Η τρέχουσα παράσταση του ΔΗΠΕΘΕΚ «Μόνο δύο Λόγοι», με τον Φίλιππο Σοφιανό και την Ελένη Γερασιμίδου, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, συνεχίζεται αυτό το διήμερο 31/1-2/2 και όλα τα Σαββατοκύριακα του Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας, προσφέροντας γλυκόπικρο γέλιο και άφθονη τροφή για σκέψη, στρέφοντας τον καθρέφτη πάνω μας (μέσα μας) και στις στρεβλώσεις-διαψεύσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Περιλαμβάνει δύο εμβληματικούς μονολόγους, όπως υπαινίσσεται η παγνιώδης αμφισημία του τίτλου «Ο επικήδειος» του Ιάκωβου Καμπανέλλη και «Ο Ουρανός Κατακόκκινος» της Λούλας Αναγνωστάκη.
Η παρουσία της Ελένης Γερασιμίδου -και του Φίλιππου Σοφιανού βεβαίως, ο οποίος είναι Μεσσήνιος και έχει αναλάβει καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕΚ- αποτελεί σημαντικό γεγονός και εμείς δε χάσαμε την ευκαιρία για μια συνομιλία, καθώς εκτός από σπουδαία αγαπημένη ηθοποιός, με μια εντυπωσιακή καριέρα που ξεπερνά τον μισό αιώνα, είναι από τους ανθρώπους που εκφέρουν δημόσιο λόγο, ανοικτά στρατευμένη άλλωστε με το ΚΚΕ, με θητεία και στο Κοινοβούλιο (δύο φορές εκλεγμένη σε Θεσσαλονίκη το 2012 και το 2015).
Με τον σύζυγό της, επίσης ηθοποιό, Αντώνη Ξένο, διαχειρίζονται τον καλλιτεχνικό χώρο «Από Κοινού Θέατρο» στο Γκάζι (Ευπατριδών 4), όπου ανεβαίνουν παραστάσεις και λειτουργεί θεατρικό εργαστήρι.
Η πρόταση για τη χειμερινή παράσταση του Δημοτικού Θεάτρου Καλαμάτας έφερε την Ελένη Γερασιμίδου στην Καλαμάτα και παρότι δε λείπουν τα προβλήματα (χαρακτηριστικά η ίδια ζητά από το Δήμο να προσέχει το ΔΗΠΕΘΕΚ και να αντιμετωπίζει τους ηθοποιούς-συντελεστές με φροντίδα και ευγένεια), δηλώνει «πάρα πολύ ευχαριστημένη και από τη φιλοξενία και απ’ όλα, είναι υπέροχα!», επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι «πάρα πολύς κόσμος δεν το ξέρει ότι υπάρχει η παράσταση» (ξεκίνησε στις 3 Γενάρη και αναμένεται να ολοκληρωθεί την 1η Μάρτη).
-Κάνετε εσείς, κα Γερασιμίδου, ένα κάλεσμα προς τους θεατές…
Να έρθουν οπωσδήποτε να μας δουν, γιατί αξίζει η παράσταση, αξίζει και στο κοινό της Καλαμάτας, το οποίο μέχρι τώρα, αυτό που γνώρισα, είναι εξαιρετικό. Για μένα, απ’ όπου κι αν προέρχεται το κοινό, κι από την πιο απομακρυσμένη και φτωχή συνοικία, θεωρώ ότι πάντα καταλαβαίνει και εισπράττει το καλό. Είμαστε υπερήφανοι για την παράσταση που έχουμε κάνει, για το σκηνοθέτη μας, τον Μάνο Καρατζογιάννη, που είναι ένας νέος άνθρωπος, για τον Φίλιππο, για τον εαυτό μου και για τα έργα που παίζουμε -που μας εμπιστεύθηκε ακριβέστερα ο Μάνος Καρατζογιάννης και ο διευθυντής μας. Σας καλούμε ανεπιφύλακτα να δείτε μια πάρα πολύ ωραία παράσταση. Δεν το λέω με εγωπάθεια, αλλά αντικειμενικά, γιατί αυτά που ακούμε από τον κόσμο είναι εξαιρετικά.
-Τι σας λέει ο κόσμος; Και η Καλαμάτα πώς σας φαίνεται;
Η πόλη είναι πάρα πολύ όμορφη -πάρα πολύ όμορφη!- έτυχε να είναι εκεί και οι δικοί μου παραμονή Πρωτοχρονιάς. Πολύ γουστόζικη -σας μιλάω πάντα με ειλικρίνεια- τόσο ωραία στολισμένη στις γιορτές, τα καταστήματα, τα σπίτια, όλα, σε αντίθεση με την Αθήνα που ήταν σαν να βλέπεις… φουστάνι επιθεώρησης.
Και το κοινό είναι υπέροχο και όχι μόνο ως κοινό θεατρικό, αλλά ως άνθρωποι της κοινωνίας στην πόλη. Ο κόσμος μάς λέει πολύ ωραία πράγματα, ότι είμαστε συγκλονιστικοί, ότι χαίρονται πάρα και ότι είναι τιμή που είμαστε στην πόλη της Καλαμάτας. Εγώ λέω ότι η τιμή δική μας είναι, ακόμη κι όταν βρισκόμαστε στο πιο μικρό χωριό, το ίδιο είναι. Πολλές φορές με έχουν ρωτήσει: πώς αισθάνθηκες στην Επίδαυρο; Όταν πάω ως θεατής νιώθω ένα δέος για τον ιερό χώρο, όταν παίζω όμως, επειδή το σκηνικό είναι το σπιτάκι μου, όπου και να είναι, δεν αισθάνομαι διαφορετικά, είμαι στο ίδιο σκηνικό και είναι το ίδιο έργο. Μην παρεξηγηθώ, η Επίδαυρος είναι ιερός χώρος και ως θεατής νιώθω δέος, αλλά όπου κι αν παίζω το ίδιο έργο, γιατί μια παράσταση πάει παντού, νιώθω ακριβώς το ίδιο. Υπάρχει παντού και πάντα ο ίδιος σεβασμός προς το κείμενο και προς το κοινό, προς όλα.
-Παρότι οι δύο μονόλογοι γράφτηκαν τη δεκαετία του 1990 είναι επίκαιρα έργα…
Εξαιρετικά έργα και τα δύο, πάντα είναι επίκαιρα αυτά. Δεν είναι, όμως, η επικαιρότητα μόνο που ενδιαφέρει, αλλά και το περιεχόμενο. Ο «Επικήδειος» είναι και κωμικό (όπως θέλει μπορεί να το πάρει ο καθένας), γελάς και πικρά, και το άλλο είναι ο τρόπος που μια γυναίκα νομίζει ότι κάνει μια επανάσταση. Το λέω ότι νομίζει, γιατί εγώ κάνω διαφορετική επανάσταση. Είναι πολύ ενδιαφέροντα ερμηνευτικά, εμβληματικά έργα και νομίζω ότι αξίζουν τον κόπο -και αυτός είναι και ο λόγος που ήρθα: ο Φίλιππος, ο σκηνοθέτης και τα έργα.
-Τι δυσκολίες υπήρχαν στο ρόλο σας;
Η παράσταση είναι για μένα μια ευκαιρία να βγάλω διαφορετικά πράγματα – έχω κάνει κι άλλους ρόλους με δραματικά στοιχεία βέβαια-, αλλά εδώ χρειάζεται πραγματικά μια εσωτερική διεργασία, όπως σε όλους τους ρόλους βέβαια, εδώ ίσως λίγο παραπάνω. Το κείμενο είναι με μικρές φράσεις και πρέπει οπωσδήποτε να γίνει ακόμη περισσότερη δουλειά για να βγουν κι αυτά που υπονοούνται. Η διεργασία όλη που γίνεται, αυτό είναι το γοητευτικό στη δουλειά μας, και είναι και λυτρωτικό και κρατάει όση ώρα κρατάει η παράσταση.
Δεν υπάρχει τίποτα δύσκολο και ποτέ δεν παραπονούμαι, είναι ευτυχισμένες στιγμές, και όσο πιο βαθύ είναι ένα κείμενο, όλα τα κείμενα είναι σπουδαία και μπορούν να γίνουν και πιο σπουδαία όταν ο ίδιος ο ηθοποιός φροντίσει γι’ αυτό, γιατί είναι ο μεσάζων. Είναι αυτός που μεταδίδει όλο αυτό που έχει γραφτεί στον κόσμο. Αυτή είναι η δουλειά μας, όσο καλύτερα το μεταδώσουμε τόσο καλύτερα θα αισθανθούμε και θα αισθανθεί και το κοινό.
-Ο χώρος στο Μέγαρο Χορού πώς σας φάνηκε;
Ο χώρος δεν είναι καλός για θέατρο, και γιατί είναι μακριά από το κοινό η σκηνή -μια τεράστια σκηνή, μακριά. Εμείς διαχειριζόμαστε ένα μικρό θέατρο το «Από κοινού», το οποίο είναι 50 θέσεων και είναι πάρα πολύ ατμοσφαιρικό. Θα έπρεπε να είχε φτιαχτεί το ΔΗΠΕΘΕΚ που είναι πολύ ατμοσφαιρικό και το ξέρω γιατί έχω παίξει με τη Βαγενά εκεί πριν χρόνια. Υπέροχο θεατράκι. Έχει προσωπικό, καλή φήμη και έχουν χρηματίσει σπουδαίοι καλλιτεχνικοί διευθυντές. Και ο Φίλιππος είναι πάρα πολύ καλός στη δουλειά του. Και ως ηθοποιός και ως άτομο είναι πολύ καλός – σημειωτέον ότι γνωριζόμασταν πριν από την τωρινή μας συνεργασία, αλλά δεν ήμασταν φίλοι.
-Στην πρεμιέρα είδαμε και τον γιο της Λούλας Αναγνωστάκη (και του Γιώργου Χειμωνά). Πώς του φάνηκε το έργο;
Ήταν ενθουσιασμένος, παρ’ όλο που ο Θανάσης δεν είναι πολύ εκδηλωτικός άνθρωπος. Και γράφει πολύ καλά, είναι πάρα πολύ καλός συγγραφέας. Και τελείως διαφορετικός και από τον πατέρα του και από τη μάνα του, είναι ο Θανάσης Χειμωνάς, δεν είναι ούτε η Λούλα ούτε ο Γιώργος, έχει προσωπικό στυλ και πολύ ωραία γραφή, και ως άτομο είναι ένα γλυκύτατο πλάσμα και μπορώ να σας πω και πολύ ντροπαλό, αλλά εκδηλώθηκε πολύ θερμά για το έργο, του άρεσε πολύ.
-Από το 1973 στο θέατρο και συνεχίζετε…
Με 53 χρόνια στο χώρο έχω αλωνίσει τα ΔΗΠΕΘΕ, με πάρα πολύ καλές συνθήκες και από ρόλους και από χρήματα. Στο Εθνικό Θέατρο μου έκαναν την τιμή να δουλέψω 8 μήνες και άλλους 5, με πρωταγωνιστικό ρόλο στη «Λυσιστράτη», με τη Δανδουλάκη, κάνοντας την Καλονίκη και με την Αντιγόνη Βαλάκου στο «Η Τρελή του Σαγιό». Δηλαδή, πάντα ήμουν στους πρωταγωνιστές.
Έχω περάσει πολύ καλά στο θέατρο -το έχω ξαναπεί-, ποτέ δεν είχα σύγκρουση με συναδέλφους μου, κι αυτό είναι που μετράει, γιατί με επιχειρηματίες μπορεί να είχα και όφειλα να έχω. Πέρασα πάρα πολύ ωραία με όλους τους σκηνοθέτες, με όλους τους συναδέλφους μου. Δε ζηλεύω τίποτα. Αυτά που μου έρχονται προσπαθώ να τα υπηρετήσω όσο γίνεται καλύτερα. Μου έχουν έρθει πάρα πολύ ωραίοι ρόλοι, και πολύ ωραίοι είναι και οι πιο μικροί. Στο «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», στην ταινία του Αγγελόπουλου που βραβεύθηκα με το Κρατικό Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου, ο ρόλος μου δεν είναι ούτε 5 λεπτά. Δε μετριούνται με την έκτασή τους οι ρόλοι.
-Και τώρα που έχετε μεγαλώσει;
Συνεχίζω να έχω πολλές προτάσεις από μεγάλα θέατρα, εγώ αρνούμαι συνήθως να πάω. Υπάρχουν οι πολλές υποχρεώσεις στο μικρό, αλλά θαυματουργό θεατράκι που διαχειρίζεται όλη μας η οικογένεια. Και στην Καλαμάτα δεν ήρθα επειδή δεν είχα δουλειά -και δεν είναι καθόλου εγωιστικό αυτό που σας λέω, αυτή είναι η αλήθεια.
Με την τηλεόραση υπάρχει λίγο πρόβλημα που δε με φωνάζουν να παίξω, γιατί τις γιαγιάδες τις κάνουν οι 40άρες-45άρες. Εγώ το έχω πει και δημόσια, ας κάνω μια προγιαγιά αφού είμαι μεγάλη.
-Θέατρο ή τηλεόραση;
Το θέατρο όλοι το λένε ότι είναι υπέρτερο, αλλά εγώ αγαπώ και τα άλλα είδη πολύ, αγαπώ και το σινεμά πάρα πολύ, αγαπώ και την τηλεόραση, τα πάντα και το ραδιόφωνο, αν υπήρχε ευχαρίστως θα πήγαινα να κάνω, αλλά δεν υπάρχει πια θέατρο από το ραδιόφωνο.
—
«Να μη φοβούνται οι άνθρωποι-μόνο με τη δική τους δύναμη θα φέρουν ένα καλύτερο μέλλον»
Μια συζήτηση με την Ελένη Γερασιμίδου δε θα μπορούσε να μην αγγίξει πολιτικοκοινωνικά θέματα…
-Τι σας κάνει να νιώθετε καλά και τι σας «πληγώνει»;
Με κάνει να νιώθω καλά η ίδια η ζωή, ότι υπάρχω και μπορώ να δημιουργώ, έχω την οικογένειά μου, έχουμε το μικρό μας θεατράκι, το οποίο σημειωτέον, να το μάθει ο κόσμος, δεν είναι δικό μας, πληρώνουμε ενοίκια. Με πληγώνουν όλα αυτά που γίνονται χωρίς εμάς, όλη αυτή η απειλή που υπάρχει γύρω μας, τα δυστυχήματα που προκαλούνται από το καπιταλιστικό κέρδος ή και κάποια άλλα. Το πιο πρόσφατο είναι στα Τρίκαλα, το πολύ συγκλονιστικό και άδικο -όλοι οι θάνατοι είναι άδικοι βέβαια- αλλά επικεντρωνόμαστε σε κάποια που είναι πραγματικά εγκλήματα. Επειδή, όμως, είμαι άνθρωπος που πιστεύει σε έναν διαφορετικό κόσμο και αγωνίζεται για αυτόν, πιστεύω ότι έχουμε τη δύναμη να μας φοβηθούν και να μην τους φοβόμαστε. Σοσιαλιστικό ό,τι είναι καλύτερο για τον κόσμο της δουλειάς, για τον κόσμο του πνεύματος, τον κόσμο της τέχνης, για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος να ζει ως άνθρωπος σε ένα καλύτερο μέλλον και ελπίζω αυτό να έρθει όσο γίνεται πιο γρήγορα, αλλά αυτό εξαρτάται από όλους μας. Δεν έρχεται δια της επιφοιτήσεως.
-Ναι, αλλά ο αντίλογος είναι ότι ο κομμουνισμός απέτυχε στη Σοβιετική Ένωση και στην Ανατολική Ευρώπη…
Δεν έχουν αποτύχει λόγω της κοσμοθεωρίας, δεν είναι λάθος η κοσμοθεωρία (κι εκεί μεσολάβησαν κάποια ανθρώπινα χέρια…). Αλλά είδαμε και τα χάλια της κοσμοθεωρίας του καπιταλισμού. Έναν κόσμο γεμάτο πολέμους, μια μπαρουταποθήκη η Οικουμένη ολόκληρη, με έναν Τραμπ να είναι πλανητάρχης κι έναν σωρό άλλους, είδαμε πώς λειτουργούν.
-Τα πράγματα στην Ελλάδα πώς τα βλέπετε;
Όσο είμαστε εξαρτημένοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, θα είμαστε κι εμείς δέσμιοι αυτής της κατάστασης. Τα πρόσωπα δε λένε κάτι, δεν είναι ένα πρόσωπο και να τα βάλω εγώ με τον υπουργό Παιδείας επειδή η παιδεία δεν πάει καλά ή με τον υπουργό Εργασίας. Όλοι αυτοί ακολουθούν μια πολιτική, του κόμματός τους που κυβερνάει. Μέχρι τώρα αυτά τα κόμματα που κυβέρνησαν, ακόμη και η δήθεν Αριστερά, είδαμε τι έκαναν, εφόσον είναι στο άρμα της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ του Ιμπεριαλισμού -ας μη φοβόμαστε τις λέξεις- το ίδιο θα είναι όλοι. Ο λαός πρέπει να κυβερνήσει, ο λαός πρέπει να αποφασίσει.
-Η κα Καρυστιανού δείχνει να προβάλλει κάτι διαφορετικό…
Ποιο είναι το διαφορετικό; Σέβομαι πάρα πολύ τη μητέρα που έχασε το παιδί της -όπως και όλες τις υπόλοιπες, και αυτούς που θρηνούν τώρα, είτε είναι τα θύματα του ταξιδιού για μια ποδοσφαιρική ομάδα είτε, ακόμα χειρότερα, τα θύματα που πηγαίνανε στη δουλειά τους τη νύχτα για να μπορούν να κοιτάζουν τα παιδιά τους το πρωί. Σε αυτό υπάρχει μεγάλος σεβασμός προς την κυρία Καρυστιανού, στα υπόλοιπα όχι. Δε φτιάχνεται ένα κόμμα χωρίς να έχει τίποτε άλλο, εκμεταλλευόμενη αυτή τη φήμη -που σας ξαναλέω, με σεβασμό σκύβω το κεφάλι μπροστά στο προσωπικό της δράμα, όπως και στο δράμα όλων των ανθρώπων που χάνουν δικούς του.
-Σε τι μπορούν να ελπίζουν οι άνθρωποι σε έναν κόσμο που αγριεύει και δείχνει να παραδίνεται στη βαρβαρότητα;
Να ελπίζουν στη δική τους δύναμη, γιατί οι υπόλοιποι όλοι μας φοβούνται, για αυτό αγριεύουν. Μόνο η δική τους δύναμη είναι αυτή που θα σώσει τον κόσμο για ένα καλύτερο μέλλον. Και να μη φοβούνται. Έχω πει πολύ παλιά, φοβάμαι να φοβάμαι, δε θέλω να φοβάμαι. Και όταν τον νικάς αυτό το φόβο, πηγαίνεις μπροστά, γιατί αυτό κάνουν, υπάρχει μια διεθνής τρομοκρατία, αυτή (αυτοί; ) είναι η διεθνής τρομοκρατία. Είδατε τι γίνεται και στην Αμερική, με τις αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο. Τάχα προστατεύουν τον πλανήτη… Από τι; Μήπως με τις ανεμογεννήτριες και με τα φωτοβολταϊκά; Αυτά είναι καταστροφή, τα άγρια ζώα έχουν βγει στο χωριό μου το Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Τα αγριογούρουνα και οι λύκοι βγαίνουν μπροστά στις πόρτες, κι εδώ στην Παλλήνη όπου μένω. Από τι βγαίνουν; Δεν έχουν πού να πάνε, δεν έχει μείνει τροφή με τα καμένα δάση και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Κι εμένα το μισό μου σπίτι είναι καμένο, και καμία μέριμνα από την Πολιτεία. Με τους κόπους και τη δουλειά μας το φτιάξαμε, αλλά τώρα δεν έχουμε οικονομικά περιθώρια για να αποκαταστήσουμε μόνοι μας κάποια πράγματα, αλλά και πάλι καλά λέμε που τουλάχιστον μπορούμε να μείνουμε και δεν καταστραφήκαμε εντελώς. Καταστράφηκαν άλλα πράγματα, συναισθηματικά, αρχεία, αλληλογραφίες, αδελφής μάνας, αδελφού που δεν υπάρχουν πια…
ΜΟΝΟ 2 ΛΟΓΟΙ
Η παράσταση του ΔΗΠΕΘΕΚ-συντελεστές
Λίγα λόγια για την παράσταση: Δύο ήρωες αφηγούνται την προσωπική τους ιστορία με υποδόριο χιούμορ και ευαισθησία, από τη μια ένας συγγραφέας, γυρνώντας από την κηδεία ενός καταξιωμένου συναδέλφου του και αγωνιώντας για τη δική του καταξίωση, έστω και μετά θάνατον, τηλεφωνεί στο φίλο του και συνάδελφό του προσπαθώντας να τον πείσει να γράψουν ο ένας του άλλου τον επικήδειο, και από την άλλη η Σοφία Αποστόλου «πρώην καθηγήτρια, απολυθείσα λόγω αλκοολισμού» και «μητέρα φυλακισμένου».
Οι μονόλογοι που έγραψαν τη δεκαετία του ‘90 ο Ιάκωβος Καμπανέλλης «Ο επικήδειος» και η Λούλα Αναγνωστάκη «Ο Ουρανός Κατακόκκινος» ζωντανεύουν στη σκηνή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Καλαμάτας με ερμηνευτές την Ελένη Γερασιμίδου και τον Φίλιππο Σοφιανό σε σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη.
Στο μονόλογο «Ο επικήδειος» (1992) και στο μονοπρόσωπο έργο «Ο Ουρανός Κατακόκκινος» (1998), ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η Λούλα Αναγνωστάκη αντίστοιχα επαληθεύουν για μια ακόμη φορά τη διαχρονικότητα της υπαινικτικής γραφής τους.
«Μόνο δυο λόγοι»
Κείμενα: Λούλα Αναγνωστάκη, Ιάκωβος Καμπανέλλης
Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια- Φωτισμοί: Μάνος Καρατζογιάννης
Ερμηνεύουν: Ελένη Γερασιμίδου, Φίλιππος Σοφιανός
Σκηνικά: Ναταλία Αστυπαλίτη
Ηλεκτρολόγος: Κώστας Μπoύνας
Ηχολήπτης: Κώστας Αγγελόπουλος
Μηχανικός σκηνής: Τάκης Τσίρμπας
Ενδύτρια: Έφη Γεωργανά
Οργάνωση παραγωγής – γραμματεία: Ολυμπία Δημητρέα
Διάρκεια: 85΄
Παραστάσεις στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας – Κεντρική Σκηνή.
Κάθε Σάββατο ώρα: 20.00 και Κυριακή ώρα: 19.00 μέχρι τέλος Φεβρουαρίου 2026
Πληροφορίες για παραστάσεις : 2721082616 τις εργάσιμες ημέρες και ώρα:9:00-14:00.
Και βιβλιοπαρουσίαση στο «Μικρόβιο» στις 6/2!
Ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό ότι η Ελένη Γερασιμίδου γράφει κιόλας! Και μάλιστα, την προσεχή Παρασκευή 6 Φλεβάρη έχει προγραμματιστεί να γίνει παρουσίαση στην Καλαμάτα του τελευταίου της βιβλίου που εκδόθηκε το 2025, με τίτλο «30 μικρά διηγήματα» (εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»). Η εκδήλωση θα φιλοξενηθεί στον Πολυχώρο Δημιουργίας της ΚΝΕ «Μικρόβιο – Γιώργος Βουβαλεας» (Κουτσομητοπούλου 13, Καλαμάτα) και θα ξεκινήσει στις 9.00 το βράδυ. Όπως εξηγεί η ίδια, πρόκειται για «αναμνήσεις εφηβικές, νεανικές, μικρά πολύ μικρά ολιγόλογα διηγήματα που πάνε πάρα πολύ καλά». Μεταξύ άλλων, η κα Γερασιμίδου έχει γράψει «Το Σινέ Πανόραμα», «Αυτές» (εκδόσεις Περίπλους), «Αυτές κι εκείνες» (εκδ. Όστρια) και ένα θεατρικό έργο με το οποίο άνοιξε το «οικογενειακό» θέατρο.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν: Ελένη Γερασιμίδου, ηθοποιός, συγγραφέας, Βασίλης Καλαμαράς, δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη», Μπάμπης Χαραλαμπόπουλος, δάσκαλος.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει ο Φίλιππος Σοφιανός, ηθοποιός, σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας.
Της Χριστίνας Ελευθεράκη
