Διαβάζοντας στο «alphafreepress.gr» την «καλή είδηση της ημέρας» της Ευτυχίας Παπούλια, χάρηκα πολύ. Μία ευχάριστη ανατριχίλα πλημμύρισε το κορμί μου και ένιωσα υπερήφανος που κατοικώ σε αυτή την πόλη «πολιτισμού».
Η «καλή είδηση της ημέρας» είχε τίτλο «Η Τοιχογραφία Μαρίας Κάλλας, Καλαμάτα: Η κορυφαία στον κόσμο για τον Νοέμβριο» και έγραφε: «Η καρδιά της Καλαμάτας απέκτησε έναν νέο, ισχυρό εικαστικό παλμό, καθώς στην οδό Αριστομένους δεσπόζει πλέον μια μεγάλων διαστάσεων τοιχογραφία αφιερωμένη στη Μαρία Κάλλας. Η μορφή της Κάλλας αποδίδεται με έντονη πλαστικότητα, προσεγμένη λεπτομέρεια και μια χρωματική παλέτα που δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό, αλλά τη διάρκεια στο βλέμμα.
Η τοιχογραφία απέσπασε άτυπη διεθνή διάκριση από την πλατφόρμα Street Art Cities, η οποία την ανέδειξε ως την κορυφαία δημιουργία παγκοσμίως (;) για τον Νοέμβριο του 2025. Παράλληλα, το έργο της Καλαμάτας θα συμμετάσχει στη συνολική ψηφοφορία για τις καλύτερες τοιχογραφίες της χρονιάς, ενισχύοντας περαιτέρω τη διεθνή του προβολή. Η δημιουργία υλοποιήθηκε ύστερα από πρόσκληση του Δήμου Καλαμάτας προς τον καλλιτέχνη και εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του δημόσιου χώρου μέσω της σύγχρονης τέχνης». Έτσι γράφει το δημοσίευμα.
Μέχρι εδώ καλά και όμορφα στη μεγάλη μας πλατεία. Παρατηρώντας κανείς την ίδια περίοδο λίγο πιο πάνω, σε έναν άλλο δημόσιο χώρο, στη μικρή και ιστορική πλατεία των Αγίων Αποστόλων και των αγαλμάτων, εμφανίστηκε σε έναν τοίχο που ξεχώριζες την ιστορικότητά του από τη μαυρίλα και τη μούχλα που είχε επάνω του, μια όμορφη και εντυπωσιακή νυφούλα.
Ο «ιστορικός τοίχος» πήρε ζωή και να σας πω την αλήθεια μου, κοιτώντας τη νυφούλα μού ήρθε να ξαναπαντρευτώ, τόσο ζωντανή και όμορφη ήταν, και λέω ήταν, γιατί τώρα δεν είναι, το έσκασε. Ένα λευκό χρώμα τη σκέπασε ξαφνικά, γιατί, όπως έμαθα, δεν ταίριαζε στην ιστορικότητα του χώρου, έπειτα από καταγγελία κάποιου που προφανώς ήταν συγγενής των αγαλμάτων που είναι απέναντι ή ανύπαντρος, και τον επηρέαζε αρνητικά.
Αν προσέξετε λίγο τη φωτογραφία που δημοσιεύω, φαίνεται καθαρά πώς αντιμετωπίζεται η ιστορικότητα του χώρου από τους διοικούντες, βλέποντας τους κάδους ανακύκλωσης και το λευκό τοίχο απέναντι.
Κάπως έτσι βγαίνει το συμπέρασμα ότι τα πάντα είναι προς «ανακύκλωση» κατά το δοκούν σε τούτο τον τόπο του «πολιτισμού», ανάλογα με την «καταγγελία» κάποιου.
Αυτό που σκέπτομαι, έχοντας στο μυαλό μου την άλλη τοιχογραφία της Μαρίας Κάλλας, είναι ότι αν ο πολύ καλός καλλιτέχνης της νύφης είχε ζωγραφίσει το πρόσωπο της Μπουμπουλίνας ή της Μαντώς Μαυρογένους, ίσως η νύφη να μην είχε φύγει.
Τι να πω άλλο; Σε τούτη την πόλη του «πολιτισμού» ούτε να παντρευτείς μπορείς πλέον, καταγγελίες, πολλές καταγγελίες.
Μιλάμε πάλι…
Του Κώστα Δεληγιάννη
