Την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Επαναπατρισμός» θα πραγματοποιήσει ο Καλαματιανός καλλιτέχνης Ανδρέας Μανωλακάκης, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν αύριο Σάββατο, 6 Οκτωβρίου, στις 7.00 το απόγευμα στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας, ενώ θα διαρκέσει μέχρι και την Τετάρτη 10 του μήνα.
Ο δε χώρος θα παραμείνει κλειστός την Κυριακή 7.
Λίγα λόγια
Ο Ανδρέας Μανωλακάκης γεννήθηκε το 1994 στην Καλαμάτα. Τρίτη γενιά ζωγράφος, καθώς είναι γιος του ζωγράφου και καθηγητή καλλιτεχνικών, Μιχαήλ Μανωλακάκη κι εγγονός του διεθνώς βραβευμένου ζωγράφου, Ιωάννη Μανωλακάκη.
Έλαβε μαθήματα σχεδίου με το γλύπτη και ζωγράφο Αργύρη Κώστα για την προετοιμασία του για τις εξετάσεις της Σχολής Καλών Τεχνών.
Εξετάστηκε επιτυχώς και εγγράφηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2012. Φοίτησε με δάσκαλο ζωγραφικής τον Γεώργιο Γκολφίνο και δάσκαλο χαρακτικής τον Μανώλη Γιανναδάκη.
Αποφοίτησε το 2017 με άριστα από το Ε΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής με καθηγητές τον Γεώργιο Διβάρη, τον Λάμπρο Ψυρράκη και τον Χρήστο Βενέτη.
Εργάστηκε στο πλαίσιο της πρακτικής του άσκησης στη δημοτική Πινακοθήκη της Θεσσαλονίκης. Μαζί με τη συνάδελφο καλλιτέχνιδα Παρασκευή Κουτάλου οργάνωσαν θεματικούς κύκλος εκθέσεων από τη συλλογή της Πινακοθήκης, εκπαιδευτικές ημερίδες για παιδιά και ενήλικες και υλοποίησαν την ανακατασκευή της μακέτας του κτηρίου της Casa Bianca που στεγάζεται η Δημοτική Πινακοθήκη της Θεσσαλονίκης.
Από το Δεκέμβρη του 2017 ζει και εργάζεται στην Καλαμάτα.
Επαναπατρισμός
«Τα έργα μου», σχολιάζει ο ίδιος, «λειτουργούν ως ένα οπτικό ημερολόγιο. Ένα ταξίδι στο χρόνο και στο χώρο που καταλήγει στα μέρη που μεγάλωσα κι έζησα ως παιδί. Τοποθεσίες και πρόσωπα που μπορεί να άλλαξαν, αλλά οι μνήμες τους μένουν σταθερές κι αναλλοίωτες.
Οι προτεραιότητες που θέτει η σύγχρονη κοινωνία θυσιάζουν ψυχοσωματική υγεία στο βωμό της οικονομικής ευμάρειας. Οι ανθρώπινες σχέσεις, καθώς κι η κατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση ύφεσης.
Η επαφή του ατόμου με το συνάνθρωπο, την οικογένειά του και τη φύση, εκλείπει λόγω του περιορισμένου χρόνου ανάμεσα στις υποχρεώσεις, οι οποίες είναι πρωτευούσης σημασίας σύμφωνα με το σημερινό τρόπο ζωής.
Η ψηφιακή εικόνα τείνει να γίνει η μοναδική εμπειρία του ατόμου ως προς το περιβάλλον του, οδηγώντας στην τυποποίηση της πρωτογενούς, βιωματικής εμπειρίας. Έτσι εγκλωβιζόμαστε σε μια πλασματική πραγματικότητα, σε ένα βλαβερό, αστικό, βιομηχανικό τοπίο, που επηρεάζει άμεσα την αντίληψη και την ψυχολογία του ανθρώπου.
Εστιάζω στη διατήρηση και την προστασία της επαφής των ανθρώπων μεταξύ τους, καθώς και στην επαφή τους με το φυσικό περιβάλλον το οποίο έχουν ταχθεί να αποτάξουν σαν παράσιτο.
Η ζωγραφική μου καταγράφει τον προσωπικό μου προβληματισμό και την καθημερινή ζύμωση μέσα από τη νοσταλγία για αγνότητα κι ομορφιά όπως συναντώνται στο ακατέργαστο φυσικό περιβάλλον».
