Έξι χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον θάνατο της Κική Δημουλά, της μεγάλης Ελληνίδας ποιήτριας που μετουσίωσε την καθημερινότητα σε ποίηση και τη σιωπή σε λόγο αιχμηρό και τρυφερό μαζί. Η φωνή της, χαμηλόφωνη αλλά διαπεραστική, εξακολουθεί να αντηχεί στον σύγχρονο ελληνικό λόγο, θυμίζοντας πως η ποίηση μπορεί να κατοικεί στα πιο απλά -και ταυτόχρονα στα πιο δύσκολα.
Λιγότερο γνωστό, μα βαθιά ριζωμένο στην ταυτότητά της, είναι το στοιχείο της καταγωγής της από τη Μεσσήνη, εξ ου και υπήρξε συμβολική η στιγμή της ανακήρυξής της ως επίτιμης δημότισσας Μεσσήνης. Στο εκκλησιαστήριο της Αρχαίας Μεσσήνης, το απόγευμα της 15ης Σεπτέμβρη του 2012, της απονεμήθηκε το χρυσό κλειδί της πόλης, σε μια τελετή που συνέδεσε το αρχαίο τοπίο με τον σύγχρονο ποιητικό λόγο. Η πολυβραβευμένη ποιήτρια και ακαδημαϊκός, Νησιώτισσα στην καταγωγή, τιμήθηκε από τον τόπο που τη γέννησε, σε μια αναγνώριση που ξεπερνούσε τα όρια μιας τυπικής διάκρισης.
Η Κική Δημουλά, έφυγε από τη ζωή μια μέρα σαν τη σημερινή το 2020, σε ηλικία 89 χρόνων.
Έξι χρόνια μετά, το έργο της παραμένει ζωντανό, επίκαιρο και αναγκαίο. Στους στίχους της συναντά κανείς την απώλεια, τον χρόνο και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
