Μεγάλο Σαββάτο σήμερα, ανάσταση περιμένουμε. Δεν ξέρω τι είδους ανάσταση θα είναι, όταν δίπλα μας, κι από το χαζοκούτι μέσα στο σπίτι μας, σκοτώνονται άνθρωποι καθημερινά, παιδιά, γέροι, γυναίκες και άνδρες.
Τελευταία «επιτυχία» στο Λίβανο, 300 νεκροί και 1.100 τραυματίες, και ποιο ήταν το «έγκλημά» τους; Απλά είχαν την ατυχία να μένει στη γειτονιά τους ένας μαχητής, μπορεί και δύο, της Χεζμπολάχ.
Δεν ξέρω ποιος θεός δέχεται όλο αυτό το ανεξέλεγκτο αιματοκύλισμα εν μέσω εκεχειρίας. Δεν ξέρω αν ο «μεσσίας» που περιμένουν ακόμα οι επιτιθέμενοι θα τολμήσει να εμφανιστεί να τους λυτρώσει.
Και δεν ξέρω πώς το «άγιο φως» που ανάβει στον τόπο τους και το περιμένουμε κάθε Μεγάλο Σαββάτο βράδυ και είναι το κεράκι της ελπίδας μας, θα είναι το ίδιο.
Εύχομαι πολύ σύντομα (χθες) να βρεθεί κάποιος να σταματήσει αυτόν τον επικηρυγμένο διάολο, είτε ξανθός είναι αυτός, είτε μελαχρινός, είτε κίτρινος.
Θέλω να χαρώ την ανάστασή μου, πιστεύω-δεν πιστεύω, γιατί για λίγο, έστω, είναι και ανάσταση δική μου και δική σας, αγαπητοί αναγνώστες, αν με καταλαβαίνετε.
Κάπου εδώ τελειώνει το μικρό μου κείμενο με μια κραυγή: ας σταματήσει κάποιος αυτόν τον επικηρυγμένο διάολο, θέλω να χαρώ την Ανάστασή μου.
Ολοκληρώνοντας το κείμενο, επιτρέψτε μου να σας μεταφέρω μια στροφή από το συγκινητικό ποίημα «Οι πόνοι της Παναγιάς» του μεγάλου Κώστα Βάρναλη, που ανήκει στο πρώτο μέρος της ποιητικής σύνθεσης «Σκλάβοι Πολιορκημένοι», η οποία εκδόθηκε το 1927.
«Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν».
«Οι πόνοι της Παναγιάς», που έχουν γίνει και δικοί μας πόνοι.
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα των Ελλήνων!
Μιλάμε πάλι…
Του Κώστα Δεληγιάννη
