στο εσωτερικό, ενώ κάποτε και γυναικόπαιδα ακολούθησαν ανάλογη πορεία προς την ενδοχώρα.
Με την κατάρρευση του μετώπου αποφασίστηκε η άμεση εκδίωξη των Ελλήνων του Πόντου. Οι Πόντιοι πήγαιναν όπως όπως στην Κωνσταντινούπολη, απ’ όπου ύστερα περνούσαν στην Ελλάδα.
Τέλος, με τη συνθήκη της Ανταλλαγής, που υπογράφτηκε στις 30 Ιανουαρίου 1923 στη Λοζάνη, μετακινήθηκαν προς την Ελλάδα και οι τελευταίοι Έλληνες από όλα τα σημεία της Μικράς Ασίας. Εξαιρέθηκαν μόνον οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης και των νησιών Ίμβρου και Τενέδου, όπως και οι μουσουλμάνοι της δυτικής Θράκης. Εκκρεμές, όμως, έμενε το ζήτημα της αποζημίωσης των περιουσιών των προσφύγων.
Αυτή είναι εν ολίγοις η… επίσημη ιστορία της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Την ίδια ημέρα το Δημοτικό Συμβούλιο Καλαμάτας, στην τελευταία του συνεδρίαση, αποφάσισε τη μετονομασία του οικισμού «Κορδία» σε «Νέα Ιωνία Καλαμάτας». Η πρόταση εγκρίθηκε από το Σώμα, που ανταποκρίθηκε έτσι στο αίτημα των Σωματείων Μικρασιατών της Καλαμάτας. Η δε απόφαση έγινε δεκτή με χειροκροτήματα από τα μέλη των Σωματείων.
Η μετονομασία θα συμπυκνώσει σε ένα όνομα, κοινό παρονομαστή της προέλευσης όλων των προσφύγων, την ιστορική μνήμη και θα αποτελέσει ορόσημο, που θα υποδεικνύει με αμεσότητα και πληρότητα ότι εδώ ήλθαν πρόσφυγες διωγμένοι από τη Μικρά Ασία, ρίζωσαν, πρόκοψαν και οι απόγονοί τους θυμούνται την καταγωγή τους με περηφάνια.
Α.Π.
