Σε τι κόσμο, μπαμπά, μ’ έχεις φέρει να ζήσω/ δε μου κάνει, μαμά, επιστρέφεται πίσω/ σε τι κόσμο, μπαμπά, μ’ έχεις φέρει να ζήσω/ με στενεύουν λουριά, πώς να τον συνηθίσω.
Τόσος κόπος γιατί, τόσο αίμα και δάκρυ/ να μπορούσα με κάτι να τον κάνω καπνό/ όλα τέλειωσαν πια, όλα πήγαν χαμένα/ ένα μένει σ’ εμένα, να του βάλω φωτιά…
Το τραγούδι αυτό που τραγούδησε ο Γιάννης Καλατζής, σε στίχους Κώστα Μουρσελά και μουσική Βασίλη Δημητρίου πριν από πολλά χρόνια, μου ήρθε στο μυαλό με αφορμή τη γέννηση ενός παιδιού στο περιβάλλον μου, ένα παιδί που βιάστηκε πολύ να βγει από τη φωλιά (πρόωρο) της μαμάς του.
Κάθε γέννηση παιδιού δεν είναι απλά μια μέρα, είναι μια ιστορία που ξεκινά με χαμόγελα χαράς και αγάπης για το νέο που ήρθε στη ζωή. Μαμά, μπαμπάς, παππούς, γιαγιά, συγγενείς, ξεχνούν για λίγο την καθημερινότητά τους με τη νέα καθημερινότητα που υποδέχονται, και χαμογελούν.
Χωρίς να θέλω να διώξω το χαμόγελο από τα χείλη και τη χαρά στην καρδιά, θα ήθελα να κάνω μιαν ευχή, να μη φτάσουν στα χείλη κάθε παιδιού που έρχεται σε αυτόν τον κόσμο οι στίχοι του πιο πάνω τραγουδιού.
Χάλασε ο κόσμος, το βλέπουμε καθημερινά μέρα με τη μέρα, αν κοιτάξεις γύρω. Περάσαμε εικόνες και λογικές πολέμου στα παιδιά μας.
Χάλασε ο κόσμος και μαζί του χαλάσαμε και εμείς και δυστυχώς, «χαλάμε» και τα παιδιά μας χωρίς να το καταλάβουμε.
Το λέω αυτό, έχοντας στα μάτια μου τις τελευταίες «φρέσκες» εικόνες από τη γειτόνισσα Τουρκία στα σχολεία.
Τον χαλασμένο κόσμο μας δε θα μπορέσουμε ποτέ να τον «φτιάξουμε», εάν δε «φτιάξουμε» εμείς πρώτα, ο κάθε ένας από εμάς.
Τόσος κόπος γιατί, τόσο αίμα και δάκρυ/ να μπορούσα με κάτι να τον κάνω καπνό.
Ποτέ δεν είναι αργά να βρούμε τι μας χαλάει και να το φτιάξουμε, να κάνουμε καπνό τα χαλασμένα, μήπως και μεγαλώσουν σωστά τα νέα παιδιά μας που γεννιούνται. Είναι καιρός.
Μιλάμε πάλι…
Του Κώστα Δεληγιάννη
