Γιώργος Λουριδάς: «Μπορούμε να πετύχουμε το ακατόρθωτο, αρκεί να το πιστέψουμε και να έχουμε ανθρώπους που μας στηρίζουν»

Ένα κινηματογραφικό οδοιπορικό που γίνεται βιβλίο: «10 ταινίες, 4 μήνες, 1 ταξίδι»

Ο ανήσυχος Καλαματιανός σκηνοθέτης, Γιώργος Λουριδάς, συνεχίζει να πειραματίζεται και να ενισχύει την καλλιτεχνική του επικοινωνία με το κοινό, φωτίζοντας πολύπλευρα μέσα από ένα βιβλίο τη δημιουργία της συλλογής ταινιών «Λευκά Ημερολόγια», που γεννήθηκαν μέσα από το κινηματογραφικό οδοιπορικό του σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες κατά το διάστημα Νοέμβριος 2024-Μάρτιος 2025. Η συγγραφική δουλειά έχει σε μεγάλο βαθμό ολοκληρωθεί, έχει τον τίτλο «10 ταινίες, 4 μήνες, 1 ταξίδι» και θα εκδοθεί σε ελληνικά και αγγλικά, με την υποστήριξη του κόσμου, μέσω crowdfunding (συμμετοχική χρηματοδότηση), από την πλατφόρμα kickstarter. Η καμπάνια βρίσκεται σε εξέλιξη και ο Γιώργος Λουριδάς μιλάει στο «Θ» για αυτό το εγχείρημα, τα επόμενα σχέδιά του, ενώ δεν κρύβει την απογοήτευσή του για τις περιορισμένες ευκαιρίες που έχουν οι καλλιτέχνες σε μια επαρχιακή πόλη όπως η Καλαμάτα…

–Πώς μπορεί κάποιος να κάνει δέκα ταινίες σε 4 μήνες και πόσο ποιοτικό μπορεί να είναι το αποτέλεσμα;

Καταρχάς, ευχαριστώ το «Θάρρος» που είχε καλύψει το θέμα από τον Αύγουστο του 2025, όταν είχα τότε την καμπάνια για τις εκθέσεις «Πόλεις στα μάτια της» που πραγματοποιήθηκαν σε σχέση με το εγχείρημα. Αυτή τη φορά, αποφάσισα να πω την ιστορία και σε βιβλίο, οπότε θα μάθει ο κόσμος όλες τις αθέατες πτυχές μιας κινηματογραφικής παραγωγής. Το πόσο ποιοτικό είναι το αποτέλεσμα θα το κρίνει μόνος του όποιος παρακολουθήσει τις ταινίες μου στο YouTube, στις οποίες συμμετείχαν συνολικά, ως τώρα, πάνω από 40 ηθοποιοί (σ.σ. μπορείτε να τις δείτε στο διαδικτυακό κανάλι του Γ. Λουριδά στη διεύθυνση: https://www.youtube.com/@georgelouridas).

-Ποιες χώρες-περιοχές επισκέφτηκες και ποια-τι σε εντυπωσίασε;

Η διαδρομή των «Λευκών Ημερολογίων» είχε ως εξής: Ιρλανδία-Πορτογαλία-Γερμανία-Πολωνία-Ιταλία-Σλοβενία-Σερβία-Βουλγαρία-Ελλάδα, προσφάτως και Ουγγαρία–Βοσνία, όπου τράβηξα δύο νέες ταινίες το καλοκαίρι, οπότε έχουμε συνολικά 12 ταινίες από 11 χώρες πλέον. Όλες με εντυπωσίασαν για διαφορετικούς λόγους, δε θα ήταν δίκαιο να ξεχωρίσω κάποια. Η Ελλάδα με εντυπωσιάζει αρνητικά, όσο περνάνε τα χρόνια, που ελάχιστα πράγματα αλλάζουν όσον αφορά στα δικά μας, τα πολιτιστικά.

-Πόσο δύσκολο ήταν να γίνει βιβλίο όλο αυτό το οδοιπορικό και πώς μπόρεσες να διαλέξεις μέσα από το άφθονο, φαντάζομαι, υλικό;

Εργάζομαι σε αυτό, κατά μέσο όρο, 16 ώρες τη μέρα. Είναι πιο κουραστικό απ’ ό,τι ακούγεται! Το παλεύω, εδώ και έναν χρόνο, με μελέτη από καταγραφές μου, από ηχητικά ντοκουμέντα. Συνομιλώ με τον κόσμο που περιλαμβάνω στο βιβλίο, γιατί είναι πραγματικά πρόσωπα, ώστε να μου δώσουν το οk να γράψω γι’ αυτούς και να διορθώσουν τυχόν λάθη, ή παραλείψεις. Επίσης, προσπαθώ να είμαι όσο πιο ακριβής γίνεται με ημερομηνίες και γεγονότα, χωρίς να έχει μέσα περιττές “σάλτσες”. Έχει γίνει πολλή αφαίρεση γιατί θέλω ο κόσμος να πάρει την ουσία απ’ όλο αυτό το ταξίδι. Σε όποιους αρέσει να διαβάζουν τι γίνεται πίσω από τις κάμερες και ευτράπελα από ταξίδια, πιστεύω πως θα το απολαύσουν. Τα σκίτσα του βιβλίου έχει αναλάβει η εικαστικός και φίλη, Νεφέλη Εκάτη Κατσαρού.

-Και πού βρισκόμαστε τώρα όσον αφορά στην έκδοση;

Έχει ξεκινήσει η προσπάθεια χρηματοδότησης της παραγωγής του βιβλίου γιατί θα είναι αυτοέκδοση. Θα πραγματοποιηθεί με την υποστήριξη του κόσμου, που είναι και η βάση μου. «10 ταινίες, 4 μήνες, 1 ταξίδι» μια δίγλωσση (σε αγγλικά και ελληνικά) κινηματογραφική νουβέλα. Όποιος θέλει μπορεί να την προ-παραγγείλει από εδώ και να στηρίξει την έκδοσή της: https://www.kickstarter.com/projects/clay-girl/how-i-made-10-movies-in-4-months-the-white-diaries-book

-Στιγμές που ξεχώρισες και κάποια αξιοσημείωτα περιστατικά;

Ξεχώρισα πολλά. Θα σας κάνω και ένα δώρο! Θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο ώστε να κρίνει και ο κόσμος που θα ’θελε να το στηρίξει αν του αρέσει: «Πατάω το κλικ. 21 Νοεμβρίου 2024. Για Δουβλίνο. Χωρίς επιστροφή. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε το Δουβλίνο, ούτε είχα ιδέα τι θ’ ακολουθήσει… Ο καιρός ζύγωνε. Σε είκοσι μέρες θα έφευγα… Δεν είχα καθόλου χρήματα στην άκρη, μόνο δέκα ευρώ. Ένιωθα, όμως, έτοιμος να το κάνω. Η παρδαλή γατούλα μου,η Τσίσι, είχε την πρώτη της γέννα αυτό τον μήνα, και τα μικρά που είχε γεννήσει μου έδιναν χαρά. Υπήρχαν πράγματα που με τραβούσαν να μείνω. Κάποιες φορές μένεις, για να καλύψεις, εκτός απ’ τη δική σου, τη μοναξιά και τις προσδοκίες των άλλων… Καθόταν εκεί, απέναντι μου, να με παρακολουθεί καθώς μάζευα τα πράγματα μου – ήμουν σίγουρος πως ένιωθε ότι μένει πίσω…

-“Εσύ ήσουν η παρέα μου εδώ, ρε Γιώργο. Αν φύγεις, ποιον θα έχω;”

-“Θα είσαι με τα μικρά σου. Προτού το καταλάβεις θα έχω έρθει να σας βρω, να δω

πώς θα τα χεις μεγαλώσει. Αν μείνω κι άλλο εδώ θα τρελαθώ, κατάλαβέ με”

-“Θα μου λείψεις”

-“Το ξέρω. Κι εμένα θα μου λείψεις, Τσίτσι μου, θα σε σκέφτομαι συνέχεια”.

Την πήρα στα χέρια μου και τη χάιδεψα. Ήξερα πως θα ήταν μία από τις τελευταίες μας φορές. Μου χουρχούρισε και με κοίταξε με τα πράσινα μάτια της.

Στεναχωριόμουν γι’ αυτήν, μα ήξερα πως αν δεν έκανα αυτό το ταξίδι θα το μετάνιωνα…

Κοιτάζω τον εαυτό μου στο λευκό φως του καθρέφτη… Είμαι χωρίς δουλειά για μήνες. Νιώθω απογοητευμένος από τις επιλογές μου. Αντιλαμβάνομαι πως, στα 37 μου, μάλλον δεν είμαι ο άνθρωπος που θα παντρευτεί και θα κάνει οικογένεια.

Έχω διαλέξει έναν δρόμο που είναι πολύ συγκεκριμένος. Η τέχνη δεν κάνει εκπτώσεις»…

-Ποια είναι τα μηνύματα που θέλεις να δώσεις μέσα από αυτό το βιβλίο;

Μηνύματα δε θέλω να δώσω. Θέλω περισσότερο να περάσω τη σκέψη ότι υπάρχει η δυνατότητα να πετύχουμε το ακατόρθωτο. Αρκεί να πιστέψουμε. Φυσικά, πρέπει να έχουμε και κάποιους ανθρώπους που θα μας στηρίξουν σε αυτό που κάνουμε στη ζωή μας.

-Είχες αποφασίσει να μείνεις (επιστρέψεις) μόνιμα στην Καλαμάτα; Υπάρχει τελικά αυτή η δυνατότητα, έχεις καλλιτεχνικές ευκαιρίες εδώ;

Δεν επέστρεψα ακριβώς, όπως γράφω και στο βιβλίο, «αναγκάστηκα» κατά κάποιον τρόπο να γυρίσω, για έναν χρόνο, επειδή πέθανε η γιαγιά μου και ήρθα στο σπίτι της. Παρατήρησα αυτό τον χρόνο μου εδώ τις γνωστές σε μένα παθογένειες. Συγχωρέστε με για την πικρία, μπορεί να είμαι και λάθος, αλλά όπως το βίωσα εγώ ως σκηνοθέτης, ως άνθρωπος που ζει στην επαρχία, δεν υπάρχει καμία ευκαιρία για μένα. Θέλω να ενημερώσω τον κόσμο πως δε με έχει καλέσει ποτέ κανείς να σκηνοθετήσω κάτι, είτε από το ΔΗΠΕΘΕΚ είτε απ’ οπουδήποτε. Είμαι πλέον 39 χρονών, έχω κάποιο βιογραφικό. Προφανώς δε χωράω, είτε στην Καλαμάτα είτε στην Ελλάδα γενικότερα. Η Καλαμάτα, όπως και κάθε ελληνική επαρχία, δε διαθέτει ένα πλουραλιστικό εργασιακό περιβάλλον και σε κάθε εργασιακό κύκλο τα πράγματα είναι πολύ στενά. Τα πολιτιστικά δεν αποτελούν εξαίρεση, ανήκουν στον κανόνα. Υπάρχει το δόγμα «Αθήνα, Αθήνα, όλα στην Αθήνα».

Τις δυσκολίες τις έχω ξαναπεί, τις είπαμε και έναν χρόνο πριν, σε προηγούμενο άρθρο «Ο παλμός της Ευρώπης στα Λευκά Ημερολόγια», που μπορεί ο κόσμος να βρει, αν τον ενδιαφέρει το θέμα της ανεξάρτητης κινηματογραφικής παραγωγής. Έχω γράψει, όμως, αναλυτικά τις θέσεις μου, μαζί με προτάσεις, σε ένα άλλο άρθρο: «Μεσσηνία, Τόπος Παραγωγής Πολιτισμού: Πού βρισκόμαστε και πού μπορούμε να πάμε». Είναι μια προσωπική μου μελέτη πάνω στις ευκαιρίες που ανοίγει το θέατρο και ο κινηματογράφος όταν αξιοποιούνται σε έναν νομό, ήθελα να το παρουσιάσω και στην πόλη μας, αλλά, δυστυχώς, δεν υπήρξε αντίστοιχο ενδιαφέρον από τον Δήμοεδώ όταν τους το πρότεινα.

Με λυπεί που συνεχίζουν να λείπουν οι νέοι άνθρωποι από την πόλη μας και από την επαρχία γενικότερα. Η κατάσταση θεωρούσα και θεωρώ πως είναι αναστρέψιμη, όμως με τις επιλογές που παίρνονται, σε όλα τα κυβερνητικά επίπεδα, υπάρχει η πιθανότητα, στο τέλος, να εξαλειφθεί εντελώς η νεανική πρωτοβουλία. Αν δεν έχει ήδη γίνει, βρισκόμαστε σε αυτό τον δρόμο.

-Τι άλλο ετοιμάζεις αυτό τον καιρό;

Αυτό τον Δεκέμβρη, ετοιμάζουμε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βελιγράδι, θα είναι επέκταση του φεστιβάλ της Λήδας που διατηρώ εδώ, στην Ελλάδα. Όποιος φίλος-η του κινηματογράφου θέλει να τα ανακαλύψει και να υποβάλει κάποια ταινία του, θα χαρώ να έρθουμε σε επαφή. Μπορεί να το κάνει από τους παρακάτω συνδέσμους:https://filmfreeway.com/LedaInTheBalkans και https://filmfreeway.com/AgrinioInternationalFilmFestival.