Άννα Χατζηιωαννίδη: Από την Αθήνα στην Καρδαμύλη και τώρα στην Καλαμάτα…
Η Κουτσομητοπούλου έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε έναν πεζόδρομο πολιτισμού και δημιουργίας, ενώ σε αυτόν προστέθηκε και η Άννα Χατζηιωαννίδη, μια αρχιτέκτονας που μεγάλωσε στην Αθήνα. Αφού, λοιπόν, σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο, αναζητώντας κάποια στιγμή εργασία βρέθηκε μπροστά της μια αγγελία για θέση σε τεχνικό γραφείο στην Καρδαμύλη.
Ως ανήσυχο άτομο, καθώς της αρέσει να πειραματίζεται, αποφάσισε να μετακομίσει στην Καρδαμύλη, έναν τόπο που, όπως μας είπε, δεν είχε επισκεφθεί ποτέ πριν. Εκεί παρέμεινε για τρία χρόνια.
Βέβαια, πέραν της αρχιτεκτονικής, η Άννα είχε μιαν άλλη αγάπη, τη ζωγραφική, και ήθελε αυτή την αγάπη να τη βγάλει προς τα έξω.
Πηγαίνοντας σε μια συναυλία τον Μάιο, όπως μας εξήγησε, κατά λάθος πέρασε από τον πεζόδρομο της Κουτσομητοπούλου. Εκεί είδε ένα ξενοίκιαστο κατάστημα, το παρατήρησε και είπε «ναι αυτό θέλω»… Και κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία του PEZ studio & shop.
Ευρισκόμενος εκεί και μπαίνοντας στο χώρο, είδα την Άννα να παίζει πιάνο. Της ζήτησα να μη σταματήσει, ενώ παράλληλα κοιτούσα τις δημιουργίες της… Κάποιες είχαν κάτι το μπερδεμένο, αλλά σίγουρα μοναδικές, όπως μοναδικός είναι και ο χώρος, αφού εκτός από τους πίνακες, υπάρχει το πιάνο, μια μπαμπού πολυθρόνα, κάποιοι τσιμεντόλιθοι κ.λπ.
Κι αφού τελείωσε, ξεκινήσαμε τη συζήτηση, με τον λόγο πλέον να πηγαίνει σε αυτήν:
-Πού μεγαλώσατε και πώς βρεθήκατε στην περιοχή μας;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, όπου και σπούδασα αρχιτέκτονας, έκανα και ένα μεταπτυχιακό, ενώ για ένα χρόνο βρέθηκα με πρόγραμμα Erasmus στη Βαλένθια. Πλέον ζω ανάμεσα σε Καρδαμύλη και Καλαμάτα τα τελευταία πέντε χρόνια, καθώς εργάζομαι σε τεχνικό γραφείο.
Η περιοχή σας οφείλω να ομολογήσω ότι επιλέχθηκε τυχαία. Ειδικότερα, ήμουν στην Αθήνα και έψαχνα για δουλειά. Βρήκα την αγγελία, μου έκανε ένα κλικ και είπα θα πάω να το δοκιμάσω.
Δεν ήξερα καν πού είναι η Καρδαμύλη. Δεν την είχα επισκεφθεί ξανά. Γενικά είμαι άνθρωπος που μου αρέσει να δοκιμάζω, να ανακαλύπτω κάτι νέο και γενικότερα τότε αισθανόμουν ότι κάτι με τραβάει στη συγκεκριμένη δουλειά.
-Πώς ήταν η ζωή στην Καρδαμύλη και η μετάβαση στην Καλαμάτα;
Πολύ ωραία, πολύ ήσυχα. Εκεί αντιλήφθηκα ότι μου αρέσει να είμαι κοντά στη φύση. Βέβαια, πέρασα και πολλές ώρες μόνη, δηλαδή εκτός από τη δουλειά να μην κάνω τίποτε άλλο. Οπότε για μένα ήταν και σαν μια περίοδος ανασυγκρότησης. Ήταν πολύ όμορφα εκεί, απλά μετά τον τρίτο χρόνο ένιωθα ότι θέλω να βγω λίγο προς τα έξω, να έχω επικοινωνία με περισσότερο κόσμο, και αφού το τεχνικό γραφείο που δουλεύω λειτουργεί και στην Καλαμάτα, ζήτησα να μεταφερθώ.
-Πώς θα μου περιγράφατε τον χώρο που βρισκόμαστε;
Είναι ένας χώρος στον οποίο θέλω να συγκεντρώσω ό,τι αγαπάω και ό,τι με εκφράζει. Παράλληλα, να είναι ένα εργαστήριο, αλλά και να μπορώ να πουλάω αυτά που δημιουργώ. Το βασικό εδώ είναι τα σχέδια. Η ζωγραφική είναι ένας τρόπος που εκφράζομαι από μικρή, ενώ με τα χρόνια άρχισε να παίρνει μια μορφή και να δημιουργείται κάτι πιο συγκεκριμένο ως ύφος. Κάπου εκεί έφτασε η στιγμή που ένιωσα ότι αυτό που κάνω ήθελα να το βγάλω προς τα έξω και αν σε κάποιους αρέσει, να αγοράσουν δημιουργίες μου.
-Μιλώντας για τα γραμμικά σας έργα, που είναι και το χαρακτηριστικό σας, απεικονίζουν πάντα κάτι;
Ανάμεσα στο σχέδιο που δημιουργώ υπάρχει κάτι κρυμμένο, άλλες φορές φαίνεται εύκολα, άλλες φορές δυσκολότερα. Μπορεί, βέβαια, ο θεατής να μην το αντιληφθεί καν. Δε χρησιμοποιώ χάρακα ούτε άλλο κάποιο γεωμετρικό όργανο. Άρχισα δημιουργώντας αυτό το «κρυμμένο» που σας είπα, αλλά μετά με πήγαινε μόνο του στο υπόλοιπο έργο. Ας πούμε, σε ένα έργο που ξεκίνησε με ένα άλογο, μετά με πήγε μόνο του στην κίνηση, μετά σε καβαλάρηδες κ.λπ.
Συνήθως ακολουθώ έναν ελεύθερο συνειρμό και αυτό πάει μόνο του. Πολλές φορές δε, όταν ολοκληρώσω ένα σχέδιο, το κοιτάω και εγώ απέξω και αναρωτιέμαι.
-Με τι υλικά ζωγραφίζετε;
Ανάλογα το σχέδιο και το ύφος που θα κάνω, τα γραμμικά που δημιουργώ είναι τα περισσότερα με μαρκαδόρους ή με πινέλο και ακρυλικό και λιγότερο με λάδι. Κυρίως κάνω γραμμικά, αφού τα ζητάνε περισσότερο. Μπορεί και να θέλω να δημιουργήσω και με άλλα, αλλά τελικά καταλήγω σε αυτό.
-Ανάλογα την ψυχολογία σας, ζωγραφίζετε και τα ανάλογα σχέδια;
Επειδή εκφράζω αυτό που νιώθω μέσα από τη ζωγραφική, σίγουρα στο έργο θα υπάρχει κάτι από την ψυχολογία μου. Το κάθε έργο είναι ένα κομμάτι μου, βγαίνει το συναίσθημα στο χέρι και μετά περνά στο χαρτί.
-Οι παραγγελίες σάς περιορίζουν;
Όταν δημιουργώ μόνη, είναι κάτι εντελώς αυθόρμητο. Όταν σου δίνουν παραγγελία, είναι κάπως σαν την αρχιτεκτονική, που σου λένε θέλω ένα σπίτι που να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Στην παραγγελία ναι μεν μου δίνουν κάποια βασικά στοιχεία, αλλά από εκεί και πέρα βγαίνει το καθαρά δικό μου κομμάτι, έχοντας όμως αυτά που ζήτησαν.
-Όταν φεύγει ένα έργο σας από εδώ, πώς αισθάνεστε;
Είναι ένας αποχωρισμός, αλλά από την άλλη χαίρομαι γιατί πηγαίνει σε κάποιον που τον έχει αγγίξει, οπότε αυτό με κάνει χαρούμενη.
-Είδαμε και ένα δικό σας έργο σε τοίχο του Stellar. Σας αρέσει να δημιουργείτε και σε τοίχους;
Μου αρέσει πολύ να ζωγραφίζω και σε τοίχους. Με τα παιδιά έχω μια ιδιαίτερη σχέση και μου έδωσαν το απόλυτο ελεύθερο για το τι θα έφτιαχνα. Έχω κάνει και σε άλλους τοίχους, με τον μεγαλύτερο να είναι 9Χ3 μέτρα. Θα ήθελα να κάνω και άλλους.
-Επίσης, βλέπω κάποιες υφασμάτινες τσάντες με έργα σας…
Ναι, είναι σχέδιά μου που έχουν τυπωθεί πάνω σε τσάντες, κυρίως ασχολούμαι με πίνακες, αλλά στο μυαλό μου έχω διάφορα… Ο χρόνος θα δείξει.
-Ο πεζόδρομος Κουτσομητοπούλου πώς προέκυψε;
Όπως σας είπα, είχα μια τάση να έρθω στην Καλαμάτα, την οποία σιγά σιγά μαθαίνω. Πηγαίνοντας ένα βράδυ σε μια συναυλία σε κατάστημα που λειτουργεί σε κοντινή απόσταση, ψάχνοντας τον δρόμο κάπου χάθηκα.
Όπως περπατούσα, λοιπόν, είδα αυτό το χώρο και είπα μέσα μου «ναι αυτό»! Έγραψα το τηλέφωνο, κάλεσα το πρωί και αμέσως συμφωνήσαμε.
Μετά αντιλήφθηκα ότι πρόκειται για έναν πεζόδρομο όπου οι περισσότεροι ασχολούμαστε με κάτι καλλιτεχνικό και αυτό είναι πολύ ωραίο.
Αυτό που έχει δημιουργηθεί εδώ μου αρέσει πολύ και πραγματικά δε θα με ένοιαζε καθόλου να είμαι σε έναν πιο εμπορικό δρόμο.
-Η απήχηση του κόσμου που περνά και βλέπει κάτι διαφορετικό ποια είναι;
Έχουν μπει άνθρωποι εδώ που έχουν αγοράσει κάποια έργα μου ή έχουν μπει απλά για να παρατηρήσουν, αφού τους κάνουν εντύπωση τόσο ο χώρος όσο και αυτά που δημιουργώ. Γενικότερα μπαίνει κόσμος, μιλάμε και είναι κάτι που με ευχαριστεί. Κυρίως μπαίνουν ξένοι, ίσως τους μπερδεύει λίγο αφού δε φαίνεται ένα ξεκάθαρο κατάστημα, αλλά αυτό είναι και κάτι που μου αρέσει.
Του Παναγιώτη Μπαμπαρούτση
