Σήμερα διοργανώθηκε για πρώτη φορά και στην Ελλάδα η Φεμινιστική Απεργία, η οποία ξεκίνησε το 2016, ως Διεθνής Απεργία των Γυναικών, με πρωτοβουλία φεμινιστικών οργανώσεων από χώρες τις Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής και της Αμερικής.
Στις 2.00 μ.μ. πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Κλαυθμώνος συγκέντρωση γυναικών γι’ αυτό το λόγο.
Στις μέρες μας έχει απαξιωθεί η έννοια του φεμινισμού, γιατί στο σύγχρονο δυτικό κόσμο οι γυναίκες είναι πλέον χειραφετημένες, έχουν πετύχει όλα όσα ήθελαν, μορφώνονται, διεκδικούν με επιτυχία θέσεις υψηλόβαθμες. Έτσι θεωρείται η έννοια του φεμινισμού παρωχημένη. Είναι, όμως, αυτή η αλήθεια; Μήπως ζουν μέσα στη λογική τους πλάνη; Μήπως ζουν σε μια ψευδαίσθηση, σ’ ένα ψέμα; Κι όλοι γνωρίζουμε ότι το «ψέμα » χτίζει παλάτια…
Η σημερινή νύχτα είναι, δυστυχώς, για πολλές από εμάς μια νύχτα ξεφαντώματος με τις εξίσου δυναμικές φίλες μας… Οι αριθμοί, όμως, λένε άλλα! Λένε ότι η έμφυλη βία έχει αυξηθεί δραματικά. Λένε ότι η γυναίκα του δυτικού κόσμου είναι καταπιεσμένη και έρχεται αντιμέτωπη με το ασφυκτικό πατριαρχικό κατεστημένο.
Ελένη στη Ρόδο, Αγγελική στην Κέρκυρα, Κατερίνα στη Σητεία, είναι ονόματα γυναικών που οι δολοφονίες τους μας συγκλόνισαν όλους. Ήταν γυναίκες του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού… όπου συχνά κάποιες αναγκάζονται να κρύβουν τις εγκυμοσύνες τους, να γεννάνε κρυφά τα παιδιά τους, να τα εγκαταλείπουν και να τα πετούν σε σκουπιδοτενεκέδες ή να τα σκοτώνουν και μετά να διαπομπεύονται δημόσια για τις πράξεις τους επωμιζόμενες όλη την ευθύνη. Για ποια, λοιπόν, χειραφέτηση μιλάμε, αφού υπάρχουν νέες γυναίκες γύρω μας που δεν μπορούν να διαχειριστούν το σώμα τους όπως εκείνες θέλουν; Για ποια χειραφέτηση μιλάμε όταν η πορνεία τα τελευταία χρόνια έχει εκτοξευθεί, όταν η εμπορία γυναικών και ανηλίκων (trafficking) παραμένει η τρίτη κατά σειρά οργανωμένη μορφή εγκληματικής δραστηριότητας μετά την εμπορία όπλων και ναρκωτικών;
Στον τομέα της εργασίας, οι μισθολογικές διαφορές ανάμεσα στα φύλα εξακολουθούν να υφίστανται, τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκοσμίως, στον ιδιωτικό τομέα φυσικά. Κατεδαφίζονται όλα τα συλλογικά δικαιώματα των γυναικών, με την απελευθέρωση των απολύσεων, ακόμα και για εγκύους, την εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης, την κατάργηση συντάξεων χηρείας, την έλλειψη μέτρων στήριξης μονογονεϊκών οικογενειών και την ανισότητα στις απολαβές σε σύγκριση με τους άντρες.
Στην πραγματικότητα, λοιπόν, οι γυναίκες έχουμε πετύχει πολλά, αλλά θέλουμε πολύ δρόμο ακόμη για να φτάσουμε σε μία κοινωνία ισότιμη και δίκαια μοιρασμένη. Η ισότητα θα ευδοκιμήσει μόνο μέσα σε ένα καθεστώς ουσιαστικής ελευθερίας, αλληλοσεβασμού και κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι κοινωνικοί αγώνες δεν είναι μάταιοι, μάλλον επιτακτικοί! Η αληθινή χειραφέτηση των γυναικών συνεπάγεται τη μεταμόρφωσή μας σε ανθρώπους ελεύθερους και αυτόνομους, πέρα από φύλα, τάξεις και κάθε είδους διαχωρισμούς.
Η 8η Μαρτίου είναι μία μέρα σκέψης και αναγνώρισης της αξίας και της προσφοράς αυτών των εργατριών της Νέας Υόρκης, μεταναστριών στην πλειοψηφία τους που πριν από έναν αιώνα ύψωσαν τη φωνή τους διεκδικώντας εργασιακά δικαιώματα για όλες εμάς! Δεν είναι μέρα διασκέδασης…
Αληθινές γυναίκες είναι αυτές που εναντιώνονται στα σεξιστικά σχόλια του κάθε εργοδότη και δεν τα ανέχονται, είναι αυτές που μπαίνουν σε μια βάρκα αγκαλιά με τα μωρά τους έχοντας την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, είναι αυτές που δουλεύουν νύχτα-μέρα για να προσφέρουν ό,τι μπορούν στην οικογένειά τους κι ας μη στολίζονται σαν λατέρνες για να ελκύσουν βλέμματα και ανούσιο θαυμασμό, είναι αυτές που ψάχνουν για δουλειά και δε βρίσκουν ,τη στιγμή που άλλοι δουλεύουν, με λιγότερα προσόντα, σε θέσεις που κι εκείνες διεκδικούν, είναι αυτές που απαιτούν τα αυτονόητα…
Αυτές τις γυναίκες τιμάμε σήμερα…
Της Ειρήνης Σαμπάνη
