Ακόμα μια γωνιά της Καλαμάτας “στολισμένη” αισθητικά από τον Skitsofreni με απόσπασμα από ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη. Εμείς θα σας το δώσουμε ολόκληρο, αν και ο καλλιτέχνης κράτησε την ουσία του.
“…λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ μα ωστόσο λάμπει …κάνει ρυάκι πάνω στην αποκοιμισμένη θάλασσα… αχ! ομορφιά! κι αν δεν μού παραδόθηκες ολόκληρη ποτέ κάτι κατάφερα να σού υποκλέψω… δεν εγεννήθηκα ν’ ανήκω πουθενά… τιμαριώτης τ’ ουρανού κεί πάλι ζητώ ν’ αποκατασταθώ… τόσο μεγάλος ο ουρανός και τόσο η γής μικρή… μικρά χρυσά πετούμενα πάνε κι έρχονται πάνω στην πέτρα και τις νύχτες παίζουνε φεγγάρι αλλ’ εκείνος που σαν γλύπτης ήχων μουσική από μακρινούς αστερισμούς συνθέτει μέρα νύχτα εργάζεται και τί ντο φαιά τί σολ ιώδη ανεβαίνουν στον αέρα… και δέντρα… πιο πουλιά… συλλαβές ομορφιάς ανερμήνευτης ομολογούνε πως ο έρωτας δεν είναι ούτε αυτό που ξέρουμε μήτε αυτό που οι μάγοι διατείνονται αλλά ζωή δεύτερη ατραυμάτιστη στον αιώνα… πώς και με τί γίνεται να φανερωθεί το “μή λεγόμενον”…
Α.Π.
