25ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας: Τελειώνει η κλεψύδρα με συνέχεια συγκινήσεων

Πρώτη Δημοσίευση: 26/07/2019 08:52 - Τελευταία Ενημέρωση: 26/07/2019 08:52
Η κλεψύδρα για την ολοκλήρωση του 25ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας μετρά, δυστυχώς,  αντίστροφα. Παρ' όλα αυτά, μέχρι την τελευταία μέρα έχουμε πολλά να δούμε και παράλληλα να απολαύσουμε. Ας δούμε τι περιλαμβάνει το σημερινό πρόγραμμα:
 
Στούντιο Μεγάρου Χορού Καλαμάτας, 19.30 
Lali Ayguade Company iU an Mi
«Παραμορφωμένοι. Εξαπατημένοι. Χούμε σε έναν άψογα φανταστικό κόσμο. Και αυτό μας επιτρέπει να συνεχίσουμε τη δυστυχία μας, κατευθυνόμενοι προς το θάνατο». Η ομάδα της Lali Ayguade [Λάλι Αϊγουαδέ] εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με το έργο iU an Mi. Με το πρόσχημα μιας κηδείας, το iU an Mi αποκαλύπτει τι κάνουν οι άνθρωποι όταν έρχονται αντιμέτωποι με μη αναστρέψιμα γεγονότα, με αναπόφευκτες ενέργειες, τις οποίες αδυνατούν να χειριστούν. Μιλά για συναισθήματα που η σύμβαση έχει εξωραΐσει, για την οικειότητα που εκτίθεται στους άλλους με βίαιο τρόπο. Για το πώς βλέπουμε τους άλλους και πώς βλέπουν οι άλλοι εμάς. Για το ιδιωτικό και το κοινωνικό, το προσωπικό και το δημόσιο. Είμαστε όλοι ίσοι. Ζούμε τις ίδιες καταστάσεις, χρειαζόμαστε τα ίδια πράγματα. Ωστόσο, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι είμαστε διαφορετικοί, να προφασιζόμαστε ότι είμαστε ιδιαίτεροι, μοναδικοί. Όλοι πιστεύουμε ότι η μοίρα επιφυλάσσει κάτι διαφορετικό για εμάς. «Θα μπορούσε να συμβεί σε οποιονδήποτε, όχι όμως σε μένα». Έχουμε συναίσθηση της πραγματικότητας, μας έλκει όμως όλους η φαντασίωση. Παρασυρόμαστε από τη φαντασία μας και είναι αυτό ουσιαστικά που μας καθοδηγεί στη ζωή. Νιώθουμε την ανάγκη να δίνουμε ένα όνομα σε ό,τι δε γνωρίζουμε, σε ό,τι δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, ακόμη κι αν αυτό το όνομα είναι μια έννοια που επίσης δεν μπορούμε να ορίσουμε, όπως ο Θεός, το Ασυνείδητο, το Πεπρωμένο, η Ψυχή, το Πνεύμα, η μετά θάνατον ζωή. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος μας να αισθανθούμε ήρεμοι και ασφαλείς. Αλλά τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό; Ποια είναι η Αλήθεια; Ίσως αυτό να είναι το πρόβλημα. Η παράσταση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά χθες και επαναλαμβάνεται και σήμερα.
 
Παράσταση στην κεντρική πλατεία 
Chey Jurado / Agua 
Το νερό, το στοιχείο που ξεπερνά τις αντιξοότητες, το πιο αγνό στοιχείο, αναγκαίο, προσαρμοστικό, υγρό, άκαμπτο, πτητικό, καθοριστικό όταν δίνει ζωή ή όταν την αφαιρεί. Ο Chey Jurado [Τσέι Χουράδο] εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με μια απρόβλεπτη παράσταση μικρής διάρκειας, που βυθίζει το θεατή στους άπειρους τρόπους με τους οποίους η κίνηση ερμηνεύει τις ιδιότητες του νερού. Ένα φόρο τιμής του νερού στον εαυτό του.
  
Διήμερο αφιέρωμα στον μεγάλο Ούγγρο σκηνοθέτη BΕLA TARR 
Χθες στο στούντιο του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας προβλήθηκε η ταινία "Αρμονίες του Βερκμάιστερ". Σήμερα την ίδια ώρα (10.00 μ.μ.) το κοινό θα απολαύσει το αριστουργηματικό  "Το Άλογο του Τορίνο".
«Το Άλογο του Τορίνο» / The Turin Horse / A torinοi lο
Σκηνοθεσία: Μπέλα Ταρ
Σενάριο: Μπέλα Ταρρ, Laszlo Krasznahorkai
Ηθοποιοί: Γιάνος Ντερζί, Έρικα Μποκ, Μιχάλι Κόρμος
Χώρα: Ουγγαρία, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Η.Π.Α.
Έτος: 2011
Διάρκεια: 146 λεπτά
Φορμάτ: Ασπρόμαυρο
«Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889: ο Φρίντριχ Νίτσε, βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού που διαμένει, στην οδό Κάρλο Άλμπερτ 6. Όχι μακριά από αυτόν, ο οδηγός ενός δίτροχου κάρου έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του. Όσο κι αν το τσιγκλά, το άλογο αρνείται να κουνηθεί και τότε ο οδηγός χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει. Ο Νίτσε μπαίνει στη μέση με φούρια για να δώσει τέλος σε αυτή τη βίαιη σκηνή, αγκαλιάζοντας το λαιμό του αλόγου και κλαίγοντας. Ο σπιτονοικοκύρης του, τον παίρνει μέσα στο σπίτι, τον βάζει να ξαπλώσει ακίνητο και σιωπηλό για δύο μέρες, μέχρι που ο Νίτσε θα μουρμουρίσει τα απαραίτητα τελευταία του λόγια και θα ζήσει για ακόμα 10 χρόνια, βουβός και παράφρων, με τη φροντίδα της μητέρας του και των αδελφών του. Δε γνωρίζουμε τι απέγινε το άλογο...».
Αυτά ακριβώς, είναι τα εισαγωγικά λόγια του Μπέλα Ταρρ, στην αρχή της ταινίας του, που πιάνει την αφήγηση αμέσως μετά τα γεγονότα και αποτελεί μια συγκλονιστική περιγραφή της δύσκολης ζωής του οδηγού του κάρου, της κόρης του και του αλόγου. Δείχνοντάς μας, πώς τρία απλά πράγματα, ένας αγρότης, μια κόρη κι ένα γέρικο και κουρασμένο άλογο, μπορούν να συνθέτουν μία τραγική ιστορία.
Όπως δυστυχώς έχει ανακοινώσει ο ίδιος ο Ούγγρος σκηνοθέτης, αυτή είναι η τελευταία του ταινία. Κι εδώ, συνεργάζεται ξανά με το συν-σεναριογράφο του, το συγγραφέα Laszlo Krasznahorkai. Η λιτότητα της ταινίας, φτάνει στο έπακρο, για να τονίσει την αίσθηση του θανάτου, τη μοναξιά, την τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης, μέσα από τη ζωή δύο απλών ανθρώπων που ο σισύφειος αγώνας τους για επιβίωση, συνδέεται με την σκληρή και πεζή καθημερινότητα.
Τα φιλμ του Μπέλα Ταρρ, αντί να λέμε ότι είναι ασπρόμαυρα, θα ταίριαζε καλύτερα αν λέγαμε πως συνδυάζουν το σκοτεινό γκρίζο με το φωτεινό γκρίζο. Κάποτε ρώτησαν το σκηνοθέτη, γιατί το γκρι κυριαρχεί στις ταινίες του, κι αυτός τους απάντησε: «Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Λένε πως η ζωή είναι πολύχρωμη, όμως για κοίτα γύρω σου!».
Παρ' όλη την πεσιμιστική αυτή διάθεση του ίδιου του καλλιτέχνη, πρέπει να παραδεχθώ πως η τέχνη του Μπέλα Ταρρ με γεμίζει χαρά. Αισθαντική χαρά, καθώς μιλάμε για ένα μοναδικό καλλιτέχνη, με τόση δύναμη, που μπορεί να συνθέσει πανέμορφες όσο και περίπλοκες κινήσεις της κάμερας, χωρίς να πέφτει στην παγίδα των εύκολων λύσεων της μανιέρας.
Τα φιλμ του Ούγγρου σκηνοθέτη, είναι ένα σύνολο χειρονομιών, βλεμμάτων, φωνών, κορμιών και τοπίων. Αν αγαπάω τις ταινίες του Μπέλα, είναι γιατί πήρε τοις μετρητοίς τη σκέψη πως η γνώση στην κινηματογραφική τέχνη, δημιουργείται μέσα από την τέχνη του να βλέπεις. Το να παρακολουθείς μια ταινία, δεν είναι σε καμία περίπτωση μια εύκολη διαδικασία. Το βλέμμα πρέπει να ενοχλείται όσο το δυνατό λιγότερο από άχρηστα στοιχεία.
Αυτή ακριβώς η σύνδεση είναι που ενοποιεί τα πάντα με μια κίνηση και γίνεται πιο αισθητή μέσα από τις αργές, μακριές, συχνά καμπυλωτές κινήσεις της κάμερας που κινείται από αντικείμενο σε αντικείμενο, χωρίς να σταματά. Αγγίζει έτσι απαλά τον κόσμο από κοντά, ενώ ταυτόχρονα τον παρατηρεί συνολικά. Ο Μπέλα Ταρρ, χρησιμοποιεί όσο μπορεί λιγότερα πλάνα, γιατί κάθε συγκόλληση του φιλμ είναι ταυτόχρονα κι ένα κόψιμο, ένα σκίσιμο στο ύφασμα της ζωής. Χρειαζόμαστε, πραγματικά τις ταινίες του Μπέλα, για να θυμόμαστε εν τέλει, ότι ο Κινηματογράφος είναι πράγματι η Έβδομη Τέχνη...
Γιώργος Ρούσσος
 
Μπέλα Ταρ
Ο Μπέλα Ταρ (Bela Tarr) γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1955 στο Πεκ της Ουγγαρίας. Από τα 16 του αρχίζει να γυρίζει ερασιτεχνικά super 8. Αργότερα εργάστηκε στο Εθνικό Οίκο Κουλτούρας και Ανάπλασης. Τα ερασιτεχνικά φιλμάκια του τράβηξαν την προσοχή των ανθρώπων του στούντιο Bela Balazs, που τον βοηθούν να γυρίσει την πρώτη του ταινία.
Μετά μια σειρά έργων που συνδυάζουν το σοσιαλιστικό ρεαλισμό με τον ανθρωποκεντρισμό, συνεργάζεται μόνιμα με το συγγραφέα Laszlo Krasznahorkai αλλά και με τη σύζυγό του και μοντέζ των έργων του Agnes Hranitzky σε μια σειρά ταινιών με εντελώς προσωπική αφηγηματική, εικαστική αλλά και φιλοσοφική άποψη.
Το σύνολο του έργου του έχει προβληθεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ (Τορόντο, Μόντρεαλ, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Θεσσαλονίκη), ενώ οι επιφανέστεροι κριτικοί (Susan Sontag, Jonathan Rosenbaum, Roger Ebert), αλλά και πολλοί σημαντικοί σκηνοθέτες (Jim Jarmush, Gas Van Sant), τον κατατάσσουν δικαίως ανάμεσα στους κορυφαίους δημιουργούς όλων των εποχών.
«Η ταινία μας ακολουθεί το εξής ερώτημα: Τι απέγινε στ’ αλήθεια στο άλογο; Ο Όλσντορφερ, ο αμαξάς, και η κόρη του ζουν σε ένα υποστατικό. Συντηρούνται με πολύ σκληρή δουλειά: η μόνη πηγή εισοδήματος που έχουνε είναι το άλογο και η άμαξα - αυτό είναι το μόνο που έχουν για να πορεύονται. Ο πατέρας αναλαμβάνει διάφορες μεταφορές ως αμαξάς και η κόρη του φροντίζει το σπίτι. Ζούνε μια πολύ φτωχική και απίστευτα μονότονη ζωή. Οι κινήσεις που κάνουν, οι αλλαγές των εποχών και οι διάφορες ώρες της μέρας είναι που υπαγορεύουν τον ρυθμό και τη ρουτίνα που τους έχει επιβληθεί τόσο σκληρά. Η ταινία δείχνει τη θνητή φύση των όντων, με αυτόν το βαθύ πόνο που όλοι εμείς, που είμαστε όλοι καταδικασμένοι να πεθάνουμε, νιώθουμε μέσα μας» - Μπέλα Ταρρ
 
Φιλμογραφία
2011: Το άλογο του Τορίνο
2007: Ο άνθρωπος από το Λονδίνο
2004: Visions of Europe (μέρος «Πρόλογος»)
2000: Οι αρμονίες του Βεκμάιστερ
1995: Ταξίδι στη Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα (μικρού μήκους)
1994: Satantango
1990: City Life (ντοκυμαντέρ)
1990: Το τελευταίο καράβι (μικρού μήκους)
1988: Κολαστήριο
1984: Φθινοπωρινό Αλμανάκ
1982: Προκατασκευασμένες σχέσεις
1982: Μάκβεθ (τηλεοπτικό)
1981: Ο Αουτσάιντερ
1979: Οικογενειακή φωλιά
1978: Ξενοδοχείο Magnezit (μικρού μήκους)
 
«Οι ταινίες του Μπέλα Ταρ μας θυμίζουν την παράξενη και πανέμορφη δυνατότητα του αφηγηματικού σινεμά που τόσο συχνά βρίσκεται πίσω από προβλέψιμες συμβάσεις και φόρμουλες.» - Τζιμ Τζάρμους



Προσθήκη νέου σχολίου

Σχετικές Ειδήσεις