Απεργία πείνας στην Καλαμάτα: το φαινόμενο Δασκαρόλης

Ο Στράτος Δασκαρόλης και πάλι στο προσκήνιο. Μετά την άρνησή του να πληρώσει διόδια, τη δημοσιοποίηση του ζητήματος, τις κινητοποιήσεις που έγιναν και τη «θητεία» του στη φυλακή, τώρα προχωρά σε ακόμα πιο δραματική μορφή αντίστασης –αυτή της απεργίας πείνας.
Η απεργία πείνας του Στράτου ξεκίνησε τη Δευτέρα, 23 Ιουλίου, έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Καλαμάτας. Αφορμή έδωσε το εκτός κάθε μέτρου και λογικής μέτρο της κυβέρνησης να επιβάλει πρόστιμο ύψους 250 ευρώ σε όσους πολίτες έδειχναν τα ηλεκτρονικά αρχεία τον Απρίλιο ότι δεν είχαν πληρώσει ασφάλεια αυτοκινήτου.
Διακόσια πενήντα ευρώ, λοιπόν, πρόστιμο για καθυστέρηση καταβολής, έστω και για μια μέρα, ενός πολύ μικρότερου σε πολλές περιπτώσεις ποσού. Που αν δεν το καταβάλλεις, δεν είχες το δικαίωμα να ασφαλιστείς.
Πάνω από 300 χιλιάδες κόσμου έχουν βρεθεί σε αυτό το λούκι. Που δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, καθυστέρησαν την πληρωμή της ασφάλειας λόγω ασφυκτικών οικονομικών συνθηκών που η κρίση έχει επιβάλει.
Δεν μπόρεσαν να καταβάλουν ένα πολύ μικρότερο ποσό και τώρα για να είναι «νόμιμοι», πρέπει να καταβάλουν ένα πολύ μεγαλύτερο.
Η κυβέρνηση τιμωρεί και με αυτό τον τρόπο όσους τιμώρησε η κρίση, αλλά και η διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση.
Ο παραλογισμός και η αδικία στις συνθήκες ύπαρξης του μέσου ανθρώπου διευρύνονται. Σπρώχνοντας σε νέα όρια τις δυσκολίες επιβίωσης.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Στράτος επέλεξε για ακόμα μια φορά τη μοναχική πορεία, με ένα ακραίο μέτρο. Που πολύ φοβόμαστε δε θα έχει αποτέλεσμα.
Στις εποχές της κρίσης και των μνημονίων η σκληράδα των θεσμών και των κυρίαρχων οικονομικών παραγόντων δεν μπορεί να υποτιμάται. Πανευρωπαϊκά είναι τεράστια ήδη τα κόστη των μέτρων τους σε ανέργους, ακραία φτώχεια, αστέγους, καταστρεμμένες ζωές –και στην Ελλάδα ακόμα περισσότερο.
Δεν πτοήθηκαν ούτε λεπτό, και ούτε πρόκειται, από αυτές τις συνθήκες. Πόσο πιθανό είναι να πτοηθούν από τον κίνδυνο στην ζωή του Στράτου;
Δεν πιστεύουμε στις δυνατότητες τέτοιας μορφής μοναχικής πάλης, όσο δραματικά και αν είναι τα μέτρα που υιοθετεί.
Από την άλλη, δεν μπορεί κάποιος να μην εντοπίσει σε αυτή τη δραματική μορφή αντίστασης του Στράτου την απόγνωση, την έλλειψη πίστης ότι μπορεί μέσα από συλλογική δράση, μέσα από τα οργανωμένα σύνολα, τα συνδικάτα, την Αριστερά, να κερδίσει οτιδήποτε.
Η ενέργεια του Στράτου είναι ένδειξη απελπισίας, σύμπτωμα μιας κοινωνίας που αποδιοργανώνεται χωρίς να φαίνεται τρόπος να μπει φρένο σε αυτή την αποδιοργάνωση. Μια αποδιοργάνωση που αντανακλά με πολύ πιο έντονο τρόπο το γεγονός ότι και πάλι η Ελλάδα καίγεται, με θύματα χωρίς προηγούμενο αυτή τη φορά.
Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.
 
Του Σωτήρη Βλάχου