Χθες, περνώντας από το Πάρκο του ΟΣΕ, είδα για ακόμα μια φορά τουρίστες να κοιτούν και να φωτογραφίζουν τα τρένα όλο θαυμασμό. Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως το συγκεκριμένο πάρκο είναι ένα ανοιχτό (υπαίθριο) μουσείο με παλιά τρένα ως εκθέματα, το μοναδικό τέτοιου είδους στην Ελλάδα και γνωστό στους φίλους των τρένων ανά τον κόσμο.
Συνολικά, σε αυτό τοποθετήθηκαν, όταν δημιουργήθηκε, o υδατόπυργος, τρεις κρουνοί ατμαμαξών και τιμονιέρες, όπως και μεταλλική μικροστοιχεία οργάνωσης του σιδηροδρομικού τοπίου (κλειδιά αλλαγής, φανοί, στάνζες).
Επίσης, εκτίθενται επτά ατμάμαξες και μια ντηζελάμαξα, ένας χειροκίνητος γερανός (1890), δύο δραιζίνες (ποδήλατη και χειροκίνητη), τρία επιβατηγά οχήματα Α’ θέσης, πέντε Α’-Β’ θέσης (1885) και οκτώ φορτηγά οχήματα διαφόρων τύπων (1885-1947).
Κάποια από τα πρώτα έχουν καταστραφεί έπειτα από βανδαλισμούς, ενώ τα τρένα σίγουρα δε συντηρούνται όπως θα έπρεπε, αλλά και πάλι παραμένει ένα ανοιχτό μουσείο.
Άραγε, πόσο παράλογο και δύσκολο είναι σε κάθε τρένο – έκθεμα να τοποθετηθεί μια ταμπέλα στα ελληνικά και αγγλικά που να αναγράφει στοιχεία για αυτό;
Π.Μπ.
