Επιτέλους…


Πρώτη Δημοσίευση: 19/04/2018 18:52 - Τελευταία Ενημέρωση: 19/04/2018 18:52
Στην αρχαιότητα έγραφαν τραγωδίες για να τιμήσουν τους νεκρούς (βλ. Αντιγόνη). Στις μέρες μας ο δήμαρχος κ. Παν. Νίκας, σεβόμενος απόλυτα τους νεκρούς, τη μνήμη τους, αλλά και τους συγγενείς τους, έκανε κάτι πολύ πρακτικό. Αναμόρφωσε το κεντρικό κοιμητήριο της πόλης με έργα πολύ σημαντικά και έξυπνα. Και πρώτον και σημαντικό, κατήργησε πολλούς τάφους δημιουργώντας διαδρόμους, ώστε οι υπόλοιποι να είναι προσβάσιμοι. Και ενώ σε πολλές περιπτώσεις ταφής οι ειδικοί έπρεπε να σκαρφαλώνουν σε μνήματα, προκαλώντας πολλές φορές και καταστροφές, τώρα όλα είναι πανεύκολα προσβάσιμα. Έλεγαν πολλοί ότι το κοιμητήριο γέμισε και είναι ανάγκη να βρεθεί χώρος για νέο κοιμητήριο, με ό,τι συνεπάγεται αυτό σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Τώρα που εφαρμόζεται αυστηρά ο κανονισμός για εκταφή στα τρία χρόνια, όχι μόνο αποσυμφορήθηκε ο χώρος, αλλά υπάρχουν πολλές κενές θέσεις σε όλες τις κατηγορίες.
Οι τουαλέτες ανακαινίστηκαν, ενώ- πάντα με την προσωπική παρέμβαση του δημάρχου- φυτεύτηκαν παντού δεκάδες λυγερόκορμα ελληνικά κυπαρίσσια και θα φυτευτούν κι άλλα που με το άρωμά τους εξουδετερώνουν την πτωμαΐνη. Γι’ αυτό, άλλωστε, από την αρχαιότητα τα φυτεύουν στα κοιμητήρια, ενώ οι πρασινόμαυρες φιγούρες τους δίνουν εξαιρετικά όμορφη εικόνα στο χώρο και έτσι πυκνοβαλμένα όπως είναι, όταν τα λικνίζει το αεράκι θυμίζουν χορό τραγωδίας.
Κάτι άλλο πολύ σημαντικό είναι ότι οι πλάκες παλιών ταφικών μνημείων, έργα τέχνης, πολλές φορές επώνυμων γλυπτών, συγκεντρώθηκαν σε χώρους που περνούν όλοι σχεδόν οι επισκέπτες του χώρου, όπως η δυτική πλευρά του ιερού ναού, η βόρεια και η κεντρική πλατεία Αναστάσεως. Έτσι διηγούνται πολύ εύγλωττα και απρόσκοπτα το κάθε ένα την ιστορία του. Και δεν υπάρχει περίπτωση, περνώντας από εκεί, να μη σταθώ στην ταφόπλακα του γιατρού του Αλβανάκη και να μη θυμηθώ το ποιηματάκι με το οποίο μανούλες νανούριζαν και παρηγορούσαν τα άρρωστα μωρά τους:
 «Άρρωστο το ’χω το μωρό
σύρτε να φέρτε το γιατρό
το γιατρό τον Αλβανάκη
να μου γιάνει το παιδάκι» (από διήγηση γερόντισσας).
Τέλος, πολύ σημαντικός είναι ο μεγάλος πρόναος, στον οποίο στον καύσωνα και στη βροχή οι επισκέπτες βρίσκουν απάγκιο και προστασία. Όταν διηγούμαι σε φίλους τις απρόσμενες αλλαγές που έχουν γίνει στο χώρο, πηγαίνουν να τις διαπιστώσουν και αυτοί, και να τα χάσουν στην κυριολεξία. 
Μπράβο, λοιπόν, στο δήμαρχο, πολλά μπράβο γιατί καθημερινά σχεδόν επισκεπτόταν το χώρο και όλα αυτά έγιναν αυστηρά με τη δική του επίβλεψη. Αυτά έγιναν τη στιγμή μίας λαμπρής έκδοσης, του βιβλίου «Τα γλυπτά μνημεία του Κοιμητηρίου Καλαμάτας αφηγούνται την ιστορία τους 1870-1940» της κυρίας Αναστασίας Μηλίτση – Νίκα.
Για προσωπικούς λόγους επισκέπτομαι το κοιμητήριο κάθε μέρα. Πάρα πολλές φορές είχα συναντήσει την κα Μηλίτση- Νίκα να επεξεργάζεται τα μνημεία, να τα φωτογραφίζει, να κρατά σημειώσεις, όλα για την έκδοση που ετοίμαζε .Για το βιβλίο αυτό δε θα γράψω τίποτα, γιατί από μόνο του είναι τόσο σπουδαίο, που κάθε κριτική, όσο επαινετική κι αν είναι, ωχριά μπροστά του. Ένα, όμως, είναι βέβαιο, ότι η έκδοση αυτή θα γίνει αφορμή πολύς κόσμος, ιδίως φιλότεχνοι ή παλιοί Καλαματιανοί, να επισκεφθούν το χώρο. Και ο δήμαρχος άνοιξε, επιτέλους, το δρόμο. Εύγε!

Δημήτρης Ηλιόπουλος
Ένας αχρωμάτιστος Καλαματιανός  

Φωτογραφία: 
Ετικέτες Στηλών: 



Προσθήκη νέου σχολίου