Η λέξη φωστήρας χρησιμοποιείται για να περιγραφεί ο ευφυής, ο έξυπνος, ο ικανός. Παράλληλα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ειρωνικά για να αναδείξει την αλαζονεία, την ανικανότητα ή την έλλειψη γνώσεων.
Και κάπου εκεί μας προλαβαίνουν οι βροχές και τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στον ορεινό όγκο του Ταϋγέτου.
Καθημερινά εκτελούνται εργασίες για την ομαλοποίηση της κατάστασης μέσω μιας εργολαβίας. Γίνονται πολλά που όμως δε φτάνουν, δεν είναι αρκετά και σε κάποιες περιπτώσεις με τεχνικά προβλήματα, ελλείψεις, παρατυπίες, ακόμα και παρανομίες, που αντί να βοηθήσουν ενδέχεται να επιβαρύνουν την κατάσταση.
Μια τέτοια αποκατάσταση πραγματοποιήθηκε στο σημείο Άγιος Μάμας στον δρόμο που συνδέει το δ.δ. Αλαγονίας με το δ.δ. Νέδουσας. Σε ένα σημείο που τα τελευταία 40 χρόνια παρουσιάζει σημαντικές καθιζήσεις.
Στις 20 Απριλίου πληροφορήθηκα ότι ο εργολάβος εργαζόταν στο σημείο και παρά τη ζημία που είχε προκαλέσει στην περίφραξη του γεωτεμαχίου μου, με χαρά ήλπιζα ότι θα δινόταν οριστική λύση.
Σύμφωνα με τις οδηγίες του επιβλέποντος μηχανικού του Δήμου, η αποκατάσταση περιλάμβανε σκάψιμο μέχρι τον εντοπισμό των υπόγειων υδάτων και εν συνεχεία το μπάζωμα με χοντρά αδρανή υλικά, προϊόντα εκσκαφής και μικρή στρώση λεπτών υλικών (αυτό έγινε). Για να αστειευτώ, κάτι σαν ένα σκεύος με πεταμένους κουραμπιέδες, πασπαλισμένους με μια λεπτή στρώση άχνης ζάχαρης.
Και κάπως έτσι ξεκίνησαν οι απορίες που έλαβαν θέση ερωτήσεων στη συνάντηση με τον υπεύθυνο του Δήμου.
Ποιος ο λόγος να σκάψεις 7 μέτρα τρύπα, να βρεις το νερό και εν συνεχεία να την ξαναμπαζώσεις με αδρανή υλικά και όχι μόνο;
Ποιος ο λόγος να μην προβλέπεται ο τρόπος ώστε τα υπόγεια νερά να έρθουν στην επιφάνεια κατάντη του δρόμου και με επιφανειακή ροή να καταλήγουν στον φυσικό αποδέκτη, κάτι που θα μπορούσε να γίνει πολύ εύκολα με μια κάθετη τομή στο πρανές;
Ποιος ο λόγος να μπαζώνεις 7 μέτρα με χοντρά αδρανή, όταν 1 μέτρο είναι αρκετό για το ντρενάζ, και εν συνεχεία η πλήρωση της τρύπας με πιο λεπτά υλικά σε πολλαπλές στρώσεις;
Από πότε τα προϊόντα αποξηλώσεων – κατεδαφίσεων, όπως οπλισμένα ή μη σκυροδέματα και ασφαλτοτάπητας από άλλα σημεία, τα οποία χαρακτηρίζονται ως απόβλητα και πρέπει να αποστέλλονται σε ειδικά κέντρα διαχείρισης, είναι κατάλληλα για το μπάζωμα δίχως καμία επεξεργασία (θραύση, διαχωρισμός κ.τ.λ.);
Από πότε η αγωνία και η αυστηρή κριτική ενός κατοίκου χαρακτηρίζεται ως αντιπολιτευτική από έναν διορισμένο υπάλληλο του Δήμου;
Από πού προκύπτει η ακλόνητη σιγουριά του υπαλλήλου (του Δήμου ή του δημάρχου αναρωτιέμαι) ότι ο δρόμος δεν θα ξανακουνηθεί όπως ακριβώς ειπώθηκε;
Όταν λίγες μέρες μετά κατά την τελευταία βροχόπτωση το νερό που συγκέντρωνε το ρείθρο του δρόμου εισχωρούσε στο πηγάδι που άνοιξαν, αυξάνοντας δραματικά και γρήγορα την πίεση στα πρανή, δίχως σημείο εκτόνωσης.
Ποια η ευθύνη του Δήμου όταν αυτή η κακοτεχνία θα προκαλέσει σοβαρότερα προβλήματα στις όμορες ιδιοκτησίες;
Ακόμα και το μπάζωμα είναι μια δουλειά υπεύθυνη που πρέπει να γίνεται με μεθοδικότητα. Ντρενάζ και διαδοχικά στρώματα λεπτών υλικών με συνεχή διάστρωση και συμπίεση, ώστε να περιοριστεί η εισχώρηση του νερού μέχρι την ολοκλήρωση των ρείθρων και του ασφαλτοτάπητα, όταν αυτό γίνει.
Μήπως θα πρέπει να αποδεχτώ τον ισχυρισμό του υπαλλήλου ότι αν φύγει το πρανές που συγκρατεί τη δεξαμενή που δημιουργήσατε, προς την όμορη ιδιοκτησία, θα είναι ευθύνη του ιδιοκτήτη να το αποκαταστήσει;
Γιατί αυτή η αλαζονική στάση των υπευθύνων που δεν έχουν μάθει να εκτελούν με αρτιότητα την επιστήμη τους;
Αναρωτηθήκατε πόσο σημαντική θα ήταν η άποψη των ντόπιων, όταν από τις περιγραφές τους θα συνειδητοποιούσατε ότι το συγκεκριμένο σημείο κάθεται σε μια ζώνη αρκετά μέτρα πάνω από το δρόμο έως πολλαπλά περισσότερα κάτω από αυτόν, και ότι η τρύπα που ανοίξατε και γεμίσατε με ασφαλτοτάπητα αποτελεί μέρος της ολίσθησης και όχι σημείο στήριξης;
Ο λόγος που παρουσιάζονται τα προβλήματα δεν είναι οι έντονες βροχοπτώσεις, είναι όμως μία παράμετρος πάνω στην οποία γίνεται ο σχεδιασμός. Οι βροχοπτώσεις προϋπήρχαν άλλωστε.
Ο δρόμος που συνδέει τα δύο χωριά είχε ασφαλτοστρωθεί πριν από 25 χρόνια περίπου και έως σήμερα τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με μπαλώματα, με τοπικές επεμβάσεις που αποσκοπούν μονάχα στη μερική λειτουργικότητά του και όχι στην ασφάλειά του.
Το οδόστρωμα γεμίζει λακκούβες, σε πολλά σημεία περιορίζεται το ωφέλιμο πλάτος, τα ρείθρα γεμίζουν φερτά υλικά που οδηγούν σε φράξιμο των οχετών. Πρακτικά καταργείται η σχεδιασμένη – υλοποιημένη παροχέτευση, αφήνοντας τον νόμο της βαρύτητας να κάνει τη δουλειά του, να καταστρέφονται ιδιοκτησίες και να αλλάζει το ανάγλυφο της περιοχής.
Κάποιοι θα επικαλεστούν την υποχρηματοδότηση του Δήμου για να δικαιολογήσουν την κακοσυντήρηση, την αδυναμία πρόληψης των φαινομένων ή την έλλειψη άρτια καταρτισμένου προσωπικού, αλλά πώς είναι δυνατόν να γίνεται κουβέντα για τα οράματα ανάδειξης του ορεινού όγκου του Ταϋγέτου και των χωριών, όταν δεν υπάρχει βούληση;
Πώς γίνεται να συζητάμε για το πρόγραμμα ΟΧΕ Ταϋγέτου όταν η πρόσβαση δεν είναι εφικτή;
Πώς είναι δυνατόν να προωθείται ανάπτυξη των χωριών μας όταν δεν υπάρχουν ή υπολειτουργούν οι υφιστάμενες δημόσιες υποδομές;
Πώς είναι δυνατόν πριν από δύο καλοκαίρια να μην έχουμε νερό στις βρύσες μας και σήμερα να πνιγόμαστε;
Πώς γίνεται το ορεινό αγροτικό δίκτυο να καθαρίζεται μεσούσης της αντιπυρικής περιόδου ή πριν από κάποιο πανηγύρι και γιορτή;
Τι θα συμβεί αν ζήσουμε ξανά τις καταστροφικές φωτιές του 2007;
Πόσο έτοιμη δηλώνει η Πυροσβεστική Υπηρεσία εν όψει της περιόδου;
Πόσο πραγματικά νοιάζεστε για τους ελάχιστους εναπομείναντες κτηνοτρόφους που αγκομαχούν να φτάσουν στα κοπάδια τους;
Πόσο πραγματικά σκέφτεστε τους ελάχιστους κατοίκους των ορεινών χωριών μας, τους σύγχρονούς Ρωβινσώνες που δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στις καλλιέργειές τους, για τη ρίψη των λιπασμάτων, για τον καθαρισμό πριν από το καλοκαίρι;
Όλοι μας, καταγόμενοι ή μη από τα χωριά του Ταϋγέτου, δοκιμάσαμε και διαφημίσαμε τα προϊόντα που παράγει, δημιουργήσαμε ένα άτυπο brand name στρωμένο σε πάγκους στους διαδρόμους της αγοράς, που θα μπορούσε στο μέλλον να αξιοποιηθεί προς όφελος ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας.
Μπορεί οι ξαπλώστρες και οι κλίνες να αποτελούν προτεραιότητα για τη Δημοτική Αρχή, αλλά το παρελθόν και η ιστορία μας είναι συνδεδεμένα με τις τοπικές κοινωνίες και οφείλουμε με οποιοδήποτε κόστος να τα υπερασπιστούμε στα κέντρα των αποφάσεων, απαιτώντας τους αναγκαίους πόρους.
Γιατί όσο και να βάφεις τους τοίχους ή να κάνεις μπαλώματα στα υδραυλικά μιας παλιάς κατοικίας, θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να πάρεις τις κρίσιμες αποφάσεις. Ή κάνεις ριζική ανακαίνιση και αναπαλαίωση ή την γκρεμίζεις.
Οπότε η Τοπική Αυτοδιοίκηση οφείλει να αποφασίσει εάν οραματίζεται την ανάπτυξη του τόπου μας με ολοκληρωμένο σχέδιο που θα αφορά πρώτα στις δημόσιες υποδομές και επενδύσεις και εν συνεχεία τις ιδιωτικές ή θα αφήσει τα χωριά μας στη λήθη του χρόνου και στον αφανισμό.
Του Νίκου Σπύρη
Πολιτικού μηχανικού
