Στη Θουρία θα μεταφερθούν οι τεράστιες δεξαμενές ελαιολάδου
Τέλος εποχής για τις μεγάλες αποθήκες της ΕΑΣ στο Μελιγαλά, αφού πλέον έχει ξεκινήσει η αναδιαρρύθμισή τους, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν από μεγάλη βιομηχανική μονάδα αλουμινίου, η οποία τις μίσθωσε.
Πρόκειται για τρεις αποθήκες: η μία χρησιμοποιούνταν τα προηγούμενα χρόνια για αποθήκευση λιπασμάτων, η δεύτερη ως ξηραντήριο – αποθήκευση αραβοσίτου και η τρίτη περιέχει επτά μεγάλες ανοξείδωτες δεξαμενές αποθήκευσης ελαιολάδου (τέσσερις των 50 τόνων, δύο των 100 τόνων και μία των 200 τόνων).
Την απογοήτευσή του για τις εξελίξεις αυτές εξέφρασε σε δημόσια επιστολή του ο πρώην διευθυντής του Υποκαταστήματος ΕΑΣ Μελιγαλά, Χάρης Ρέκκας, ο οποίος μάλιστα δήλωσε και την παραίτησή του από μέλος της ΕΑΣ.
Από την πλευρά του, ο διευθυντής της Ένωσης Μεσσηνίας, Γιάννης Πάζιος, διευκρίνισε ότι οι εγκαταστάσεις που είχαν μείνει για πολλά χρόνια αναξιοποίητες μισθώθηκαν σε ιδιώτη και πως οι δεξαμενές ελαιολάδου δεν καταστρέφονται, αλλά θα μεταφερθούν στις εγκαταστάσεις της Ένωσης στη Θουρία.
Παραίτηση
Οι δεξαμενές ελαιολάδου είχαν κατασκευαστεί στις αποθήκες της τότε ΕΑΣ Μελιγαλά περίπου το 1985 και είναι, μάλιστα, τόσο μεγάλες, που αναφορές από την περιοχή σημειώνουν ότι πρώτα εγκαταστάθηκαν αυτές και ακολούθως στήθηκε το κτήριο τριγύρω τους.
Η αποσυναρμολόγηση τμημάτων των κτηρίων και των εγκαταστάσεων τις τελευταίες ημέρες προκάλεσε ερωτήματα στην περιοχή, ενώ ο πρώην διευθυντής του Υποκαταστήματος της Ένωσης στο Μελιγαλά, Χάρης Ρέκκας, γνωστοποίησε με επιστολή του την παραίτηση του από μέλος εκφράζοντας, όπως αναφέρει, «δημόσια την έντονη απογοήτευση και ανησυχία του για την πορεία της ΕΑΣ Μεσσηνίας, ενός οργανισμού που ιστορικά δημιουργήθηκε για να στηρίζει τον αγρότη, τον ελαιοπαραγωγό και συνολικά την αγροτική οικονομία του τόπου μας».
Μεταξύ άλλων, στην επιστολή του αναφέρει: «Ως μέλος της Ένωσης και πρώην διευθυντής του υποκαταστήματος Μελιγαλά, υπηρέτησα επί σειρά ετών τον συνεταιριστικό θεσμό πιστεύοντας στις αρχές της συλλογικής οργάνωσης, της προστασίας της παραγωγής και της διασφάλισης αξιοπρεπούς εισοδήματος για τους παραγωγούς της Μεσσηνίας. Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα απέχει δραματικά από τον καταστατικό ρόλο που οφείλει να επιτελεί η ΕΑΣ Μεσσηνίας. Εγκαταστάσεις και υποδομές που δημιουργήθηκαν με κόπο και χρήματα των παραγωγών, με σκοπό την αποθήκευση, διαχείριση και αξιοποίηση αγροτικών προϊόντων, οδηγούνται πλέον σε διαφορετικές χρήσεις και μισθώσεις, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οικονομικές υποχρεώσεις και δανειακά βάρη. Οι εικόνες των εγκαταστάσεων στον Μελιγαλά αποτυπώνουν μια εικόνα εγκατάλειψης και απαξίωσης της συνεταιριστικής περιουσίας, η οποία άλλοτε αποτελούσε σημείο αναφοράς για την περιοχή.
Την ίδια στιγμή, οι παραγωγοί βιώνουν μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο λόγω των χαμηλών τιμών του ελαιολάδου και της αυξημένης πίεσης στο κόστος παραγωγής. Παρ’ όλα αυτά, δε διακρίνεται ουσιαστική παρέμβαση από την ΕΑΣ Μεσσηνίας για τη στήριξη της αγοράς και τη διαμόρφωση συνθηκών προστασίας του προϊόντος και του παραγωγού. Και όμως, αυτός ακριβώς είναι ο βασικός λόγος ύπαρξης μιας Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών: να παρεμβαίνει υπέρ των αγροτών και να λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι στην απαξίωση της παραγωγής και στην ασυδοσία της αγοράς».
Δεν καταστρέφονται
Σε επικοινωνία που είχαμε με το διευθυντή της Ένωσης Μεσσηνίας, Ιωάννη Πάζιο, μας διευκρίνισε ότι οι συγκεκριμένες εγκαταστάσεις είχαν μείνει αναξιοποίητες επί πάρα πολλά χρόνια.
Επίσης, σημείωσε ότι είχαν απασχολήσει έντονα την Ένωση, καθώς υπήρχε από το 1994-1995 ένα πρόστιμο 1,5 εκατ. ευρώ λόγω του τρόπου κατασκευής της όλης εγκατάστασης του ξηραντηρίου, το οποίο μόλις πέρυσι διευθετήθηκε.
Με δεδομένο, λοιπόν, ότι οι δεξαμενές ελαιολάδου έχουν να χρησιμοποιηθούν περίπου 20 χρόνια, αλλά και γενικότερα ο ευρύτερος χώρος δεν έχει αξιοποιηθεί την τελευταία δεκαετία, αποφασίσθηκε η μίσθωση του συνόλου των εγκαταστάσεων σε βιομηχανική μονάδα αλουμινίου που ενδιαφέρθηκε.
Ο κ. Πάζιος διευκρίνισε, επίσης, ότι οι δεξαμενές παραμένουν στην ιδιοκτησία της Ένωσης και θα μετακινηθούν στις εγκαταστάσεις της Ένωσης στη Θουρία.
Της Βίκυς Βετουλάκη
