Η ιστορία της Miriam Braeuer για κάποιους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τρέλα, ενώ για άλλους τρόπος ζωής. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αμβούργο, ενώ σπούδασε Εργοθεραπεία και εργάστηκε πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Στη συνέχεια αποφάσισε να πάει για δουλειά στη μακρινή Αυστραλία, ενώ έπειτα επέστρεψε ξανά για δουλειά στη Γερμανία.
Η ζωή που έκανε, όμως, δεν της άρεσε, παρότι της αρέσει αυτό που σπούδασε. Έτσι, ψάχνοντας ένα άλλο μέρος για να ζήσει, βρήκε μία αγγελία για προσωπικό σε ξενοδοχείο του Αγίου Ανδρέα Μεσσηνίας.
Δεν είχε επισκεφθεί ποτέ ξανά τη χώρα μας, όμως με το που έφτασε τη λάτρεψε. Μάλιστα, παρότι ζει εδώ μόλις τρία χρόνια, μιλά καλά ελληνικά, ενώ θέλει να τα βελτιώσει ακόμα περισσότερο.
Ο λόγος σε αυτήν:
-Μίλησέ μας για εσένα…
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Αμβούργο και στη συνέχεια σπούδασα Εργοθεραπεία, ένα επάγγελμα που αγαπώ, και δε σας κρύβω ότι, αν βελτιώσω ακόμα περισσότερο τα ελληνικά μου, θα ήθελα να ασχοληθώ ξανά με αυτό στην Καλαμάτα.
-Οπότε αρχικά δούλεψες ως εργοθεραπεύτρια…
Δούλευα με παιδιά με αυτισμό. Το έκανα αυτό για τρία χρόνια στο Αμβούργο και έπειτα στην Αυστραλία για ένα χρόνο, όμως μου φαινόταν πολύ μακριά από την πατρίδα μου, οπότε επέστρεψα στο Αμβούργο και δούλεψα σε μια κλινική για παιδιά για πέντε χρόνια.
-Στην Ελλάδα πώς βρέθηκες;
Το 2023 αποφάσισα να φύγω, να πάω κάπου, χωρίς όμως να έχω διαλέξει το πού. Ουσιαστικά ήθελα να φύγω και να το συνδυάσω με διακοπές.
Ψάχνοντας, κοιτούσα στην Ιταλία και στη Γαλλία, αλλά τελικά βρήκα μια δουλειά για ένα μήνα στον Άγιο Ανδρέα, σε ένα ξενοδοχείο που συνεργαζόταν με μια γερμανική εταιρεία. Ουσιαστικά η θέση ήταν να απασχολώ τα παιδιά με διάφορες δραστηριότητες και σπορ, ως ανιματέρ όπως είναι γνωστό.
-Και πώς αποφάσισες να μείνεις μόνιμα εδώ;
Ενώ εργαζόμουν, ήρθα μια βόλτα στην Καλαμάτα και στα γύρω μέρη και αποφάσισα ότι εδώ θέλω να μείνω. Ενώ εργαζόμουν μου πρότειναν να μείνω για όλη την καλοκαιρινή σεζόν και να μην ασχολούμαι μόνο με παιδιά, αλλά και με άλλες δραστηριότητες για τους τουρίστες.
Τον Νοέμβριο επέστρεψα στη Γερμανία, ξενοίκιασα το σπίτι μου, πήρα τα πράγματά μου και με το αυτοκίνητό μου ήρθα μόνιμα εδώ.
-Μένεις στη Νέα Κορώνη, πώς είναι η ζωή εκεί;
Μου αρέσει πάρα πολύ εκεί. Υπάρχει γαλήνη. Η ζωή είναι απλή, οι άνθρωποι είναι απλοί, έχω δίπλα μου τη θάλασσα και, άλλωστε, η Καλαμάτα δεν είναι μακριά.
-Η κύρια δουλειά σου είναι να περιηγείς περπατώντας τουρίστες. Μίλησέ μας για αυτό…
Ναι, αφορά Γερμανούς πελάτες του ξενοδοχείου που έρχονται για μία ή δύο εβδομάδες και έχει βγει πρόγραμμα δραστηριοτήτων. Έτσι έχουν την επιλογή, αν θέλουν, να κάνουν περιήγηση περπατώντας. Υπάρχουν διάφορες διαδρομές, 11 ή 15 χιλιομέτρων. Εκτός από τις γύρω περιοχές, πάμε με λεωφορείο και σε άλλες, όπως στο Πολυλίμνιο, τη Βοϊδοκοιλιά και το Παλαιόκαστρο.
Στους τουρίστες αρέσει αυτό που κάνουμε, αφού πάμε σε διάφορα μέρη και βλέπουν σημεία διαφορετικά για αυτούς, με τα ελαιόδεντρα κυρίως να τους εντυπωσιάζουν και να με ρωτάνε για το ελαιόλαδο.
-Υπάρχουν δυσκολίες;
Μερικές φορές είναι δύσκολο με τον ήλιο και τη ζέστη, αφού και με 40 βαθμούς θα πάμε με το γκρουπ, ενώ υπάρχουν και αυτοί που μπορεί να κουράζονται στη διαδρομή και να πρέπει να βρω λύση, όπως και αν μας πιάσει βροχή.
-Δεν κάνεις, όμως, μόνο αυτό…
Ναι, στο ξενοδοχείο ασχολούμαι και με άλλες δραστηριότητες. Είμαι στο γυμναστήριο, ενώ κάνω στα γκρουπ μαθήματα sup, πινγκ-πονγκ, ακόμα και σε καράοκε μπορεί να συμμετάσχω.
–Και μέχρι να ξεκινήσει η σεζόν πώς περνάς το χρόνο σου;
Ξεκουράζομαι και κάνω εκδρομές με το αυτοκίνητο.
-Θα ήθελες να επιστρέψεις μόνιμα στη Γερμανία;
Όχι, ποτέ ξανά. Πάω μόνο για να δω τους δικούς μου. Είχα πάει το Νοέμβριο για πέντε μέρες.
-Οι φίλοι σου τι σου είπαν όταν πήρες αυτή την απόφαση;
Ήξεραν ότι αυτό θα με κάνει χαρούμενη, ενώ και σε αυτούς άρεσε βλέποντας τα τοπία όταν είχαν έρθει εδώ για διακοπές, ενώ θα έρθουν και άλλοι.
-Υπάρχουν αρκετοί Γερμανοί στη Μεσσηνία;
Είναι παντού. Είτε έρχονται για διακοπές είτε αγοράζουν σπίτια και μένουν μόνιμα εδώ, αλλά εγώ προτιμώ πλέον να κάνω φιλίες με Έλληνες, να μιλάω αγγλικά και κυρίως ελληνικά και, επίσης, να γράφω ελληνικά.
Πλέον μόνο στη δουλειά μιλάω γερμανικά.
-Επιστρέφουμε και κλείνουμε με την εργοθεραπεία. Θα ήθελες να ασχοληθείς ξανά με αυτό;
Ναι, είναι κάτι που σκέφτομαι σοβαρά. Μου έχει λείψει η επαφή με τα παιδιά όσο και τα υπόλοιπα που μπορεί να κάνει ένας εργοθεραπευτής. Θα αναζητήσω δουλειά σε κάποιο κέντρο στην Καλαμάτα, απλά αυτή τη στιγμή θεωρώ ότι τα ελληνικά μου δεν είναι τόσο καλά. Αυτό είναι που με φοβίζει, αν και θεωρώ ότι σε ένα χρόνο θα είμαι έτοιμη.
Του Παναγιώτη Μπαμπαρούτση
